martes, 1 de abril de 2014

SIERRA AITANA - Itsasoa eta mendiaren topalekua




   Gizakiak beti sortu izan ditu bere gozamenerarako inguru artifizialak . Gustoko duena hartzen du, eta nahi ez duena ezkutatu. 
   Adibide garbia mediterranio kosta dugu. Itsasoa, hondartza eta eguzkia dira garrantzitsuak, hiru elementu horiek osatzen duten aldarea, gurtu eginteko jainkosa. Atzean, muga bat ezarriz, hesi bat osatzen, eraikinak daude, aratago dagoen guztiari garrantzia kenduz, oztopoa jartzen.
   Ez dira ohikoak inguru artifizialen onurak utzi eta beste aldera pasatu nahi izaten duten turistak, ideia oso zehatzekin bidaiatu behar dute habitat horietara. Mendizaleak izaten dira hesia zeharkatzeko prest dauden hoietako batzuk, inguru artifizialetan preso sentitzen dira,  apartamentuak eskeintzen dizkieten bistak ez ditu asetzen, nahiago dute itsasoaren handitasuna hesiaren atzean dagoen gailur garaienetik ikusi.
    Nik Benidormen egun batzuk familian pasatzera planari baiezkoa esan nionean hesia zeharkatu behar nuela garbi nekien, motxila nirekin neraman, arnesa, soka eta eskaladarako beharrezkoak nituen material guztiekin batera.


  Askotan eskalada bat egiteko bidearen zailtasunak baino gehiago bidea libre bilatzea izaten da. Bide batzuk izena dute, eta beti dago sokadaren bat igotzeko prest. Gaur lehen orduan hiru sokada ginan Puig Campana hego espoloia igotzeko irrikiz. Ni bigarrena izan naiz horma azpira iristen, ingeles batzuen aurretik. Ordurako bikote bat hasia zan eskalatzen, mantso zijozten. Ea inportako zitzaien pasatzen banitu galdetu diet. Neskak ez pasatzeko esan dit. Nahiago zuela  inor gainetik ez eramatea. Errespetatu ditut. Garbi nuen ni askoz azkarrago ibiliko nintzela, ez zirela konturatu ere egingo nire presentziaz. Beraiek zuten lehentasuna. 
   Normalean horrela izaten da, bidearen azpira lehenengo iristen dena du preferentzia. Eskalatzaile gehienok onartutako arau bat dugu hau. Tamalez, beti ez da horrela izaten, batzuetan gaizki ulertuak gertatzen dira.   Nik pasatu izan dut trantze txar hori , urte batzuk dira ia, Gavarniko izotz hormetan gertatu zitzaidan. Ez zen batere atsegina izan, baina bidearen azpira gu iritsi giñan lehenago , eta ez geunden prest inungo azalpenik eman ez zigutenei, araua hautsi, eta gure aurretik pasatzen uzteko, izotz eskaladan arriskutsu gerta daiteke.
   Bikotearen erabakia errespetatuz bidez aldatu nuen, hego-mendebalde ertz osora joan nintzan. Zailtasun berdinekoak dira bi ertzak, baina, doblea luzera du hego-mendebalde ertz osoak. Konpromezu handiagoa du ere, eta ez da ain sarri egiten.
   Hego-mendebalde ertz osoak 900 metro luzera dauka. Bi zatitan banatu beharra dago ertza osorik egiteko; lehen zatia edo beheko ertza, arista aristoteles bidetik egiten dena, ondoren errapel batez Barranc de l,infernera jaitsi beharra dago, eta bigarren zatia izango zen hego-mendebalde ertzetik gailurrera segitu.
   Oso azkar eskalatu nuen hego-mendebal ertz osoa, zati asko sokarik gabe burutu nituen. Asko gustatu zitzaidan bidea, alpinismo zapore handia dastatu nuen. Puig Campana gailurretik itsasoaren handitasuna begiztatu nuen, Benidormeko hesia nire oinetan nuen. 
  Puig Campanan Diedros magicos bidea eskalatu nuen ere. Ponoigen ezagutu nituen Valentziar batzuek gomendatu zidaten eta.





Hego-medebalde ertzaren hasiera. haitz mundu bat aurretik


 

   Ponoig-ten ere itxarotea tokatu zait. Jaitsierako rappeletan izan da. Azken aldian ataskuak gertatzen ari omen dira zati honetan. Errua, ekipatu berri duten bide ferrata bat da, abentura enpresak ekartzen homen dituzte beraien bezeroak bide hau igotzera, eta jaitsiera zati hau trabatu egiten zaie. Pazientziaz hartu behar dira hasi berrien rappel maniobrak. Zein konplexuak gerta dagokio, ez jakin bati, mugimendu basikoenak burutzea. 
   Bi bide igo ditut Ponoigeko paretean. cocidito madrileño eta cafe licor. Oso onak biak. Haitzaren kalitatea paregabea dute, eta guztiz ekipatuak daude.




Cocidito hasierako largotan


Cocidito azkenengo tiradetan






Cafe licor lehen lagoan

cafe licor erdi aldean

cafe licor azkenengo largotan



   Penya Rocen ez daude jende ilararik, hobeto esanda, ez dago eskalatzailerik. Leku esijentea da oso. Abentura eskaladetan trebea izan behar duzu bertan eskalatu al izateko. Benidormen egon naizen denboraldian bitan gahinditu dut hesia Penya Rocera etortzeko. Lehen aldian, Milana Bonita igo nuen. Ondo estutu behar izan nuen bide hontatik airoso ateratzeko. Bigarren aldian, crak of tranquility saiatu nuen igotzen. Eguna desatsegiña atera zen, eta haizeak atzera egitera behartu ninduen. Laugarren luzeko tiradan gertatu zen, hotzak akabatzen nengoela, lainoak estaltzen zidaten bitartean, ezinean nenbilen. Lasai hartu beharreko luze bat zen hau, arrakala garbi garbia. Ezin nuen prezipitatu, akatsik egin. Luzea destrepatu nuen, eta, ezkerrera ateratzen zen kanal batetik gora tiratu nuen. Suertez, bi largotan, gailurrera irten nintzen.



milana bonita lehena
  
milana bonita bigarrena





craks of tranquility lehena
   Sella inguruan friki pixka bat egiteko aukera izan nuen ere. Argentinako bikote batekin egin nuen topo, eta oso goiz atsegiña pasatu nuen beraiekin eskalatzen eta solasaldian.
   Askok pentsatzen arituko zarete hainbeste eskaladakin familia ahaztu nuela, ba ez zen horrela izan, gehienetan, bi irtera kenduta, hotelera bueltatzen nintzan bazkaltzera. Arratsetan habitat artifizial horren parte bihurtzen nintzan.