domingo, 18 de diciembre de 2011

TXINDOKI Arista negu giroan


   Txindokiko arista, elur kapa on bat gainean duela eskalatzea, gauza serioa da. Normalean, elur egin berria dagoenean lainoak ere hartua izaten dute Goierriko Zervinoa. Ekaitzak gogotsu astintzen du Aralarreko hertz eder hau. Elurra, gehienetan, hezetasun askorekin izaten da, eta pareta erabat zuri uzten du, pegatu egiten dira haitzean elur malutak. 
   Arratsalderarte itxaron dut igoera hau burutzeko. Eguraldi parteak zionez, arratsean pixka bat hobetu behar zuen giroak. Arratseko hiruretan abitu nahiz Larraitzetik. Irten eta berehala bi eskalatzaileekin egin dut topo, bat Ibarrako Aitzol zen. Beraiek ere aristatik zetozen. Elur asko eta ekaitza fuertea topatu dutenez lehen luzetik jaitsi egin dira. ( Aitzol, zuen mosketoi bat dut ). Hurbiltzea egiten ari nintzela, eguraldiak errespetatu nau, eguzki izpi batzuek sumatu dira laino beltz eta itxien tartetik. Paretan berriz dena aldatu da. Ekaitza berriro sartu da. Egun argia bukatzear zegoela Txindokiko gailurrera iritsi nahiz. Igoera bideoz grabatzeko asmotan nengoen, erdi parean bateriak agortu zaizkit, eta bakarrik argazkiak ateratzen utzi dit makina petralak.




  






   Erokeria ? Astakeria ? agian. Eta zer ez da berdin. 
   Nire iritziz erabat burutik joanak daudenak, mundu osoko mandatariak dira. Noren buruan sartzen da ingurugiroak jasaten ari den aldaketa honen aurrean sasi politiko hauek hartu duten jarrera. Ekonomiaren izenean dena balio duela iruditzen zaie, beraien negozioetan bakarrik pentsatzen dute. Niri naturarekin orekan bizi dezakegula iruditzen zait, baina ori lortzeko egiazko interes bat behar dugu izan.
Utzi airea, itsasoa, mendia … bakean, guztionak dira eta.    



domingo, 20 de noviembre de 2011

ATXARTE- Tempus Fugit



   Bilbotar peto petoa den eskalatzaile bati galdetzen badiogu zeintzuk diren Bilbo eta bere inguruko hiru gauza edo leku esanguratsuenak, honako hauek adieraziko zituen; Bizkaitar eta Gipuzkoar arteko txantxa txar bat izan nahi du honek.
   Lehena Athletic. Bale, dudak ditut baina onartzen dut.
   Bigarrena Begoñako amatsu izango zen. Ongi, hobeto isiltzen ba naiz, askotan laguntza beharrean gaudenean bai Begoñari , bai Manituari ere eske ibiltzen gara.
   Hirugarrena Atxarte adieraziko zuen aho zabalik. Ados, oraingoan baiezkoa esango nioke, Atxarte puta madrekoa da. 
   Ni betidanik Etxauri zale amorratua izan nahiz, eta oraindik nahiz. Ez dut nahi biak konparatzen hastea, ez liguke inora eramango. Bakarrik adierazi nahi dut, sarrera alrebes honekin, primeran pasatu dudala gaur Atxarten eskalatzen. Labargorriko paretan egon gara kepa eta biok. Honek ekipatu berri duen,  baina behetik eskalatu gabea zuen, Tempus Fugit bidean. Lau luze ditu, 5+, 7a, 7a, 7b+.
   Lehen luzea pittin bat zikina dago. Bigarrena mundiala da, Atxarten kolumnatxoak eskalatzea ez da oikoa. Hirugarrena teknikoa da. Laugarrena zailena, zailtasun handienak hiru txapen artean kokatzen dira, blokeko paso nahiko obligatu batzuetan. Bidearen beste zati guztia ondo egiten da.
   Azken luze hau erorketa batekin igo dut. Zinta expresak jarriak nituen eta kantoak Kepak markatu dizkit. Bidea nahiz ekipatua egon ez dago rapelatzeko prestatua, beraz oinez edo beste bide batetatik rapelez jaitsi beharra dago. La Roja bidearen eskuinetik hasten da Tempus fugit, eta berriro gurutzatzen dira hirugarren erreunioan.
   Tempus Fugit “ denbora iheskorra” dioen moduan, ez utzi biharko gaur eskalatu dezakezuna. Beraz, beste Labargorri bat eskalatu dugu bi luzetan. Cocaina flas, la fisura blanca eta jata txikitu elkartu ditugu goraino. Batzuetan kostatzen da nerbioa aplakatzea.

martes, 8 de noviembre de 2011

BERBERANAKO ORRATZA - Susana bidea




   Egun osoan buruan eraman dut atzo Garan irakurri nuen artikulua. Ez nuen Unairen azken zabalkuntzaren berri. Izugarrizko maila erakutsi du Nafarrak Bizcochito lehen igoera honetan ere.  Ez bakarrik fisikoki, Tekniko eta psikiko aldetik paregabe dabil. Nik konpromisoa nabarmenduko nuke, bere eskalada filosofiak eskatzen duen konpromisoa hain zuzen ere. Paretara taladrorik gabe sartu, Ordesako haitzari duen guztia atera nahi handia da. Josunek eta Rikar-ek berdiña egin zuten beraien El ojo critico bidean. Kepak dioen bezala batzuk Galaktikoak dira.

  Ni berriz beti bezala saltzeatzen. Gaurkoan Errioxa aldean ibili naiz, Biasteri ondoan dagoen Berberanako orratzean. Harritua geratu naiz eskalatzaileen arrasto dezente ikusi ditudalako, seinale jendea eskalatzen ibiltzen dela pareta hauetan. Furgoneta berberanako ermita pasatu eta bereala utzi dut, bertatik zuzen ateratzen den pista hartzeko. Pista hau ondoren bidea egiten da, eta bidetxurra azken zatian. Nahiko eroso da, 30 minututan paretetan jartzen zara. 
   Susana bidearen lehen luzea ezkerretik hartu dut, espit batzuetatik. Azken egunetako euri jasak bustiak utzi ditu arrakalak,  horrek edertasun pixka bat kendu dio eskaladari. Zer egin behar dugu, dagoenarekin konformatu behar, mendizaleon egunerokoa. Bidea 2002 urtean zabaldua izan zen Simon Elias eta Raul Paskualen eskutik. Orokorrean gustatu zait bidea.

Lehen luzea

Bigarren tirada

Laugarren luzea

viernes, 28 de octubre de 2011

ETXAURI- Tormenta del Este bidea


   Sinets ezina dirudi, baina egia da. Egun gutxi falta dira mundu osoko gizakien populazioa zazpi mila milioietara iristeko. Leku lasai bat aurkitzea ia ezinezkoa da. Nik lortu dut. Bakar bakarrik egon nahiz Etxaurin, putre eta beleen konpaia izan dut soilik egun osoan. Arraroa dirudi arren, batzuetan, bakarrik jendearen artean baino babestuagoa zaude.
   Tormenta del este, Eneko Cesar eta Mikel Zabalzaren bide bat da. Beraiek dena librean eskalatu zuten. Nik berriz al izan dudan moduan igo dut. Lehen luzea izatez 7a da. Nik 6b/A1 egin dut. Gantxo bat beharrezkoa izan dut bigarren paraboltetik ateratzeko. Bigarren luzea librean egin dut 6b+. Hirugarrena artifizial hutsean burutu dut, A2 izango da. Parabolta txapatu eta arrakala guztia friend eta fisurerotaz zintzilikatzen igo dut. Mikelek bere blogan aholkatzen duen bezala, azken luze honetan ez naiz zuhaitzeraino igo, Kimikoen bilera batetara joan naiz zuhaitza baino 10m beherago.
   Txapo Eneko eta Mikel. Oso ondo pasatu dut zuen bidea eskalatzen.
Lehen tirada

Bigarren tirada

Hirugarren tirada. Erdiko arrakalatik dijoa bidea. Materiala erretiratu eta gero atera dut argazkia.


Etxauri udazkenez jazten ari da.

sábado, 22 de octubre de 2011

GRANDES JORASSES- No Siesta bidea




   Eskalada bidai honetan pentsatzean,  abentura film klasikoetan azaltzen diren pertsonaietaz oroitzen naiz. Gizon bat dago mendiko etxola batean dago, erretiroan, eta bere egunerokotan dabil,  bat-batean antzinako lagun bat azaltzen zaio akzio pixka bat eskaintzen. Gizonak, asko pentsatu gabe dena utzi eta laguna segitzen du abentura egarriz. Nire kasuan ia gauza bera gertatu zen, lasai asko nengoen Iturtxon azienda zaintzen. Bat-batean korreora Keparen mezu bat iritxi zitzaidan sei enlaze desberdin eskegiak zituela. Lehenengoa  klikatzearekin batera , nire begi bista aurrean aspaldian desiratutako informazioa bat azaldu zitzaidan, honekin batera bertara joateko proposamen zoragarria zetorren, motxila prestatzen hasi nintzen segituan.  
  No siesta bidearen eskalada baten berri, eta Grandes Jorasses hormaren baldintzak azaltzen ziren artxibo haietan. Gehiago ez nuen behar izan dena utzi eta abentura bila irteteko.



      Chamonixek estresa sortzen dit. Iritsi eta berehala hasten gara gora eta behera ero mun, azken ukituak eman nahi dizkiegu eskaladetan beharko ditugun gauzei. Nekatu egiten nau. Azaroan gaude, urte sasoi honetan oporrak hartzen dituzte bailaran bizi diren gehienek, beraz, denda asko itxiak daude. Montenbers-ko trena ere konpontzen ari dira. Dena dago hankaz gora.
    Kepa eta biok, azkenean, ados jartzen gara zer igo eta zer utziko dugun auzian, estrategiaren puntu batzuetan eztabaida izan dugu. Petatearen asuntoak ni ez nau konbentzitzen. Ez zait logikoa iruditzen pareta tramu txiki bategatik petatearen deserosotasuna sufritu beharra bide osoan.  Ala ere prest azaltzen naiz nire petate txikia motxilan sartu eta behar denean ateratzeko, baina logikaz aukera hau ez da ona ere, beraz, azkenean motxilekin goaz, nirea erabiliko dugu petate moduan behar denean. Janari asuntoan ez dugu asko eskatimatu, Lechaux-ra behintzat mordoa eramaten dugu.



   Lasai goaz glaziarretik gora, frontalen argiek laguntzez gaituzte paretarantz-ko bidea bilatzen. Pittin bat harritua noa, normalean urduritasuna eta ezin egona sortzen dizkit lehen momentu hauek, gaur oso lasai noa, aterpean egon garen ordu gutxi horietan ere lo egin dut. 
  Gaua da oraindik pareta azpira iristen garenean. Gasezko sukalde txikia ateratzen dugu eta te bat prestatzen itxaroten diogu egun sentiari.  


Lehen erresaltearen azpian
   Izotzaren kalidadea lehen partean ez da oso egokia. Konkretuki luze bat tokatu zitzaigun barrukoak mugitu zizkigunak. M7-ko erresaltearen aurreko tiradaz ari naiz. Oreka hutsa izan zen, plaka etzan batetan gindoazen, haitzean erantsitako izotz “ karkaxa” batzuetan pioletak kokatu nahian. Seguruak hurrun eta eskaxak ziren, nerbioak ezin dominatu genbintzan, brutala.


   Konturatzerako eguna joan zitzaigun, ez giñan iritsi gaua pasatzea pentsatua geneukan lekura. Nekatuak geunden, bertan bibaka egitea adostu genuen. Oso desatxegiña geratu zen bibaka, ez genituen mendiko botak ere kendu lo zakura sartzeko. Eserita itxaron genion egun sentiari.
   Goizean goiz gaude berriro martxan. Zailtasun teknikoak handitzen dijoaz, zortez, izotzaren kalidadea baita ere. Azkarrago eta seguruago mugitzen gara. Oraindik egun argiaz haitz pareta tentearen azpira iristen gara. Denbora dugunez bi luze ekipatuak uzten ditugu eta bibakatzera izotz maldetara jaisten gera. Gau hau ere oso deserosoa suertatu zitzaigun.


   Libre- artifiziala erabiliaz metroak nahiko erraz irabazten dizkiogu pareta tenteari. Gogotsu goaz eskalatzen. Gaur gustatuko litzaiguke paretatik ateratzea. 




   Azkeneko tiradak benetako izotz eskalada dira. Linea zuri sendo bat segitu genuen gorantz. Tramu batzuetan izotza juxtu xamarra azaltzen zen, gehiago saiatu beharra suposatzen zuen horrek. Azken tirada frontalaren argiaz lagunduta eskalatzen dugu. Irteera haitz hutsean egin genuen, baina bukatzeko ditugun gogoak baliatuz erraz gainditzen ditugu zailtasun horiek.



   Gailurrean geunden, ezin nuen sinetsi, Kepa eta biok besarkatzen gara, gure bihotz hoztuak berotasuna behar zuten. Lo zakuaren epeltasunean, elur gainean etzanda, ezin izan nizkien malkoei eutsi, emozionatua nengoen. Leku magiko batetan nengoela sentitzen nintzan, munduaren gainetik nengoela. Aita etorri zitzaidan burura, Alfonso ere han zegoen, nik denei eskerrak eman nizkien. Zoriontasuna existitzen bada, horrek behar zuen izan.  



martes, 4 de octubre de 2011

OGOÑO- Heriotzaren Semeak bidea

  


   Inguru bakoitzari bere momentua iristen zaio. Arrazoi puntual batzuen gaitik, egun batean, bertaratzen gara eta ezagutzen dugu zona hori. Ogoñoren kasuan ere horrela izan da. Familia izan arte, eta asteburua pasatzeko denen gustuko leku baten beharra sufritu dugun arte, ez genuen leku paregabe honen beharra izan.
   Nire gustuko lekuak eskalatzeko aukera behar dute izan. Etxekoak berriz hondartza soil batekin konformatzen dira. Beraz, zer gauza ederra denak pozik eta gustura ikustea. Tamalez, gu bezala beste askok behar berdinekin dabiltza, eta horrek paradisua pixka bat altaratzen du.

   Larunbata goiza hondartzan eguzki azpian, intsolazio baten puntuan, egon eta gero, azken orduan, Keparekin abiatzen naiz ogoñoko paretetara, orain bai, benetako beroa pasatzera. Arratseko seiak dira, eta oraindik eguzkiak erre egiten du. Errausketarik Ez bidea eskalatzeko asmotan rapel egiten dugu Josu Garcia bidetik. Flipatzen noa parajearen edertasunaren gaitik. Itsasoa eta haitzaren kontrastea, dena, eguzkiaren azken orduko argitasunarekin resaltatua, sinets ezinezko momentua sortzen du. 
   Errausterik ez bidea polita da, ondo egiten da. Patxi eta Mikelen opari bat eskalatzaile guztientzako.

   Igandean lehen orduan pareta azpian geunden berriro. Ez genuen nahi, aurreko egunean bezala, eguzkitan kixkaldu. Egun handia zen ura, nik katu oinak estreinatzen nituen, eta ez zen gutxiagorako, Keparekin nijoan berak zabaldutako Heriotzaren Semeak bidera. Lau urte kosta zitzaion bide hau bere gustura uztea. Igoera gutxi ditu. Unaiek estreinatu zuen bere  klase paregabea erakutsiz. Erlantzek ere heldu ditu regleta mingarri horiek. Hurrengoak zerrendan gu omen giñan.
   Asko gusta zait bidea, naiz eta hirugarren luzea enkaderatzerik ezin izan. Nik zailtasun hauek proposatuko nituzke luze bakoitzeko. Lehen luzea 7b “vidilla” izango zen. Bigarrenari 7a+ emango nion. Tirada hau bigarrenez eta motxila txiki batekin egin nuen. Hirugarrena gogorra iruditu zitzaidan. Helduleku edo hanka asko markatu eta garbitu gabeak zeuden. Nik 7b+ on bat bezala proposatzen dut. Baina berriro diot ez nuela enkadenatzea lortu. Laugarrena 6b+ izango da. Orokorrean bide paregabe bat, betea uzten dizuen horietakoa. Ez nuen besterik espero Keparengatik.      


Ederra benetan lekua


Errausketarik ez bigarren luzea


Heriotzaren semeak lehen luzea


Heriotzaren semeak bigarren luzea


Heriotzaren semeak hirugarren luzea


martes, 27 de septiembre de 2011

ANDASTO- Belladonna, Sapua ta Zikuta bidea

Andastoko pareta

   Gogor jotzen zuen eguzkiak gaur Andastoko paretan, azkenean igo dut Belladonna Sapua ta Zikuta bidea. Urte mordoa pasatu dira Karmel Leizaolak bide honen berri eman zidanetik. – Josebak bide berri bat zabaldu dik Anboto aldean, esan zidan.- Bost luze dizkik eta materialea eraman beharra zegok. 
  Aurrekoan interneten saltzeatzen nenbilen, eta krokisarekin topo egin nuen, gogoratu nintzan karmelekin izan nuen solasaldiaz. Ezin nuen aukera pasatzen utzi, eskalatu beharra nuen.

   Polita eta interesgarria iruditu zait bidea, harriaren kalidadea oso ona da. Fin eskalatu beharra dago pausoak librean ateratzeko, airoso gailurrera iristeko. Konturatu naizenez bidea errepikatzen da, magnesio aztarnak daude helduleku askotan.
   Hormara inguratzea Aramaiotik egin dut. Herrian sartzen zara, eta Gatzaga auzorantz hartu behar duzu. Hiru kilometro dira. Ni Gatzaga bertan utzi dut furgoneta, Zabalandira dijoan pistaren hasieran. Kartel batek kotxeak pasatzea debekatua dagoela esaten du. Nire zalantzak izan ditut bertan utzi edo segitzeko, baina isunaren arriskuak urduri jartzen nau, beraz oinez abiatu naiz Gatzagatikan. Azkenean ikusi dut jendea kotxez igotzen dela goiko langa arte, bi kilometro igoera aurrezten dira. Lau bat kotxe zeuden bertan. 
   Zabalandiruntz segitu dut ondoren pista, Andasto markatzen duen postera iritsi naizen arte. Bide hori hartu dut,  Andastoren gailurrera eraman nau. Kordala hasten den lekuan, pareta azpira dijoan zelaitik behera segitu dut. Ordu eta erdian bertan jartzen zara. Belladona zapoa ta zikuta bidea paretaren  eskuin behe partean hasten da. 

Hirugarren luzea

   Hasierako luzea trepada bat da, giroan sartzen joateko. Bigarrenak plaka etzan batzuk hartzen ditu, azkar igotzen da zati hau. Hirugarren luzea tente jatzen hasten da, lehen pausoa egiteko saiatu beharra dago. Laugarrenak diedro fin bat hartzen du, tetxu txiki batetik ateratzeko ondoren. Bosgarrenak arista segitzen du, gero ezkerretara joaten da diedro baten bila. Seigarrena motza baina interesgarria da, diedro eskalada klasikoa bezala deskribatu nezake.
  Gustora gelditu naiz eskalada hau egin ondoren. Zoriondu nahi ditut hemendik Joseba Aldanondo eta Ibra, lan ederra egin dute.    



Laugaren luzeko diedro fiña

miércoles, 21 de septiembre de 2011

Pico de los Infierno 3.073 m- Garmo Negro 3.051 m


   Ez zen izan mendi buelta hau nire lehen asmoa, lehenago, goizeko bostetan altxata nengoen Peña Telera ipar paretan Soledad bidea eskalatzeko, Fredi Parera eta Antonio Garcia Picazo zabaldutako bidea.               Soledad, aipatu dudan bezala,  Peña Telera ipar paretan dago, diedro Serenidad bidearen ezkerretara. Igoak ditut beste bide batzuk horma hotz honetan, Diedro Norte eta Diedro Serenidad, bi bide hauek Soledad eskalatzeko asmoa nuen teknika berdinean igoak nituen, bakarka. Negu baldintzetan ere eskalatua nuen pareta alpino hau, Rabada- Navarro bidea segitzen izan zen Gasteizko Natxo Fenandezekin.
   Gauaren bakardadean, frontalaren argipean nijola,  zalantzak hasi zitzaizkidan burua kolpatzen. Ez nijoan eroso, dudak sekula ez dira lagun onak izan honelako mobidetan. Zer topatu behar nuen gutxi gora bera bai nekien. Eskalada materialez ondo nijoan. Dudak batik bat harriaren kalidadearen gaitik zetozen, edo, zer motatako bilerak topa nitzazken ere zalantza zen. Bakarka eskalatzen denean, soka bileran lotu eta rapel egin behar izaten da materialea errekuperatzeko. Honek suposatzen du bilerak egokiak behar dutela izan. Krokisak ez zuen ezer zehazten, marra bakan batzuk besterik ez ziran agertzen, zailtasunarekin batera. Beraz, Gran Diagonaleko aldapa igotzen hari nintzela buelta hartu nuen, eta ez zen inongo drama izan, alderantziz, askatasun bat izan zen nire buruarentzako. Lasai beherantz hasi nintzenean, egoera berriaz disfrutatzen nijoan. Eguna non pasatu behar nuen pentsatzea zen orain buruaustea.
   Panticosako Banearioan nengoen goizeko zortzi erdietan. Pico de los Infiernos 3.073 m mendira igotzeko asmotan ain zuzen ere. Motxila errez mugitzen dut oraingoan, bizkarrak eta oinek gustura hartzen dute motxila arin bat. Eskaladako ekipoak asko pisatzen du, eta askotan ezin izaten dugu gozatu ibilaldiaz. 
Bachimañako ibona iristen ari nintzela pareja batekin topo egin nuen. Motxila astun batzuk zeramatzaten. Pico de los Infiernos igo nahi zuten. Ibon de Pondiellos-en gaua pasa, eta hurrengo egunean Garmo Negro 3.051 m igo. Ondoren Panticosako Balnearioa jeitsi. Beraiek agurtu eta gero, gorantz noala, aukera hori interesgarria iruditu zitzaidan. Entzuna nuen trabesi  honetaz, eta orain aukera suertatu zitzaidan burutzekoa. 
 Ibones Azulesera iristean, bakarka zihoan beste mendizale batekin egin nuen topo. Edadetua zen hau, erretiroa aspaldi disfrutatzen ari zenareren itxura zuen, atzerritara zen. Tebarrayko ibona ikusi nahi zuela esan zidan. 
Pico de los Infiernos azken maldetan nekea sumatzen hasi nintzan, hiru mila metroetan gorputza presioaren eskasia nabaritzen haste homen da. Nireak bai behintzat. Gailurrean mokadutxo bat egin nuen bistaz disfrutatzen nuen bitartean. Han urrunean, itzaletan, Peña Telerako ipar pareta zegoen. Ezin dut uka amorru pixka bat sentitu nuela, baina, garrantzitsuena disfrutatzea da, eta nik Pirineismoa egiten gozatu egiten dut. 
Berehala martxan nintzen berriro. Infiernos punta guztiak zeharkatu eta Pondielloseko ibonetara jaitsi nintzen. Lepora iristear nengoela, Garmo Negroko puntan bi mendizaleen figura ikusi nituen.
Garmo Negrorako trepadatxoa erakargarria egin zitzaidan. Bati bat azkeneko zatian granitoa dagoelako. Nik granitozko arestetan ibiltzea gustuko dut. Eguerdiko ordu biak ziran gailurrera iritsi nintzenerako, Pantikosako balnearioa nire azpian zegoen, mila eta laurehun metro berago. Hankak apurtzen ditu jaitsiera honek, xamurragoa izaten da neguan eskiak jantzita ditugula, orduan bai gozatzen dugu aldapa latz honetaz.
 Laurak pasatxo zirela nintzen berriro furgonetan. Guztira ia zortzi orduko buelta izan zen.      
Ibon Bachimaña eta Pico Muga




Pico de los Infiernos eta Tebarray lepoa eskumata





Ibones de Pondiellos eta Garmo Negro

lunes, 15 de agosto de 2011

BALERDI- Shot the Seriff


   Kostatu zait bide hau bukatzea. Lana dezentea izan dut, bati bat txukun uztean. Gauza bat da igotzea, eta beste gauza bat, igo eta gainera bide erakargarri bat uztea. Haurreko bideetan bezala, hirugarrena dut paretan, lehen partea zabaldua zegoen. Kasu honetan nabaria zen artifizial teknikaz igota zegoela hasierako luzea. Hortik aurrekoak ibili gabekoak ziren,  hori nabarmena zen. Gora segitzeko gogo handia behar da, garbitzeko tarea astuna bihurtzen delako. Paretaren kalidadea orokorrean ona da, paño batzuk ba ditu oso onak direnak. Txarrena arrakalak belarrez hartuak daudela eta garbitu beharra dagoela. Txukun utzi eta gero kalidadezko bideak ateratzen dira. Bilera guztiak bi paraboltaz ekipatuak daude. Luzeetan frienak eta fisuak beharrezkoak dira. Hiltzeak printzipioz ez dira behar.
   Eskalatzeko garai hoberena, hegaztiak eta beren kumeak errespetatzen baditugu, Abuztutik –Abendura izango litzateke. Nire iritziz pena merezi du begirunea izatea. Ingurunea zoragarria da. Ez zitzaizkidan gustatuko nire erruz paraje hauek apurtzea. Eskalada sosteniblea posible da.  

Lehen luzea

domingo, 14 de agosto de 2011

HUNTER Basque Team espedizioa Zu Kirolari saioan

Abuztuaren zortzian emititu zuten Alaskara egin genuen espedizioari buruzko bideoa. Zu Kirolari saioan izan zen. Mini-moonflawer-en ateratako imagenaz eta neri eginiko entrebista batez osatzen da bideoa. Emendik eskertu nahi diet saio egiten dutenei mota honetako jarduerataz azaldu duten interesa.

http://www.eitb.tv/es/#/video/1099532044001

jueves, 14 de julio de 2011

PEÑA ALTA- Muskaria eta Regendez bideak



Goierri aldea lainoek eta euriak hartuta dutenean, hanka egitea da onena. Ez oso urrun beste panorama bat bilatu dezakegu, Kantauri itsasoko hezetasunetik, Errioxako mikroklimara. Mahatsentzako ona bada guretzako dudarik gabe baita ere.
Muskaria eskalatua nuen. Regendez berriz ez. Biak egiteko ideiarekin bidaia egin dut Meanoko ahitzetara.
Pareta hauetan zabaldutako lehen bideak dira. Horman ikuskatzen diren bi arrakala bakarrak igotzen dituzte. Ondoren etorri diren bideak beste kutsu bat izan dute.
Muskaria trepada txiki zikin bat egin eta gero hasten da. Bi parabolt daude bertan. Lehen luzea nahiz eta 6a+ izan, bideak duen exigentena izan daiteke. Nahiko zikina dago eta ez dago oso ekipatua. Hurrengo luzeak zoragarriak dira, oso harkaitz onean. Nahiko ekipatua dago, frienak apenas erabiliko ditugu. Luzeak bateratu daitezke.
Regandez berriz, naiz eta ekipata ere egon gehiago erabiliko ditugu frienak eta fisureroak. Lehen luzea ezkerretik eskubira dijoa jardin bateraino. Reunioa parabolt batean egingo dugu. Jardinetik gora 15 metrotara beste bilera bat dago. Hirugarren eta laugarren luzeak fisura zabal batetik dijoaz. Tximinia teknikan igo beharra dago. Paraboltak ondo kokatuak daude. Luze batetan eskalatu dezakegu bi tirada hauek.
Ikusi dudanez bi bide hauen aldamenetan ekipamendu lanetan ari dira.

lunes, 4 de julio de 2011

RANERO- Durdus bidea


DURDUS KROKISA

Hau duk marka.  Ehun da berrogei metroko bide bat eskalatzeko bi egun behar. Gauza ez da asedioan ibili naizela soka fijatuz, ez. Lehen egunean ez nuen lortu pareta azpira iristea. Nahiz eta goiz ibili larunbatean, bidea ez nuen ondo hartu, eta galdua ibili nintzan sasi eta harrikarietan. Situatzea lortu nuenean, eta bidearen traza garbi azaldu zitzaidanean, berandu zen. Garaiz nahi nuen jaitsi bidea egin eta gero, Karpin abenturara joateko plana egina genuen umearekin, eta ezin nuen hutsik egin. Beraz hurrengo egunean beharko zuen izan.
Igandean berriz eguraldia nuen kontrako. Gauean ekaitzak jo zuen eta goizean oraindik trazak zebiltzan Pikos aldean.  Haizeak trumoi hotsa ekartzen zuen niregana. Zerua ere estaltzen zihoan momenturo. Zain egon nitzan denbora puska bat zein traza hartzen zuen ikusteko. Trumoi hotsa gelditu zen, euri fin bat haste zen unean.  Asko botako ez zuen esperantzarekin segitu nuen gerturatzearekin. Erabat bustia iritsi nintzen pareta azpira, ordu bat pasa kostako zitzaidan. Pareta lehorra zegoen. Materiala hartzen ari nintzen bitartean euria egiteari utzi zion.
Lehen luzea flipe bat da. Ez nago ohitua tximinietan ibiltzeaz. Eskerrak parabolta dagoela tximini irteeran. Zein diferentzi luze hau aurretik egin edo bigarrenez joan. Materiala jasotzen ari nintzela bueltakoan beste aurpegi bat ikusi nion arrakala handi honi. Bigarren eta hirugarren luzea batean igo nituen. Hirugarrena igotzeko artifiziala erabili nuen. Bigarrengoz saiatu nintzen librean pasatzen. Trabesia paso bat dauka fuerte xamarra. Laugarrena ere artifiazialez egin nuen gora. Librean salida batzuk beharrezkoak dira seguru batzuetara iristeko. Gantxo bat eraman ezkero ez zen hain obligatua izango. Luze hau librean oso gogorra izango da. Bost garren luzea eta azkena ongi egiten da librean, nahiz eta paso tonto bat izan.
Buelta oinez egin nuen. Ranero gailurraren azpitik, Torca del Carlistako kolladura joan nintzen eta handik behera zuzen Pozolaguako aparkamendura.
Garaiz iritsi nintzan familiarekin karrantzako piztinetara joateko.


Lekuko planoa

Lehen luzea

Laugarren luzea

Azken luzea

Ranero mendiaren magaletik