LA CABRERA - Eskalada batzuk

Pico de la Miel eta orratzak

Gogoa jartzen dugula ez dago dudarik. Ez zen egun aproposena eskaladan aritzeko. Arrakalak bustiak zeuden eta euri txikia egiten zuen aldiro. Bromatan ibili ginen esanez, gero eta europarragoak bihurtzen ari garela. Beti esan oi da ipar aldean eguraldi txarrarekin eskalatzen aritzen direla. Beraz, integraziorako pauso bat eman genuen guk.

Granitoan  eskalatu nahi genuen, eta orregatik Cabrerara gerturatu ginen. Oikoa ez denez inguru aietara mugitzea, joaten garenean, bertako lagunei deitzen diegu elkartu eta eskalada saiotxo bat egiteko. Raul Gonzalez animatu zen gurekin asteburua pasatzea.

Larunbatean bakarrik geunden paretetan. Normal, gu pixka bat iparralderago bizi garenez  … Pico de la Mieleko bideetatik hasi ginen. Itxurak eta inertziak eramanda, Psicosis bidearekin hasi ginen. Polita iruditu zitzaigun, plakeroa. Bigarren txandarako bide klasiko batzuk aukeratu genitun. Jose Manuel Alaiz eta Diedro Loquillo, biak zuhaitz arte.

Igandean berriz Aguja de los tres amigos aldera jo genuen. Via sin nombre, Metamorfosis eta Sobaco de mono eskalatu genituen. Ederrak hirurak. Ez ziran metro asko izan, baina nekaturik geunden. Hotza ere egiten zuenez,  onek asko mermatu zigun.

Granitoa eta bati bat seguru flotanteak, beste kontu bat dira, eskaladak beste dimentsio bat artzen du.   

Kepa, jose manuel araiz bidean 

Aguja de los tres amigos

Kepa, sin nombre bidean

Raul, sin nombre bidean

Mikel, metamorfosis bidean

 Mikel, metamorfosis azken txanpan

SIERRA CANTABRIA- PEÑA DEL LEON- Ama galanta bidea

Peña del Leon pareta zoragarria

Zenbat eta hobeto ezagutu ingurua hau, gehiago gustatzen zait. Harri bitxi bat bere era naturalean. Kantabriako mendi zerra, Kodes-tik hasi eta Palomareseraño, pareta zoragarriz josia dago.  Gaurkoan Peña del Leon aukeratu dut nire egun pasarako. Gerardo eta konpañiak ekipatutako bideak daude bertan. Orokorrean gradu nahiko altuko bideak dira. Plaka teknikoa.

Paretara iristeko bi aukera ditugu. Hego aldetik, Guardia herritik. Iparretik Lagran herritik. Ni beti azken onetatik ibili oi nahiz. Etxetik gertuago dut, beraz kotxean gutxiago ibili behar dut. Bidea zoragarria da. Basotik igotzen den  galtzadak magina bat histori ikusitakoa izango da. Oso antzinatik erabilia izan da Errioxa eta Arabako lautada elkartzeko.

Lagran herrira iristen garenean, kotxez oraindik aurrerago segi dezakegu pista asten den leku-arte eta bertan aparkatuko dugu. Galtzadan gora tirako dugu. Collado del Toro-ra iristen garenean, cruz del castillora igotzen den bidea utzi eta Guardia jaisten den bidea hartuko dugu. Jaisten goazela peña del leon azalduko zaigu gure frente ikusgarri. Kurba batetan bide hau utzi eta senda txiki bat hartuko dugu. Ito bat dago. Senda jarraituz beherantz, adarrez nahiko estu batzuetan, paretaren bertikalean gauden arte. Puntu orretan zuzen joko dugu harrikari eta adar artean. Erresalte batetara iritsiko gera nahiko bertikala, soka batez ekipatua dago igoera errazteko. Sokaren egoera ez da ona, aldatzea premiazkoa izango zen. Erresaltea pasata bideen azpian gaude.

Nik ama galanta eskalatu dut. Goitik ekipatutako bide bat da, bide deportiboa. Graduan nahiko obligatua da. Lehenengo luzean 7a+, gantxo bateri esker pasa al izan dut paso ori. Laugarren luzean 7a, gantxoa ere lagun izan dut. Nik eskalatu dudan gradua orokorrean 6c/A1 izan da.

Hemendik Iñakitori animoak bidali nahi dizkiot. !!! Berriro fuerte jartzen zarenean, hasitakoa bukatzera joango gera ¡¡¡.   

     



Basoa oraindik larrubixi dago

Txondarrak ikusgai daude basoan

Cruz de Castillo, Puerto del Toro-tik

Peña del Leon, Collado del Toro-tik

Ama Galanta bidearen hasiera

PEÑA MONTAÑESA - Cierzo haizearekin hotzaz madarikatzen

Aurtengo neguko irteera arraro samarra suertatu da. Normalean urte sasoi onetan izotz ormak eskalatzen jarduten gera. Aurten berriz, baldintzak direla eta, haitza eskalatzen pasatzea erabaki genuen. Horretarako Peña Montañesa leku egokia izango zela pentsatu genuen. Txemarik, ba zituen marra berri batzuk zabaltzeko lekuak begiratuak. Beraz faktore guzti horiek kontuan hartuz, Martxoak 4-han Hueskan elkartu ginen. Txemari Madrilen bizi da.  Afaldu orduko solasaldian gure hasierako planteamenduari aldaketa egin genion. Hobe iruditu zitzaigun bideren bat errepikatzea zabaltzen astea baino. Ba dira bide berri batzuk egin gabeak genituela, eta egokiago iruditu zitzaigun errepikatzea.  Hurrengo goizean martxan ginen.

Urrunean Monte Perdido ikusten genuen laino hotzak gainetik ezin kendu. Guregana berriz lainoak ez ziran iristen, Jelaturiko haize lehor bat baizik. Cierzo deritzon haize hotza barruraino sartu zitzaigun, bileratan benetan gaizki pasa izan genuen, baina, emaitza ezin hobea izan zen, bi bide ikusgarri eskalatu genituen. Lagrimas en la roca eta Sin casa, ni perro, ni jardin. Ondo estutu behar izan genuen dena ongi enkadenatzeko. Zorionak bideen egileei. Jendea indartsu eta gogotsu dagoela seinale da. Segi horrela.

  

Sin perro... bostgarren luzean

Sin perro... seigarren luzea

Sin perro zazpigarren luzea

TXINDOKI -IPARRA 75º 400m eta TXEMA BIDEA

Egunak neraman probatzeko gogoz. Aurreko elurtea majoa izan zen, eta eskiatzeko aukera ematen zuenez, Gazteluko maldetan gora eta bera ibili nintzan. Beste frente hau berriz, hotz handikoa izan da eta elur gutxikoa. Ingurua ezagutzen dut, eta badakit ez dela komenigarri elur freskoarekin sartzea. Elur jauziak oizkoak dira pareta onetan, eta hobea da asentatua dagoenean sartzea. Baita ere elur mobimentu horiek izotza sortzen dutelako. Paretaren inklinazioa 75º/80º izango da. Bi piolet tekniko eta granpoiak beharrezkoak dira. Nik sokarik gabe igo dut, baina non aseguratzeko ba dago materiala eraman ezkero. Goiko kanalak hiru erresalte ditu. Gaurkoan nahiko estaliak zeuden, baina, pixka bat uheko. Primeran pasatu dut gure Txindokian.!!! Gora Siberia ¡¡¡. 

Oso goiz ibili nahiz gaurkoan. Atzo arratsean iparrean nintzen eta gaur berriz hego-mendebaldean. Erronka ederra nuen aurretik. Txema bidea neguan eta bakarka igo nahi nuen. Atzo jaisterakoan linea zuri-zuri ikusi nuen. Eguzkiak jo baino lehenago behar nuen han egon. Azkenean suertea izan dut eta lainoa izan dut, hotz galantarekin batera. Azkeneko tirada ez nahiz diedrotik atera, trabesi ezkerretara eginez hartu dut aresta. Gustatu zait, ondo pasatu dut. Sinets gaitza dirudi, baina, batzuetan baldintza egokiak topa ditzakegu gure mendietan alpinismo ederra egiteko. Euskal mistoa.

BERBERANA - Peor es robar



Oraindik belarriak gorriak ditut . Tinpanoetan pitiño moduko bat sumatzen dut ere . Ez da gutxiagorako . Horrelako egurra jaso eta gero , adarra jotzea jasatea ezin bestekoa da . Seguru esan nuen nik zerbeza kaña eskuetan nuela . – Ez ba zarete gehiago saiatzen ez dugu kopako derbyrik izango . Errealak Albaceteren aurka aritu beharko du - . Sei gol  jaso eta gero imajina zelako gogoekin aritu dira . Berdin da , etorriko dira bueltakoak . Agian datorren urtean ...

     Izotza eskalatu nahi dut , baina ez dagoenez haitzarekin segitu behar . Urtarrilean abenturazko eskalada bat egitea gure inguruetan ez da oizkoa . Kirol eskalada egiten da , eta batzuentzako estutzeko sasoi hoberena da . Paretan berriz goiz ibili beharra dago eguna motza da eta . Goizetan hotz egiten du .

   Norekin elkartu nezaken soka-kide bezala negu gorrian paretarako gogoak izan zitzakeenik . Joxerra Eskibel . Nahiz eta bere egoera pertsonalak ez utzi denbora libre asko eskalatzeko , or dago gogotsu eta indartsu beti bezala . Ederki pasatu dugu biok Errioxako haitzetatik gora . Peor es robar bidea eskalatu dugu Berberanako paretan . Elias anaiek eta Javier Antoñanzas Errioxatarrak zabaldutako bidea dugu . Bi urte desberdinetan aritu omen ziren . 2007-an hasi ziren eta 2011-kan bukatu . Gustatu zaigu bidea . Kare harrizko plaka oso oso onak ditu . Nik bi parte bereizten ditut eskalada onetan . Lehen , bigarren eta hirugarren luzeak konpromiso aldetik gehiago dira beste bi tiradak baino . Ausartuko nintzen esatera lehen partea zabaldua izan zenean , suposatzen dut 2007 , ikuspegi bat erabili zutela , eta azken bi luzeak zabaltzeko beste bat , pentsatzen dut 2011-kan izango zela . Bigarren tiradan , 7a+ , asko eskalatu beharra dago , tirada garbia dago , parabolt bat eta bi hiltze izan ezik . Haitz zubi batzuk erakusten dizute nondik joan . Bosgarren luzean berriz , 7b , desplome txiki eder batetik doa eta ekipatua dago . Pare bat pieza kenduta ez dugu ezer gehiago sartuko . Gomendagarria da bidea , graduan ondo joan behar da bigarren tiradatzako . Biok iritzi berdinekoak gara . Euskal Herrian abentura bideak eskalatzeko ditugun aukeratako , ezin dugu oso exigenteak izan .

Lehen luzea

Bigarren tirada

Eskibel hirugarren luzean

Laugarren luzea

PICO VELETA- Via Extraplomos

    Elur bila Andaluziara jaistea ba da marka. Mundu aldrebes batetan gaudenez, agian hurrengo neguan elurra Murtzian aurkitu dezakegu. Ezin dugu esan Sierra Nevadan zeuden kondizioak onak zirenik, ez, eskiatzeko eskasak ziran. Veletan trasteatzeko berriz nahiko egokiak zeuden. Pareta interesantea iruditu zait. Ez da oso luzea, inguratze erreza du, eta haitzaren kalidadea, ibiliak dauden bideetan behintzat, ez da txarra. Extraplomos bidea eskalatu genuen kepa Eskribanok eta biok. Lehen partea granpoiaz eta pioletez. Bigarrena berriz katu oinez. Pena izan dut eskiekin trabesatxo bat egin ez izana. Baldintzak oso txarrak ziren, elurra harria modukoa zegoen. Eguraldia primerakoa izan genuenez, eguzkiak ondo berotzen zuen, Granada inguruetan kirol eskaladan aritu ginen. Kalidadezko eskola piloa daude.  Zer kontatu dizkizuket “Tapeoari” buruz zuk ez dakizunik. Aukera ederra da mendian ibili eta gero erlaxatzeko. Gustatu zaigu ingurua eta ziur gaude itzuliko garela. Bideotxo bat muntatu dut eskaladan ateratako imajenekin. Ea gustuko duzuen.

TXINDOKI Arista negu giroan

   Txindokiko arista elur kapa on bat gainean duela eskalatzea gauza serioa da. Normalean elur berria dagoenean lainoak ere hartua dute Goierriko Zervinoa. Ekaitzak gogotsu astintzen du Aralarreko hertz eder hau. Elurra gehienetan hezetasun askorekin datorrenez pareta erabat zuri aurkitzen dugu. Arratsalderarte itxaron dut igoera hau burutzeko. Eguraldi parteak zionez eguraldiak pixka bat hobetu behar zuen egunaren bigarren partean. Arratseko hiruretan abitu nahiz Larraitzetik. Irten eta berehala bi eskalatzaileekin topo egin dut, bata Ibarrako Aitzol zen. Beraiek aristatik zetozen. Elur asko eta ekaitza topatu dutenez lehen luzean jaitsi egin dira. ( Aitzol, zuen mosketoi bat dut ). Hurbiltzea egiten, eguraldiak errespetatu nau, eguzki izpi batzuek ere sumatu dira. Paretan berriz dena aldatu da. Ekaitza berriro sartu zait. Egun argia bukatzear zegoela Txindokiko gailurrera iritsi nahiz. Igoera bideoz grabatzeko asmotan nengoen, erdi parean bateriak agortu zaizkit eta bakarrik argazkiak ateratzen utzi nau.

   Erokeria ? Astakeria ? agian. Eta zer ez da berdin. Nire iritziz erabat burutik joanak daudenak, mundu osoko mandatariak dira. Noren buruan sartzen da ingurugiroak jasaten ari den aldaketa onen aurrean sasi politiko hauek hartu duten jarrera. Ekonomiaren izenean dena balio duela iruditzen zaie, beraien negozioetan bakarrik pentsatzen dute. Niri naturarekin orekan bizi dezakegula iruditzen zait, baina ori lortzeko egiazko interes bat behar dute izan.

Utzi airea, itsasoa, mendia … bakean, guztionak dira eta.