BEYOND GOOD AND EVIL


Zer dago ondo eta zer dago gaizki, zer dago gizakion legediaren barruan eta zer kanpoan, zer sailkatzen dugu erokeria bezala eta zer da normala, izan edo ez izan. Gure bizitzan, momentura, gauzak aukeratzen edo baztertzen goaz etortzen zaizkigun momentuan, egoera latza askotan. San Sebastian egunean, Donostian, jendetzaren berotasunean danborrari astindu, edo Aiguille des Pélerins pareta hotzean pioletakadak eman, elkarte batetako afari oparoa, edo ahoa erretzen duen sopinstana. Zeren horrelakoa izan zen geure apustua, geneuzkan hiru egunak aprobetxatu Chamonixen bide bat eskalatzeko, edo beste batetarako utzi. Jokoan zegoena BEYOND GOOD AND EVIL bide ospetsua zen, bagenekien aurten formatua zegoela, izotz fin batek estaltzen zuela Marc Twight eta Andy Parkinek zabalduriko bidea. Eguraldia ere alde geneukan, eguzkia iragartzen zuten iganderako.Horrela zela eta, perezari aurre eginez, aste osoko nekea gainean genuela, ostirala iluntzean martxan jarri ginen. Iritsi orduko derrigorrezko bisita egin genuen Maison de la Montagne bulegora, eta bertan ziurtatu genuen, egoera ona aprobetxatuz igoera asko izan zituela gure bideak tenporada honetan. Bitxikeri bezala, egun bat lehenago, hori da urtarrilak 18-an, Marko Pretzel alpinista Esloveniar ospetsuak  eskalatu zuen bidea, baina noski, bera bide originaletik atera zen, normalean irteera Rebuffat/Terray bidetik egiten da librean. Baita ere jakin genuen, gure lagun Brunok sokarik gabe igo zuela. Gauza guzti hauek oraindik gehiago animatu gintuen.
 Donostiako danborrada gaueko hamabietan asten bazen, geurea goizeko lauretan, gosaldu ondoren. Gaua izartsua zen pronostikoak agindu bezala, elurra zapaldu orduko konturatu nintzan Pirineotan ez nengoela, Alpetako elurra, otzaren poderioz, lehor lehorra egoten da. Arrastoak erraz aurkitu genituen, bazeuden batzuk Mont Blank alderantz zihoazenak, beste batzuek berriz, Frendo eta Fill a Plom-era zuzentzen ziran, gu berriz Aiguille des Pélerins geneukan helburu bezala, eta bertara zuzendu genuen gure ipar-orratza. Frontalaren argiak erakusten zigun non jarri hurrengo pausoa, zuhur ibili beharra dago, Alpeak ifernurako zuloez josia baitago.
 Argituko ahal du gaur ?, tristea izango zen benetan iluntasunez estalita bizitzea,  agian gaur eguzkia ez dator ?. Bainan egun horretan ere ez zigun hutsik egin, eta ateratzen zihoan eran kolorez betetzen zuen inguru guztia, orduan kontenplatu genuen lerroa, eztarrian korapilo bat sentitu nuen, zoragarria zen, begi aurrean geneukan Mark-en phisko literaturak inmortalizatutako diedro amets gaizto ura.
 Azkar igo genituen lehen largoak. Bileraren babesean materiala txukuntzen ari nintzela, ikusi nezakeen izotza eskasa zela, guztiz aplikatu beharko nintzateke igo nahi banu. Ezin ditut deskribatu hurrengo minutuak, ez daukat ahalmen hori, bainan esan dezaket ez nuela txintik ere esan, hain handia bai zen nire kontzentrazioa. Einsteinek arrazoia zeukan, denbora altera daiteke, ordu bat instan batean pasa genezake, edo alderantziz, buka ezina bihurtu. Hiru luzetan diedroa igo eta segituan, misto zona batetik segitu genuen, zailtasuna pixka bat jaitsi harren, esposizio aldetik berdin segitzen zuen, seguruak eskas. Rebuffat/Terray bidearekin topo egin genuenean, ez genituen zalantzarik izan nondik segitu behar genuen, bide originala ez zen garbi ageri, Rebuffat bidea berriz erabat logikoa zen. Izotza hemen ere eskasian segitzen zuen, eta izan ziren dozena bat paso edo benetan aplikatzekoak. Ilunabarrean gailurrean geunden jaisteko irrikitzen. Abentura bila irten ginen, eta lortu genituen. Don Quijote, La Manchatik zehar ibili zen, erraldoi, herensuge eta printzesa ederren atzetik, gu iparreko lur hotzetan ibiltzen gera, Mordor-en dorreak erasotzen, zeren bertan aurkitzen da, zintzotasuna eta gaizkeria.