jueves, 19 de enero de 2017

AIZKORRI- AKETEGI Hego punta





 
   

   Orain lau urte igo nuen lehen aldiz izotz bide hau. Jarduera horri buruz egin nuen sarreran, ikusi blogga honetan Aizkorri kanala sarrera, berau ongi azaltzeko materialik gabe egokitu nintzen. Ez nuen argazki kamararik eraman, soilik telefonoak duen kamara erabiliz atera nuen argazki bat, pareta orokorrean agertzen zena, krokisa egiteko erabili nuen. Gaur ere argazki hau erabiltzeko beharretan izan naiz berriro, lainoak hartua zuten pareta eta ez didate utzi argazki orokor berri bat ateratzen.
   Ongi elurtuta dago Aizkorri, kanalak elegante ikusten dira. Eguraldi aldaketa handiak izan dira azken egunetan. Elurra mara mara egin zuen aurreko larunbatean. Ondoren tenperaturak gora egin zuten eta euria hasi zen. Orain Euskal Herrian izugarrizko hotz frente baten eraginpean gaude. Nire kalkuluen arabera eskaladarako baldintza onak behar ziren egon Aizkorriko kanaletan, momentu ona zen Aketegiko hego puntako kanala igotzeko.
   Harritu naiz Buenabistan zenbat kotxe aparkatuak zeuden ikustean, sei edo zazpi izango ginan. Ni goizeko hamarretan iritsi naiz. Dena lainotua zegoen, izoztutako zuhaitzak ageri ziren zuri zuri laino horretatik. Azkar tiratu dut gorantz.
   Elurretara iritsi naizenean hau gogorra zegoen, ez zen apurtzen nire pisuarekin. Kanal handiko kanala zeharkatu dut, eta oraindik eskumago tiratu dut  nire bidearen sarrera hartzeko intentzioarekin. Hasiera erresalte bat da kanal estu batetatik. Elur mobimentua egona zegoen, abalantxak, eta honek baldintzak oso onak utzi ditu pioletekin ibiltzeko. Oso zentratua eta kontu handiarekin sokarik gabe igo dut lehen zati hau. Bi paretaren arteko elur maldetan nengoen jadanik. Elur zona hau delikatua da, edo sentsazio hori ematen dit niri. Azkar eta ipurdia asko estutzen igo dut. Azken paretaren azpian nengoen, kanaltxo baten hasieran. Hemen puntu batetan trabesa bat egin beharra dago “bira” batetatik. Trabesa hau ekipatua dago hiru espitekin. Hau gainditu eta erresalte izoztu bat igo beharra dago. Azken partean gaude, gailurraren azpian. Zuzen dijoa bidea, pareta izoztutik gora. Hau ere sokarik gabe egin dut.
   Eguzkiak ongi etorria eman dit gailurrean. Nire azpian Goierri osoa lainopean zegoen. Denbora galdu gabe beherantz tiratu dut kanal handi hartzera. Beti bezala egin beharrak nituen, korrika ibili beharrean nintzen.   

Ez zen ezer ikusten kanal handi azpian.

Bidearen hasierako erresaltea
Lehen paretaren irteeran. Bigarren paretaren azpian.
Bigarren paretan kanalaren hasiera.
Bira trabesa
Azken parteko hormak




Goierri eskualdea lainopean.
Aizkorri Aketegi hego puntatik.


domingo, 8 de enero de 2017

MULHACEN - Guejar Sierra

 

   Elurretan arrastoak aurkitzea, negu gordinean, lau ordu pasa martxa oinetan daramazula, mendiaren handitasunaren barruan,  zure kokalekua garbi ez duzula, zorte bat da. Aztarna hauek arrasto sinple batzuk baino gehiago dira,  bide bat markatzen dute. Handik norbaitzuk pasa dira gailurrera iristeko ilusioarekin. Momentu horretan ia ez zaude hain bakarrik, aztarna batzuk aurkitu dituzu elurretan, honek itxaropena ematen dizu.
   Mulhacen mendia bere iparretik igotzea, egunean, ez da lan makala. Zazpi ordu behar izan nituen bere gailurra zapaltzeko, eta beste lau ordu furgonetara berriro bueltatzeko. Bi mila laurehun metro desnibel positibo gainditu behar izan nituen bide amaiera gabe batetan, hemezortzi kilometroko distantzia joanean bakarrik. Gainera, oni gehitzen badiozu neguko baldintzak, eskiak bizkarrean eraman nituen bide bazterrean utzi nituen arte, naiz eta, aurrerago une batzuetan damutu ere egin nintzen eskiak utzi izanaz. Bi piolet ere eramaten nituen, hasierako asmoa Mulahacen ipar korridorea igotzekoa zen, granpoiak eskizko botei jartzeko ere bai, jana eta arropak. Gauza guzti hauek, motxilaren zama, hamar kiloak errez gainditzen zituen.
   Guejar Sierra herrian dagoen Barranco de San Juan parajean hasiera eman nion erronka oni. Goizeko bederatziak ziren. Vereda de la estrella bidea hartu nuen. Bidea ona da, gozatzekoa beste egoera batetan, oso desnibel gutxi gainditzen du kilometro luzeetan. Genil erreka jarraitzen du bideak arroila estu batzuetatik. Elurra ukitu nuen arte hiru orduko martxa neraman egina, eskiak jadanik utziak nituen bide bazterrean. Elurra biguna zegoen hasiera onetan, eta ia belauneraino sartzen nintzan tarteka, izugarrizko nekea eta frustazioa sortuz nire asmoetan, damutua nengoen ordu erdi lehenago eskiak utzi izanaz. Kostata lortu nituen zati horiek gainditzea, eta ipar hormako maldak igotzeari ekin nion. Alcazaba mendia nire ezkerrera azaltzen zen airoso. Gainean berriz pareta izugarri bat nuen, Mulhacen mendiarekin erratu nuena. Orain etxean, internet laguntzarekin, Pico Juego de Bolos 3018m dela dakit.  Eskuinerantz jo nuen elur maldetatik kanal bat hartzera. Han topatu nituen arrastoak arista zorrotzean. Hanka sartu nuela garbi izan nuen momentu artan, aldiz aztarna haiek poztu egin ninduten. Ez zen xamurra aristatik igotzea, haitz bloke erresalteak gainditu beharra zeuden koherentzia gutxi zuen elur batetan. Arista hau 1962ko Olmedo-Guardia bidea omen da.  Aristaren gailurrera iritsitakoan ikusi nuen Mulhacen, ipar korridorea nire aurrean nuen ni tentatu nahian. Berandu zen, oso nekatua nengoen ordurako. Arrastoak segituz Collado del Ciervo deritzon muinora heldu nintzan, arratseko hirurak ziren. Nire ezkerretara elur malda luze bat jarraituz Mulhacengo gailurra zegoen. Muinoan sobran nituen gauzak utzi nituen, pioletak, termoa, arropa batzuk, arinago behar nuen ibili. Gogorra egin zitzaidan gailurrerako azken zati hau, maiz deskantsuak hartu beharrean izan nintzen. Objektiboak jartzen nituen, -harri artaraino iritsi eta deskantsatuko dut- . Himalaiako igoera baten zentzua hartzen hari zen erronka. Arratseko lauretan gailurrean nintzan. Kataluniako bikote bat zegoen Mulhacengo puntan, eskiekin egina zuten igoera, hego aldetik, Poquieira aranetik. Piku lehor batzuk eskaini zizkidaten, nik gustura hartu nizkien. Hizketa labur bat egin eta jaitsierari ekin nion. Eroso iritsi nintzan muinora berriro, gauzak bildu nituen motxilan. Ez nuen igoerako bide berdina erabili jaisteko, zuzen bota nintzan Valdeinfierno arana hartzeko asmotan. Une batzuetan elur sakona zegoen, or hasi ziren benetako arazoak, kalanbreak bi izterretan. Ingeetako giharrak gortu egiten zitzaizkidan, eta beldur nintzen, ez zen lekua eta momentua ligamendu haustura bat izateko. Zati sakon horiek pasatzen nituenean, elur sendora iristen nintzenean, lortzen nuen pausoa egoki mantentzea.  Asko sufrituta Valdeinfierno errekatxo bazterrera iritsi nintzan, hemen elurra ez zen hain sakona, hobeto mugitzen nintzen. Eskiak zeuden lekura ailegatu nintzenerako iluntzen ari zuen. Azkar botaz aldatu nintzen, eta eskiak motxilan kokatu nituen, frontala ere atera nuen. Eroso nijoan bidexkatik bera, oinak erantzuten ari zatzaizkidan. Bide zidorra zabaldu zenerako gaua egina zegoen jadanik, frontala pizteko alegiña egin nuen, ez zebilen. -Erabili nuen azken aldian ongi zihoan eta!!! Ez zegoen errukitzeko astirik, furgonetara ailegatzeko geratzen ziren hamar kilometroak ilunpetan egin beharko nituen. Iluntzeko zortzietan furgonetaren babesean nintzan berriro.

Nik segitutako planoa.

Pico Juego de Bolos.

Pico Juego de Bolos arista.

Arista goitik.

Mulhacen gailurra Collado del Ciervo-tik

Ibereriar peninsulako gailur altuenean.


    Nahi izan ezkero xamurrago egin  ahalko nuke. Mulhacen ipar kanala igotzeko erarik komodoena Poqueirako aranetik da, Alpujarratik igota, Sierra Nevadako hego aldetik. Poqueirako aterpea hartuz, ciervoko colladura iritsiz, soilik jatsiera errez bat geratuko zitzaiguke ipar kanalaren hasiera bitarte.
   Urrunetik ikusitako imajenak erakartzen zidan niri, Mulhacen mendiaren ipar horma itzalean, tentea, elurrak markatako linea fin batek igoerarako bidea adierazten zidana, erakartzen ninduena. Atrakzio horrek zuzen tiratzen zidan, frentez frente, pioneroie bezala, esplorazioa eta alpinismoa bat ziren egunetan bezala.




   Haitzean eskalatzeko aukera ere izan dut. Oso leku onak ditu Granadak kirol eskalada egin al izateko, Cahorros, Moclim, Vados, Cogollos… Bakarka edo lagunekin eskalatu ditut, bertako jendea segituan prestatzen zen ni aseguratzen laguntzeko.  Chemari eta Olatz ere animatu ziran eskola hauetan beraien oporrak disfrutatzeko, ederki pasatu dugu.


      


  

lunes, 10 de octubre de 2016

PEÑA SANTA-Mar de nieblas


  Lainoak itsutzen gaitu. Aurrean duguna ez dugu ikusten. Sinplea eta erraza dena, konplikatua eta zaila bihurtzen da. Itsuturik, zein norabide hartu behar dugun ez jakinik, arriskutsu bihurtzen da. Hezea dago, lainoak urrun ez dagoen itsasotik lurrina ekartzen du. Leku berdinean bueltaka gabiltza irteera iritsi ezinik. Itsututa, norabide gabe, nork bere iritzia ematen hasten gara. Batek gora, bera besteak, ezkerretara onek. Denak saiatzen gara gure irtenbidea azaltzen, itsututa dauden besteei gure orientazio espazialez konbentzitzen. Momentu bereziak pertsonen portaera errealean.
  Gauez eta lainopean iritsi ginen Peña Santa gailurrera. Mar de nieblas bidea era askean igota gentozen, Unai Mendia, Kepa Escribano eta hirurok. Ederra joan zen eguna, eguraldia aparta zen, adiskidetasuna ezin hobea. Eskalada bidea, mar de nieblas, bi mila garren urtekoa da, Jose Manuel Fernandez eta Miguel Pita zabaldua. Era askean, 6c gradua,eta era artifizialean, A2 gradua, partekatzen zuen. Era artifizialean buriladoraerekin kakoentzako zulotxoak eginez gainditu zituzten pauso asko. Haitz oso onean, bati bat bidearen bigarren zatian, kare harrizko horma grisean kanal bertikalak dira ezaugarri berezienak. Era bat txunditu ninduten plaka hauek. Gure iritziz, 7b gradua era askean ateratzen da gehienez. Hamar garren luzea kenduz, non hortzak gehiago estutu behar diren, kako talona erabili genuen pauso bat babesteko, arazo handirik gabe egin daiteke.
  Ez zen hau burutu genuen bide bakarra izan. Aurreko egunean, Pico Pedalejo-n Big Bang bidea eskalatuak gentozen. Bidea kateatzea lortu genuen, sokadaren lana emaitza orokorra moduan kontsideratzen ba dugu. 1996 garren urtean zabaldua, Angel Bengoechea eta Javier Saenz eskalatzaile kantabriarren eskuz. 7c zailtasunak ditu, eta nabaritzen zaio eskaladan denbora ez dela alperrik pasa. Azpitik zabaltzearen teknikak eta etikak bideen kalitatearekin bat datoz. Asko gustatu zitzaigun bidea eta pareta izugarri hau ere.



















Udazkena emen da


Peña Santako infoa nahi ezkero enlaze hau ona da:

lunes, 29 de agosto de 2016

PEMBROKE - Eskalada TRAD-izionala




   Zerk eramaten gaitu bidaiatzera? Furgoneta hartu eta mila kilometro egitea?
   Ingelesak, beti oso jantziak, beraien idazle klasikoekin arrazoitzen dute bidaiatzeko griña. Adibidez Mark Twain;  
“Twenty years from now you will be more disappointed by the things you didn’t do than by the ones you did do. So throw off the bowlines. Sail away from the safe harbour. Catch the trade winds in your sails. Explore. Dream. Discover.”
   Nik, nire arrazoitze sinpleaz, literatura kaxkarrez, saiatuko naiz bidai baten zergatia azaltzen.
   Gustuko dut nire begiez kontenplatzea, etxean ikuskatu ditudan, eta liluratu didaten argazkien lekuak. Emozioz betetzen naiz, leku amestu horiek naturalean ikusita, hain ederragoak direla baieztatzen ditudanean. Oker ez nengoela adierazten dit. Egindako esfortzu guztiak pena merezi izan dutela.
   Pembrokera bidai prestaketa, gehienetan bezala, argazki batzuekin hasi zen. Itsasoa eta hondartza zoragarriak, eskalada ona egiteko aukera, ezezaguna dugun leku bat.
   Pembrokeshire, Gales hegoaldean dagoen eskualde bat da. Aberastasun natural handiko zona. Beraien eguneroko jardueratik kanpo, abeltzaintza eta arrantza, turismoak leku garrantzitsua hartu du. Denetik egin daiteke inguru hauetan, batez ere itsasoari lotutako kirolak. Mendi txangoek ere jende asko erakartzen dute, izugarri polita bai da ingurua. Pembrokeko Eskalada oso ezaguna da Britainian. Ezaugarri bereziak ditu. Itsaslabarrak direnez, gehienetan, errapelatzen iritsi beharko dugu pareta azpira. Mareak kontutan hartu beharko ditugu base hauetara iristeko. Itsasoak estaltzen bai ditu itsasgora dagoenean. Parabolt eta seguru fixorik ez dago. Beste faktore bat, baina hau Britainia osoan litzateke, eguraldiaren kontua da. Oso aldakorra da. Egun berdinean udatik negura pasa genezake. Naiz eta luze bateko bideak izan gehienak, azkar asetzen garenaren sentsazioa izango dugu.
   Norbaitek asmoa ba luke inguru hauek ezagutzeko, aiba aholku batzuk:
   Bidai merkeena furgonetarekin egiten dena da. Calaisen ferria hartu, eta Britainian sartu. Beste aukera bat, hau garestiagoa baino askoz erosoagoa, Bilbon edo Santander-en ferria hartzea da. Guk itzulera horrela egin genuen, Portsmouth-Santander. Ingalaterran gidatzeko dugun beldurra ez da benetakoa, ez dago arazorik ezkerretik gidatzearekin. Okerrena trafikoa da. Handia egoten da bideetan, bati bat Londres pasatzerakoan. Aldiz bideak onak dira eta dohainekoak. Furgonetarekin gaua pasatzeko kontuetan, kanpin aukera handia dago edonon. Zerbitzu aldetik oso oinarrikoak dira, prezioz ere etxean baino merkeagoak. Pembroke inguruan, kosta ondoan, eskalada guneetatik gertu ere ba daude mordoa. Gu Trefalen Farm-en egon gara. Oso zerbitzu basikoak ditu, aldiz inguruak zoragarriak dira. Broad haven south hondartza ondoan dago, eskalada sektoreetatik 5 minutuetara.
   Pembroken eskalatzeko, lehenago aipatu dudan moduan, gehienetan errapelatu beharra dago. Komenigarria da fijatzeko soka bat eramatea sektoreetara jaisteko. 50m-ekin aski izango dugu. Friend eta mikofriend-ez ongi hornituak joan. Fisurero joku on bat ere eraman, asko erabiltzen dira. Eskalatu ditudan bide guztietatik, ez dut paraboltik ikusi, eta hiltze bakarra txapatu dut. Harria oso ona da, arrakala askorekin. Itsaso ondoan eskalatzearen ondorioz, askotan, hezetasun handia egoten da. Arrakala batzuk bustiak aurkitu ditut, eta erregleta romo batean edo bestean gorriak ikusi ere bai.
   Graduazio sistema berezia dute ere. Konpromisoa eta zailtasuna bereizten dute. Lehenarentzat E letra erabiltzen dute zenbaki batekin, bat-etik zazpira, eskalada gida zaharrean behintzat. Zailtasunarena azaltzeko, frantses eskalaren zenbakiak erabiltzen dituzte, baina, errango gehiagorekin. Adibidez:
E1 5b – Ongi babesten da, eta 5. gradutik 6a gradura joango litzake.
E3 5c – Gauzak serio jartzen dira, eta 6b gradutik 6c+ gradura.
E5 6a – Al loro erorketekin, eta 7a gradutik 7c gradura.
   Letren graduazio sistema ere ba dute bide batzuk. Gure D ( dificil ) edo MD ( muy dificil ) antzera. VS ( very severe ) edo HVS ( hard very severe ). Extremaly severe E letra izango zen, hasieran ikusitako sistema.
   Konplexua da. Asko eskertzen da, eskalada gidan, bide bakoitzari egiten dion idatzizko deskribapena. Gida zaharrean horrela da behintzat, oso baliagarria. Ongi dago gida hau, eta imajinatzen dut berria, argazkiak erabiltzen dituzte marrazkien ordez, hobeto egongo dela.
   Asetu nau eskaladak eta lekuak. Ia egunero eskalatu dut. Fisikoki baino psikikoki beteagoa nengoen. Zerbait bide gogorrago probatzeko gogotan geratu naiz, baina bakarkako eskaladak hori du, ez duzu gehiegi estutzen. Eguraldia primerakoa izan dugu. Bi astetatik hiru egunetan egin digu txarra. Euria eta haize zakarrak izan genituen. Hau ere kontutan hartu beharko duzue.  Kosta izanik, euria ez da goitik behera erortzen, zeharrean baizik. Dendak edo abantzeak eramaten ba dituzue, sendoak izan daitezela.


  Hemen nik eginiko eskalada bideen zerrenda:
  
   St. Govan`s
Chieftain VS 4c
Vice is nice E2 5b
The loosener HVS 5a
Space cadet E3 5c
Pancer II HVS 5a
Bomb bay VS 4c
The butcher E2 5c
Clean hand blues band E2 5c
Gandi VS 4b
Ricochet E2 5c

   Stennis head
·         Highland fling HS 4b
·         Wold war III blues HVS 5b
·         Quickstep VS 4b
·         Dire straits E2 5c
·         Manzoku E1 5b
·         Hercules HVS 5a

   St. Govan`s east
·         First blood E2 5c
·         Forbidden fruits E3 5c
·         Howling gale E3 6a
·         Silent running E4 6b

   Trevallen
·         Youth on fire E3 5c
·         Sunlover E3 5c
·         Barbarella E5 6a ( soka goitik )

   Mowing word
·         Diedre south HS 4a
·         Snozwanger E1 5b
·         Crimes of freedom E2 5b

   Bidaiak hau eman du. Informazioa baliagarria izango delakoan.
   Nik gozatu dudana gozatzea lortzen baduzue, pozik itzuliko zarete.

 Trefalen farm kanpina
 Bilera-errapel bat


 stackpole head
 Britainiar eskalatzaileak
 First blood bidean
 Ricochet bidean
 Eskalatzaile bat E7 batetan sartua



 Barbarella pareta
 St. Govan`s


 Tevallen
 Mowing wold