viernes, 14 de diciembre de 2012

AIZKORRI KANALA


   Lagun batek behin komentatu zidan, bere ezagun bat, Chamonixen bizi zena, umea goizean haurtzaindegian uzten zuela eta, midi orratzeko teleferikoa hartu, Taculeko hirukian bide bat egin eta, eguerdirako umea berriro jasotzera iristen zela. - Oi bai suertea, esan nion nik.
   Goierri ez da Chamonix, hemen ez dago teleferikorik, eta batik bat gure inguruko mendiek ez dute zer ikusirik granitozko dorre zorroz horiekin. Zer egin behar dugu, gu hemen bizi gara. Ni nire aldetik saiatzen nahiz dudan alpinismo egarria pixka bat asetzen. Era apalean noski.
   Lehengo asteazkenean Aizkorriko kanaletatik buelta bat eman nuen. Chamonixeko gure heroiaren modura, umea ikastolan utzita Zegamarantz bideratu nituen nire asmoak. Motxila arin batekin nijoan nondik igo behar nintzen garbi jakin gabe.       
   Furgoneta aparkatu orduko Aizkorriko kanalei bistazo azkar bat jo nien, berehala ikusi nituen aukerak. Kuriosoak izaten dira egoera hauek. Magina aldiz begiratu dezakezu pareta bat, eta beti zeozer berri deskubrituko duzu. 
   Buenavistan nengoen, nire aurrean, airoso, Aizkorri eta Aketegi puntak nituen. Azken mendi honen ezker tontorrak, nik Aketegi hego punta bezala bereizten dut, ez dut beste erreferentziarik aurkitu, deitu zidan atentzioa, elur marra bat nabarmentzen zen behetik gora.
  Egun dezente pasatuak ziren azkeneko elurtetik. Hotz handia egina zen ere. Baldintza ederrak egon zintezkeen.
   Kranpoiak elurretan iltzatzean ateratzen zuten ots leorrak baieztatu zidaten nire susmoa, egoera aparta zegoen eskaladarako.
   Kanak haundiko kanala azpitik gurutzatu nuen, eta baso elurtutik gora pusketa motz bat igo ondoren, nire aurrean horma zabal bat agertu zen. Pareta honek kanal estu bat zuen, bertatik hasi nintzen eskalatzen, ezker alderako tendentziaz, nire gainean nituen sapai beldurgarriak sahiestuz. Ehun metro izango ditu lehen kanal honek, 70°ko zati batzuk gainditu behar izan nituen, Aketegi hego puntako azken horma ikusgarriaren azpiko elur zelaira du irteera kanalak.
   Elur zelaian baldintzak oso onak ziren ere, pioletak eta kranpoiak gogoz koska egiten zuten azal izoztuan, ziztu batean gurutzatu nuen zati hau. Nire aurrean azken oztopoa nuen, Aketegiko horma tente beltza. Ate bat moduan, pareta erdian, kanal batek, hormara sartzeko gonbitea egiten zidan, zailtasun handirik gabe barruratu nintzan. 
   Paretaren azken tramuan sartua nengoela sorpresatxo bat izan nuen. Soka fijo bat agertu zitzaidan, hiru espitei lotua, trabesia bat babesten zuela. Informazioa bilatzen jardun nahiz interneten eta ez dut erreferentziarik topatu.
   Zati hau gainditzeko seguru fixoetan babestu egin nintzan, hemen aurkitu nituen bidearen zailtasun handienak, zeharkaldi mixtoa, izotz eta harri, eta irteeran 80°ko erresalte bat. Emendik aurrera, Aketegi hego puntara iritsi arte, kanal zabal bat segitzen du bideak, zirku txiki baten modukoa, elur zelai tenteak gainditu behar izan nituen zati honetan. Giroa eta bistak apartak dira emen, benetako alpinismoa dastatzen da.
   Ziztu batetan, argazkiak egiteko astirik gabe, kanal haunditik behara egin nuen.
   Jakin ezazue umearen bila garaiz iritsi nintzela, ori bai, arnas estu.
   Aprobetxatzen dut duela hiru bat urte Aitzabalen zabaldutako beste bide baten krokisa sartzeko. Agian norbait animatzen da, nork daki.