domingo, 18 de diciembre de 2011

TXINDOKI Arista negu giroan

   Txindokiko arista elur kapa on bat gainean duela eskalatzea gauza serioa da. Normalean, elur berria dagoenean lainoak ere hartua izaten dute Goierriko Zervinoa. Ekaitzak gogotsu astintzen du Aralarreko hertz eder hau. Elurra gehienetan hezetasun askorekin datorrenez pareta erabat zuri uzten du, pegatu egiten dira haitzean elur malutak. 
   Arratsalderarte itxaron dut igoera hau burutzeko. Eguraldi parteak zionez, arratsean pixka bat hobetu behar zuen giroak. Arratseko hiruretan abitu nahiz Larraitzetik. Irten eta berehala bi eskalatzaileekin topo egin dut, bata Ibarrako Aitzol zen. Beraiek aristatik zetozen. Elur asko eta ekaitza fuertea topatu dutenez lehen luzean jaitsi egin dira. ( Aitzol, zuen mosketoi bat dut ). Hurbiltzea egiten eguraldiak errespetatu nau, eguzki izpi batzuek ere sumatu dira. Paretan berriz dena aldatu da. Ekaitza berriro sartu zait. Egun argia bukatzear zegoela Txindokiko gailurrera iritsi nahiz. Igoera bideoz grabatzeko asmotan nengoen, erdi parean bateriak agortu zaizkit, eta bakarrik argazkiak ateratzen utzi dit.
   Erokeria ? Astakeria ? agian. Eta zer ez da berdin. Nire iritziz erabat burutik joanak daudenak, mundu osoko mandatariak dira. Noren buruan sartzen da ingurugiroak jasaten ari den aldaketa onen aurrean sasi politiko hauek hartu duten jarrera. Ekonomiaren izenean dena balio duela iruditzen zaie, beraien negozioetan bakarrik pentsatzen dute. Niri naturarekin orekan bizi dezakegula iruditzen zait, baina ori lortzeko egiazko interes bat behar dute izan.
Utzi airea, itsasoa, mendia … bakean, guztionak dira eta.    



domingo, 20 de noviembre de 2011

ATXARTE- Tempus Fugit



   Bilbotar peto petoa den eskalatzaile bati, galdetzen badiogu zein diren Bilbo eta bere inguruko hiru gauza edo leku esanguratsuenak, honako hauek adieraziko zituen; Lehena Athletic. Bale, dudak ditut baina onartzen dut. Bigarrena Begoñako amatsu. Ongi, hobeto isiltzea, askotan beharrean gaudenean bai Begoñari , bai Manituari eske ibiltzen gara eta.Hirugarrena Atxarte. Ados, oraingoan baiezkoa esango nioke. Atxarte puta madrekoa da. Ni betidanik Etxauri zale amorratua izan nahiz eta oraindik nahiz. Ez dut nahi biak konparatzen hastea, ez liguke inora eramango. Bakarrik adierazi nahi dut primeran pasatu dudala gaur Atxarten eskalatzen. Labargorriko paretan egon gara kepa eta biok. Ekipatu duen,  baina behetik eskalatu gabe zuen bide batetara joan gara. Tempus Fugit du izena, eta lau luze ditu, 5+, 7a, 7a, 7b+. Lehen luzea pittin bat zikina dago. Bigarrena mundiala da, Atxarten kolumnatxoak eskalatzea ez da oikoa. Hirugarrena teknikoa da. Laugarrena zailena, zailtasun handiena hiru txapetan dauka, blokeko paso nahiko obligatu batzuetan. Beste guztia ondo egiten da. Azken luze hau erorketa batekin igo dut. Zinta expresak jarriak nituen eta kantoak Kepak markatu dizkit. Bidea nahiz ekipatua egon ez dago rapelatzeko prestatua, beraz oinez edo beste bide batetatik rapelez jaitsi beharko genuke. La Roja bidearen eskuinetik hasten da, eta gurutzatzen dira hirugarren erreunioan.
   Tempus Fugit “ denbora iheskorra” dioen moduan, ez utzi biharko gaur eskalatu dezakezuna. Beraz, beste Labargorri bat eskalatu dugu bi luzetan. Cocaina flas, la fisura blanca eta jata txikitu elkartu ditugu goraino. Batzuetan kostatzen da nerbioa aplakatzea.

martes, 8 de noviembre de 2011

BERBERANAKO ORRATZA - Susana bidea




   Egun osoan buruan eraman dut atzo Garan irakurri nuen artikulua. Ez nuen Unairen azken zabalkuntzaren berri. Izugarrizko maila erakutsi Bizcochito lehen igoera honetan ere.  Ez bakarrik fisikoki. Tekniko eta psikiko aldetik paregabe dabil. Nik konpromisoa ere nabarmenduko nuke. Bere eskalada filosofiak eskatzen duen konpromisoa. Paretara taladrorik gabe sartu Ordesako haitzari duen guztia ateratzeko handia da. Josunek eta Rikar-ek ere egin zuten beraien El ojo critico bidean. Kepak dioen bezala batzuk Galaktikoak dira.
  Ni berriz beti bezala saltzeatzen. Gaurkoan Errioxa aldean ibili naiz, Biasteri ondoan dagoen Berberanako orratzean. Harritua geratu naiz arrasto dezente ikusi ditudalako, seinale jendea eskalatzen ibiltzen dela pareta hauetan. Furgoneta berberanako ermita pasatu eta bereala utzi dut zuzen ateratze den pista artzeko. Pista gero bidea egiten da, bidetxurra azkenik. Nahiko eroso 30 minututan paretetan jartzen zara. Lehen luzea ezkerretik hartu dut espit batzuetatik. Azken egunetako euri jasak bustiak utzi ditu arrakalak.  Horrek edertasun pixka bat kendu dio eskaladari. Zer egin behar dugu, dagoenarekin konformatu behar. Bidea 2002 urtean zabaldua izan zen Simon Elias eta Raul Paskualen eskutik. Orokorrean gustatu zait bidea.

Lehen luzea

Bigarren tirada

Laugarren luzea

viernes, 28 de octubre de 2011

ETXAURI- Tormenta del Este bidea


   Sinets ezina dirudi, baina egia da. Egun gutxi falta dira mundu osoko gizakien populazioa zazpi mila milioietara iristeko. Leku lasai bat aurkitzea ia ezinezkoa dirudi. Nik lortu dut. Bakar bakarrik egon nahiz Etxaurin. Putre eta beleen konpaia izan dut  egun osoan. Arraroa dirudi arren, batzuetan, bakarrik jendearen artean baino babestuagoa zaude.
   Tormenta del este, Eneko Cesar eta Mikel Zabalzaren bide bat da. Beraiek dena librean eskalatu zuten. Nik berriz al izan dudan moduan igo dut. Lehen luzea beraz 7a da. Nik 6b/A1 egin dut. Gantxo bat beharrezkoa izan dut bigarren paraboltetik ateratzeko. Bigarren luzea librean egin dut 6b+. Hirugarrena artifizial hutsean burutu dut. A2 izango da. Parabolta txapatu eta arrakala guztia friend eta fisurerotaz zintzilikatzen igo dut. Mikelek bere blogan aholkatzen duen bezala, azken luze honetan ez naiz zuhaitzeraino igo. Kimikoen bilera batetara joan naiz zuhaitza baino 10m beherago.
   Txapo Eneko eta Mikel. Oso ondo pasatu dut zuen bidea eskalatzen.
Lehen tirada

Bigarren tirada

Hirugarren tirada. Erdiko arrakalatik dijoa bidea. Materiala erretiratu eta gero atera dut argazkia.


Etxauri udazkenez jazten ari da.

sábado, 22 de octubre de 2011

GRANDES JORASSES- Burdiña harriaren kontra




Eskalada bidai honetaz pentsatzean,  abentura film klasikoetan azaltzen diren pertsonaietan oroitzen naiz. Gizon bat bere egunerokotan dago, eta bat-batean antzinako lagun bat azaltzen zaio akzio pixka bat eskaintzen. Honek asko pentsatu gabe dena utzi eta laguna segitzen du abentura egarriz. Gure kasuan ia gauza bera gertatu zen. Ni lasai asko nengoen Iturtxon nire azienda zaintzen. Bat-batean korreora Keparen mezu bat iristen da sei enlaze desberdinekin. Lehenengoan  klikatzearekin batera , nire begi bista aurrean aspaldian desiratutako informazioa dago, eta horrekin batera bertara joateko proposamena.  No Siesta bidearen eskalada berriak eta Grandes Jorasses- en baldintzak azaltzen ziren. Gehiago ez nuen behar izan dena utzi eta abentura bila irteteko.
      Chamonixek estresa sortzen dit. Iritsi eta berehala hasten gara gora eta behera azken ukituak ematen igoeran beharko dugun gauzak prestatzen. Nekatu egiten nau. Gainera urte sasoi honetan oporrak hartzen dituzte bailaran bizi diren gehienek, beraz denda asko itxiak daude. Montenbers-ko trena ere konpontzen ari dira. Dena dago hankaz gora.
   Azkenean ados jartzen gara zer igo eta zer utzi auzian. Estrategiaren puntu batzuetan eztabaida izan dugu. Petatearen asuntoak ni ez nau konbentzitzen. Ez zait logikoa iruditzen pareta tramu txiki bategatik petatearen deserosotasuna sufritzea bide osoan. Prest azaltzen naiz nire petate txikia motxilan sartu eta behar denean ateratzeko. Baina logikaz aukera hau ez da ona. Beraz, azkenean motxilekin goaz, eta nirea erabiliko dugu petate moduan behar denean. Janarian ez dugu asko eskatimatu, Lechaux-ra behintzat mordoa eramaten dugu.
   Lasai goaz glaziarretik. Frontalen argiek laguntzez gaituzte paretarantz-ko bidea bilatzen. Honek harritu egiten nau. Normalean urduritasuna eta ezin egona sortzen dizkit lehen momentu hauek. Aterpean egon garen ordu gutxi hoietan, lo ere egin dut. Gaua da oraindik pareta azpira iristen garenean. Gasezko sukalde txikia ateratzen dugu eta te bat prestatzen itxaroten diogu egun sentiari.  
   Izotzaren kalidadea lehen parte onetan ez da oso egokia. Konkretuki luze bat tokatu zitzaigun barrukoak mugitu zizkiguna. A1-ko erresaltearen aurreko tiradaz ari naiz. Oreka hutsa, plaka etzan batetan, pioletak haitzean erantsitako izotz “ karkaxa” batzuetan kokatuz. Seguruak urrun, eta nerbioak dominatzen. Brutala.
   Konturatzerako eguna joaten zaigu. Ez gara iritsi gaua pasatzeko pentsatua geneukan lekura. Nekatuak gaude eta bertan bibaka egitea adosten dugu. Deserosoa geratzen da bibaka. Ez ditugu botak ere kendu. Lo zakura sartzeko kriston komeriak pasatzen ditugu. Eserita itxaroten diogu egun sentiari.
   Goiz gaude berriro martxan. Zailtasun teknikoak handitzen dijoaz, zortez, baita ere izotzaren kalidadea. Azkarrago eta seguruago mugitzen gara. Oraindik egun argiaz haitz paretaren azpira iristen gara. Denbora dugunez bi luze ekipatuak uzten ditugu eta bibakatzera izotz maldetara jaisten gera. Gau hau ere oso deserosoa suertatzen zaigu.
   Libre- artifiziala erabiliaz metroak nahiko erraz irabazten dizkiogu tramu honi. Gogotsu goaz eskalatzen. Gaur gustatuko litzaiguke paretatik ateratzea. Azkeneko tiradak benetako izotz eskalada dira. Linea zuri sendo bat segitu behar dugu gorantz. Tramu batzuetan izotza juxtu xamarra dago. Gehiago saiatu beharra suposatzen du horrek. Azken tirada frontalaren argiaz lagunduta eskalatzen dugu. Irteera haitzean da, baina bukatzeko dugun gogoaz baliatuz erraz gainditzen ditugu zailtasun horiek.
   Gailurrean gaude, ezin dut sinetsi. Kepa eta biok besarkatu egin gara. Gure bihotz hoztuak berotasuna behar dute. Lo zakuaren epeltasunean, elur gainean etzanda, ezin diet malkoei eutsi.  Emozionatua nago. Leku magiko batetan sentitzen naiz, munduaren gainetik. Aita etortzen zait burura, Alfonso ere han dago. Nik denei eskerrak ematen diet. Zoriontasunak existitzen badu, honek behar du izan.  


          
Lehen erresalte azpian

Metroak irabazten lehen egunean

Haitz paretaren bigarren tiradan


Haitz paretaren hirugarren tirada


Azken eguneko tiradatan

Metro asko daude azpitik

Izurratuak baina konten

martes, 4 de octubre de 2011

OGOÑO- Heriotzaren Semeak bidea

   Inguru bakoitzak bere momentua dauka pertsona baten bizitzan. Arrazoi puntual baten gaitik bertaratzen zara eta ezagutzen duzu. Ogoñoren kasuan hori da. Familia izan arte eta asteburua pasatzeko denen gustuko leku baten beharra sufritu arte, ezin dira gauza hauek ulertu. Nire gustuko lekuak eskalatzeko aukera behar dute izan. Etxekoak berriz hondartzarekin konformatzen dira. Beraz zer gauza ederragorik denak pozik eta gustura ikustea baino. Klaru, gu bezala beste askok ideia berdinekin dabiltza eta horrek paradisua pixka bat altaratzen du.
   Larunbatean hondartzan eguzki azpian intsolazio baten puntuan egon eta gero, azken orduan, Keparekin abiatzen naiz ogoñoko paretetara benetako beroa pasatzera. Arratseko seiak dira eta oraindik eguzkiak erre egiten du. Errausketarik Ez bidea eskalatzeko asmotan rapel egiten dugu Josu Garcia bidetik. Flipatzen noa parajearen edertasunaren gaitik. Itsasoa eta haitzaren kontrastea, eguzkiaren azken orduko argitasunarekin resaltatua, sinets ezinezko momentuak sortzen ditu. Gu han giñan. Bidea polita da eta ondo egiten da. Patxi eta Mikelen opari bat eskalatzaile guztiei.
   Igandean lehen orduan pareta azpian geunden berriro. Ez genuen nahi eguzkiak paretan harrapa gintzan. Egun handia zen ura. Nik asteko, katu oinak estreinatzen nituen. Eta ez zen gutxiagorako. Keparekin nioan berak zabaldutako Heriotzaren Semeak bidera. Lau urte kosta zitzaion bidea bere gustura uztea. Igoera gutxi ditu. Unaiek estreinatu zuen bere paregabeko klasea erakutsiz. Erlantzek ere heldu ditu regleta mingarri horiek. Hurrenak gu giñan. Asko gusta zait bidea, naiz eta hirugarren luzea enkaderatzerik ezin izan. Nik zailtasun hauek proposatuko nituzke luze bakoitzeko. Lehen luzea 7b “vidilla” izango zen. Bigarrenari 7a+ emango nion. Tirada hau bigarrenez eta motxila txiki batekin egin nuen. Hirugarrena gogorra iruditu zitzaidan. Helduleku edo hanka asko markatu eta garbitu gabeak zeuden. Nik 7b+ on bat bezala proposatzen dut. Baina berriro diot ez nuela enkadenatzea lortu. Laugarrena 6b+ izango da. Orokorrean bide paregabea, betea uzten dizuen horietakoa. Ez nuen besterik espero Keparengatik.
        





Ederra benetan lekua


Errausketarik ez bigarren luzea


Heriotzaren semeak lehen luzea


Heriotzaren semeak bigarren luzea


Heriotzaren semeak hirugarren luzea


martes, 27 de septiembre de 2011

ANDASTO- Belladonna, Sapua ta Zikuta bidea

Andastoko pareta
   Gogor jotzen zuen eguzkiak gaur Andastoko paretan. Baina azkenean igo dut Belladonna Sapua ta Zikuta bidea. Urte mordoa pasatu dira Karmel-ek bide honen berri eman zidanetik. – Josebak bide berri bat zabaldu du Anboto aldean. Bost luze ditu eta materialea eraman beharra dago.- Gutxi gora behera honela esan zidan. Aurrekoan interneten saltzeatzen nengoela krokisarekin topo egin nuen, eta gogoratu nintzan karmel-ekin izan nuen solasaldiaz. Ezin nuen aukera pasatzen utzi. Gaurkoan eskalatu dut.
   Polita eta interesgarria iruditu zait. Harriaren kalidadea oso ona da. Graduazioa ere ondo dago orokorrean. Eskalatu beharra dago pausoak ateratzeko. Konturatu naizenez bidea errepikatzen da. Magnesio aztarnak zeuden helduleku askotan.
   Inguratzea Aramaiotik egin dut.Herrian sartzen zara eta Gatzaga auzorantz hartu beharra dago. Hiru kilometro dira. Ni Gatzaga bertan utzi dut furgoneta Zabalandira dioan pistaren hasieran. Kartel batek kotxeak pasatzea debekatua dagoela esaten du. Nire zalantzak izan ditut, baina isunaren arriskuak urduri jartzen nau, beraz oinez abiatu naiz. Azkenean ikusi dut jendea kotxez igotzen dela goiko langa arte, bi kilometro igoera aurrezten da. Lau bat kotxe zeuden bertan. Zabalandiruntz segitu dut pista Andastora markatzen duen postera iritsi naizen arte. Bide hori hartu dut. Gailurra egin da gero, pixka bat aurrerago segitu dut. Kordala hasten den lekuan, pareta azpira dioan zelaitik behera segitu dut. Ordu eta erdian bertan jartzen zara. Bide hau paretaren behe partean hasten da. Hasierako luzea trepada bat da. Bigarrenak plaka etzan batzuk hartzen ditu. Hirugarrena tente jatzen da eta lehen pausoa egiteko saiatu beharra dago. Laugarrenak diedro fin bat hartzen du, tetxu txiki batetik ateratzen delarik. Bosgarrenak arista segitzen du gero ezkerretara joateko diedro baten bila. Seigarrena motza baina interesgarria da. Diedro eskalada klasikoa.
  Gustora gelditu naiz. Zorionak hemendik Joseba Aldanondo eta Ibrari. Lan ederra egin zuten.    


Krokisa eta mapa


Hirugarren luzea

Laugaren luzeko diedro fiña

miércoles, 21 de septiembre de 2011

Pico de los Infierno 3.073 m- Garmo Negro 3.051 m


   Ez zen izan mendi buelta hau nire lehen asmoa. Goizeko bostetan altxa nintzen Peña Telerako ipar paretan Soledad bidea eskalatzeko. Bide hau Fredi Parera eta Antonio Garcia Picazo zabaldutakoa da. Diedro Serenidad bidearen ezkerretik doa. Igoak ditut Diedro Norte eta Diedro Serenidad bideak. Biak ere Soledad eskalatzeko asmoa nuen teknika berdinean, bakarka. Neguan ere pareta alpino hau eskalatua nago, Rabada- Navarro bidea segitzen Natxo Fenandezekin.
   Gauaren bakardadean, frontalaren argiak bidea markatzen zidalarik, buruan dudak sartzen hasi zitzaizkidan. Ez nioan eroso, zalantzak ez dira lagun onak honelako mobidetan. Zer topatu behar nuen gutxi gora bera bai nekian. Eskalada materialez ondo nioan. Dudak batik bat harriaren kalidadearen gaitik zetozen, eta zer motatako bilerak topa nitzake. Bakarka eskalatzen denean, soka bileran lotu eta rapel egin beharra dago materialea errekuperatzeko. Honek suposatzen du bilerak egokiak behar dutela izan. Krokisean ez du ezer zehazten, marra bakan batzuk besterik ez dira ageri zailtasunarekin batera. Beraz, Gran Diagonaleko aldapa igotzen hari nintzela buelta hartu nuenean, ez zen inongo drama izan, alderantziz, askatasun bat izan zen nire buruarentzako. Lasai beherantz hasi nintzen,egoera berriaz disfrutatzen. Eguna non pasatu behar nuen pentsatzen. Beste ideia guztiak baztertu nituen.
   Panticosako Banearioan nengoen goizeko zortzi erdietan. Pico de los Infiernos 3.073 m mendira igotzeko asmotan gerturatu nintzen paraje hauetara. Bizkarrak eta oinek gustura hartzen dute motxila arin bat. Eskaladako ekipoak asko pisatzen du, eta askotan ezin dugu gozatu ibilaldiaz. Bachimañako ibona iristen ari nintzela pareja batekin topo egin nuen. Motxila astun batzuk zeramatzaten. Pico de los Infiernos igo nahi zuten. Ibon de Pondiellos-en gaua pasa, eta hurrengo egunean Garmo Negro 3.051 m igo. Ondoren Panticosako Balnearioa jeitsi. Beraiek agurtu eta gero, gorantz noala, aukera hori interesgarria iruditu zitzaidan. Entzuna nuen trabesi  honetaz, eta orain aukera suertatu zitzaidan burutzekoa.  Ibones Azulesera iristen, bakarka zihoan beste mendizale batekin egin nuen topo. Edadetua zen, erretiroa aspaldi disfrutatzen ari zenaren itxura zeukan. Bai edadeagatik, bai egoera fisikoagatik. Atzerritara zen. Tebarrayko ibona ikusi nahi zuela esan zidan. Pico de los Infiernoseko azken maldetan nekea sumatzen hasi nintzan. Altuerak ere izango du horren erru. Hiru mila metroetan presioaren eskasia nabaritzen hasten da gorputza. Nireak bai behintzat. Gailurrean mokadutxo bat egin nuen bistaz disfrutatzen. Han urrunean itzaletan Peña Telerako ipar pareta zegoen. Ezin dut uka amorru pixka bat sentitu nuela. Baina garrantzitsuena disfrutatzea da, eta nik Pirineismoa egiten gozatu egiten dut. Berehala martxan nintzen berriro. Infiernos punta guztiak zeharkatu eta Pondielloseko ibonetara jaitsi nintzen. Lepora iristear nengoela, garmo negroko puntan bi mendizaleen figura ikusi nituen. Trepadatxoa erakargarria egin zitzaidan. Bati bat azkeneko zatian granitoa dagoelako. Nik granitozko arestetan ibiltzea gustuko dut. Eguerdiko ordu biak ziran gailurrera iritsi nintzenerako. Pantikosako balnearioa nire azpian zegoen, mila eta laurehun metro berago. Hankak apurtzen ditu jaitsiera honek. Xamurragoa izaten da neguan eskiak jantzita. Orduan bai gozatzen dugu aldapa latz honetaz. Laurak pasatxo nintzen berriro furgonetan. Guztira ia zortzi orduko buelta izan zen.      
Ibon Bachimaña eta Pico Muga




Pico de los Infiernos eta Tebarray lepoa eskumata





Ibones de Pondiellos eta Garmo Negro

lunes, 15 de agosto de 2011

BALERDI- Shot the Seriff


   Kostatu zait bide hau bukatzea. Lana dezentea izan dut, bati bat txukun uztean. Gauza bat da igotzea, eta beste gauza bat, igo eta gainera bide erakargarri bat uztea. Haurreko bideetan bezala, hirugarrena dut paretan, lehen partea zabaldua zegoen. Kasu honetan nabaria zen artifizial teknikaz igota zegoela hasierako luzea. Hortik aurrekoak ibili gabekoak ziren,  hori nabarmena zen. Gora segitzeko gogo handia behar da, garbitzeko tarea astuna bihurtzen delako. Paretaren kalidadea orokorrean ona da, paño batzuk ba ditu oso onak direnak. Txarrena arrakalak belarrez hartuak daudela eta garbitu beharra dagoela. Txukun utzi eta gero kalidadezko bideak ateratzen dira. Bilera guztiak bi paraboltaz ekipatuak daude. Luzeetan frienak eta fisuak beharrezkoak dira. Hiltzeak printzipioz ez dira behar.
   Eskalatzeko garai hoberena, hegaztiak eta beren kumeak errespetatzen baditugu, Abuztutik –Abendura izango litzateke. Nire iritziz pena merezi du begirunea izatea. Ingurunea zoragarria da. Ez zitzaizkidan gustatuko nire erruz paraje hauek apurtzea. Eskalada sosteniblea posible da.  

Lehen luzea

domingo, 14 de agosto de 2011

HUNTER Basque Team espedizioa Zu Kirolari saioan

Abuztuaren zortzian emititu zuten Alaskara egin genuen espedizioari buruzko bideoa. Zu Kirolari saioan izan zen. Mini-moonflawer-en ateratako imagenaz eta neri eginiko entrebista batez osatzen da bideoa. Emendik eskertu nahi diet saio egiten dutenei mota honetako jarduerataz azaldu duten interesa.

http://www.eitb.tv/es/#/video/1099532044001

jueves, 14 de julio de 2011

PEÑA ALTA- Muskaria eta Regendez bideak



Goierri aldea lainoek eta euriak hartuta dutenean, hanka egitea da onena. Ez oso urrun beste panorama bat bilatu dezakegu, Kantauri itsasoko hezetasunetik, Errioxako mikroklimara. Mahatsentzako ona bada guretzako dudarik gabe baita ere.
Muskaria eskalatua nuen. Regendez berriz ez. Biak egiteko ideiarekin bidaia egin dut Meanoko ahitzetara.
Pareta hauetan zabaldutako lehen bideak dira. Horman ikuskatzen diren bi arrakala bakarrak igotzen dituzte. Ondoren etorri diren bideak beste kutsu bat izan dute.
Muskaria trepada txiki zikin bat egin eta gero hasten da. Bi parabolt daude bertan. Lehen luzea nahiz eta 6a+ izan, bideak duen exigentena izan daiteke. Nahiko zikina dago eta ez dago oso ekipatua. Hurrengo luzeak zoragarriak dira, oso harkaitz onean. Nahiko ekipatua dago, frienak apenas erabiliko ditugu. Luzeak bateratu daitezke.
Regandez berriz, naiz eta ekipata ere egon gehiago erabiliko ditugu frienak eta fisureroak. Lehen luzea ezkerretik eskubira dijoa jardin bateraino. Reunioa parabolt batean egingo dugu. Jardinetik gora 15 metrotara beste bilera bat dago. Hirugarren eta laugarren luzeak fisura zabal batetik dijoaz. Tximinia teknikan igo beharra dago. Paraboltak ondo kokatuak daude. Luze batetan eskalatu dezakegu bi tirada hauek.
Ikusi dudanez bi bide hauen aldamenetan ekipamendu lanetan ari dira.

lunes, 4 de julio de 2011

RANERO- Durdus bidea


DURDUS KROKISA

Hau duk marka.  Ehun da berrogei metroko bide bat eskalatzeko bi egun behar. Gauza ez da asedioan ibili naizela soka fijatuz, ez. Lehen egunean ez nuen lortu pareta azpira iristea. Nahiz eta goiz ibili larunbatean, bidea ez nuen ondo hartu, eta galdua ibili nintzan sasi eta harrikarietan. Situatzea lortu nuenean, eta bidearen traza garbi azaldu zitzaidanean, berandu zen. Garaiz nahi nuen jaitsi bidea egin eta gero, Karpin abenturara joateko plana egina genuen umearekin, eta ezin nuen hutsik egin. Beraz hurrengo egunean beharko zuen izan.
Igandean berriz eguraldia nuen kontrako. Gauean ekaitzak jo zuen eta goizean oraindik trazak zebiltzan Pikos aldean.  Haizeak trumoi hotsa ekartzen zuen niregana. Zerua ere estaltzen zihoan momenturo. Zain egon nitzan denbora puska bat zein traza hartzen zuen ikusteko. Trumoi hotsa gelditu zen, euri fin bat haste zen unean.  Asko botako ez zuen esperantzarekin segitu nuen gerturatzearekin. Erabat bustia iritsi nintzen pareta azpira, ordu bat pasa kostako zitzaidan. Pareta lehorra zegoen. Materiala hartzen ari nintzen bitartean euria egiteari utzi zion.
Lehen luzea flipe bat da. Ez nago ohitua tximinietan ibiltzeaz. Eskerrak parabolta dagoela tximini irteeran. Zein diferentzi luze hau aurretik egin edo bigarrenez joan. Materiala jasotzen ari nintzela bueltakoan beste aurpegi bat ikusi nion arrakala handi honi. Bigarren eta hirugarren luzea batean igo nituen. Hirugarrena igotzeko artifiziala erabili nuen. Bigarrengoz saiatu nintzen librean pasatzen. Trabesia paso bat dauka fuerte xamarra. Laugarrena ere artifiazialez egin nuen gora. Librean salida batzuk beharrezkoak dira seguru batzuetara iristeko. Gantxo bat eraman ezkero ez zen hain obligatua izango. Luze hau librean oso gogorra izango da. Bost garren luzea eta azkena ongi egiten da librean, nahiz eta paso tonto bat izan.
Buelta oinez egin nuen. Ranero gailurraren azpitik, Torca del Carlistako kolladura joan nintzen eta handik behera zuzen Pozolaguako aparkamendura.
Garaiz iritsi nintzan familiarekin karrantzako piztinetara joateko.


Lekuko planoa

Lehen luzea

Laugarren luzea

Azken luzea

Ranero mendiaren magaletik

  

jueves, 23 de junio de 2011

BURGIKO ERTZA- Caja de cristal bidea


Burgiko pareta kotxea uzteko lekutik

Nabaria da eskalada mota hau ez dela, eta ez dala sekula oso zaletua izango. Orain dela lau bat urte eskalatua  nuen. Atzo ere berriro nintzan Eska ibaiaren gainean, dotore altxatzen den harrizko dorre honetan. Jendearen pasatze aztarna gutxi aurkitu nituen. Bidea ona da. Gehiago esango dut. Une batzuk daude, kare harrizko arrakalak izugarriak direla. Horren kontra une batzuetan landarez zikinduriko pasarteak daude. Hori horrela da jendea ez delako ibili. Orokorrean bide guztia arrakaletatik doa, frien eta fisureroz primeran babesten delarik.
Hasiera ez da erakargarria. Erronkari aldera doan bide ondotik hasten da. Errepide honek mendiari jan egin dio, eta honekin harrobi moduko eskalada motz bat suertatzen da. Parabolt eta espit bana babesten dute pasarte hau. Kanal batean sartzen gara. Berehala uzten dugu ezkerretara hartuaz. Parabolt bat eta hiltzea daude desplome txiki batetan pasarte hau egiteko. Eskalatzen segitzen dugu ezkerrerantz diedro txiki batetik repisa batetaraino. Bi parabolt anilladun daude hemen. Plaka etzan arrakalatsu batetik segitzen du gorantz. Zuhaitz txikietan zintak jarriaz eta frienez ondo babesten da. Irteeran hiltze bat eta utzitako fisurero bat daude. Nafarroako eskalada gidan V+ ematen diote pasarte honi. Niri ordea delikatua iruditzen zait pausoa esposizioaren gaitik eta 6a+ proposatuko nuke. Gidak ere luze batetan egiten du tramu luze hau. Hirurogei metroko sokaz goiko bilerara ez da iristen, berago egin beharra dago edo iritsi aurretik irten. Hemendik aurrera bertikalagoa jartzen da pareta. Nik bi luze batetan egin nituen hemen, zuhaitz handi batetaraino. Sokaren errozamentua kontutan izan beharko dugu. Nire proposamena 6c izango da tirada ikusgarri honentzat. Oso ondo babesten da. Hurrengo luzean arrakala batetan hiltze bat dago. Zuzen arrakala estutik oso gogorra iruditu zitzaidan, berriz ezkerretik eginez al da 6b izan. Segitzen duen tramua nahiko zikina dago. Hogeitahamar metrotara bilera egin nuen zuhaitz batetan. Pixka bat eskuinetara segitzen du diedro arrakalatsu batetan sartuaz. Oso tramu polita da, ondo eskalatzen delarik, 6a proposatuko nuke. Dagoeneko gailurrera doan aristan gaude.
Jaisteko bi aukera daude. Rapel bidez edo oinez. Nik bitan oinez jaitsi nahiz. Delikatua hasieran eta bide garbirik gabe tramu guztian.
Ezin ditut denborarik eman, zeren ez nuen ordularirik ere begiratu igoera guztian. Denbora errez pasatzen da.  






Lehen tirada luzea



Bigarren eta hirugarren luzeak bat eginda




Irteerako tirada ederra

Aristan
Eska ibaia behe partean