jueves, 2 de noviembre de 2017

Riglos-Mallo Fire-...democracia...





  
 Behin baino gehiagotan, bloga honetan, idatzi izan ditut Rigloseko “boloetatik” burutu ditudan eskaladen sarrerak. Beti, jarduera hauek, hasierako planetik kanpo zeudela kontatu izan dut, b planak zirela, eguraldi txarrari irteera ematen zieten eskaladak. Oraingo honetan ere ala zirudien, Auñamendietan sartua zegoen haize hotz eta laino itxiari aldizkatzea zela. Gure zorterako, Arkaitz Yurritarekin batera nintzen, sorpresa bat genuen zain Riglosen.








    Dani Ascaso, Miguel Madoz eta Fabian Leboruk 2016-an zabaldutako, Megustas democracia por que estas como ausente…bidea, aparta da, oso ondo irekia dago. Haitz hauskor eta zail honetan azpitik bidea zabaltzea, eta gainera material finko minimoetan lortzea, maisu lana da. Gure igoera, pentsatzen dugu bigarren errepikapena izan litekeela, ez zitzaigun batere erraza suertatu. Apenas agertzen ziren magnesioz markatutako heldulekuak, eta zalantzak izan ziren igoera osoan bidearen sentsazio batzuk. Zalantzak zein norabide hartu behar genuen “patata” soro artean, zalantzak haitzaren kalitatearen gaitik. Arroka zubiak eta parabolt bakan batzuk segituz, tentuz, egin behar izan genuen gora bertikaltasuna gainditzen duen pareta horretatik. Zortzi ordu behar izan genituen bidea burutzeko, ia ahaztua nuen ordutegi bat Rigloseko eskalada saio batetarako.

















  

 Bidearen izenak demokraziari aipu egiten dio. Ez dut aukera hau pasatzen utzi nahi demokraziaren izenean izan diren, eta izango diren gertaera tamalgarriez nire hausnarketa jasotzeko. Demokrazia hitza, nire ustez, hitz gastatua da, degradatua. Erraz erabiltzen dena asmo ilunak estaltzeko. Benetako esanahia, norberaren iritzia libreki eta sano emateko aukeran datza, eta galderaren emaitza guztion artean errespetatuz hartu izatean. Aurreko Urria 1-ean Bartzelonan gertatu zena, demokraziaren demostraziorik zabalena eta garbiena dela iritzi diot. Jendetza guzti hori ikusi nuenean beraien iritzia emateko eskubidea aldarrikatzen, emozionatzeraino eraman ninduen, oztopo guztien gainetik eta basakeri gordinaren kontra, demokrazia hitza baino zeozer handiagoa den zerbait gertatu zela diot, duintasunaren aldarria.   







lunes, 16 de octubre de 2017

Pico Bisaurin Punta Fetas Minoria Absoluta






   Minoria hitz handia da, potoloa, ausardiaz betea. Gutxiengo talde bateko partaide izatea deserosoa gertatzen da, frustantea. Errazago da bizitza gehiengo baten barruan egonez gero. Minoriak beti baztertuak izan dira, zapalduak, ezikusiak.
   Ba dira pertsonak gutxiengoan egoteko aukera jarrera moduan hartzen dutenak, zirraragarriagoa delako, galtzeko apenas dagoelako, irabazteko asko dutelako.
   Absoluto hitzak berriz beldurra ematen du, estremoa da, dena hartzen du barruan, inposaketa ere, egiaren jabego guztia. Beraien arrazoia ezarri nahi duen orok hitz hau erabiliko du, absolutoa, osoa.




   Bakarka zabaldu nuen Minoria Absoluta bidea, osoaren tirania guztian. Punta Fetaseko pareta hau ikuskatu nuen egunetik txunditu ninduen, harrapatua sortatu nintzen. Hau 2009an izan zen, eskalada artifizial teknika erabili nuen horma eder horretatik igo al izateko.
   Asko bete ninduen igoera horrek, baina hobetzea zegoen, eta egin beharra zegoen.
Ez zen oharkabean pasatu eskalada hau, eskalatzaile askok galdetu zidaten bide honetaz, ea posible zen librean igotzea zuten zalantza. Hauetako bat Arkaitz Yurrita izan zen.

lehen luzea
bigarren luzea



hirugarren luzea


   Gustura eskalatzen dut Arkaitzekin, gehiago esango dut, bere beharrean naiz. Ormaiztegiarrak eskaladarekiko agertzen duen zaletasuna eta ilusioa kutsagarriak dira, eta nik, jadanik, hori behar dut.
  Ez zen hau Arkaitzek eta biok pareta eder honetara egindako lehen bidai, eguraldi eskasagatik buelta hartuak ere ba giñan. Beste behin ere ala nola igo genuen hirugarren luzea, eta soka goitik jarriaz askean kateatzea lortu izan genuen.
   Aurrekoan eguraldia alde zen, lehen luzean hotzak ez zigun gehiegi egurtu, bigarren luzerako eguzkiak goxatzen gintuen. Arkaitzek igo zuen hirugarrena katxarroak sartzez eta heldulekuak magnesioz pittin bat markatzen. Zailtasuna bukatzen den puntutik, arrakala zabaldu egiten da eta paretak ez du hainbeste atzeraka tiratzen, bilera bat muntatu eta errapelatu zuen, nire txanda zen.  
   Konbentzimendu gutxirekin atera nintzen bileraren segurtasunetik, baina berehala arin sentitu nintzen, gainean materialik ez eramateak, eta seguroak jadanik kokatuak egon izanak asko aldatzen du pelikula, kateatzea lortu nuen. Pozez zoratzen nengoen, amets bat bete zitzaidan.
   Urrena Arkaitzen txanda izan zen, eta honek ere eguna borobiltzea lortu zuen, kateatu zuen.
     

      
   Blogga kaxkar honek ematen didan aukera aprobetxatuz nire iritzi apala adierazi nahi dut Minoria Absoluta bideari buruz, altueran txikia den arren altuera gehiago duten eskaladen inbidia ez duen bideaz . Naturak magina bat haitz pareta sortu ditu non nahi eskalatuak izateko, hauetariko gutxi batzuk, argi, bidea marraztua agertzen dute, igo besterik ez dugu egin behar, era garbian noski. Hormaren edertasuna ikaragarria denean, Punta Fetas kasuan, olatu bat moduan jausi nahian dabilen horma bat da Lizarako aran behera, emaitza maisulana da.