miércoles, 21 de septiembre de 2011

Pico de los Infierno 3.073 m- Garmo Negro 3.051 m


   Ez zen izan mendi buelta hau nire lehen asmoa, lehenago, goizeko bostetan altxata nengoen Peña Telera ipar paretan Soledad bidea eskalatzeko, Fredi Parera eta Antonio Garcia Picazo zabaldutako bidea.               Soledad, aipatu dudan bezala,  Peña Telera ipar paretan dago, diedro Serenidad bidearen ezkerretara. Igoak ditut beste bide batzuk horma hotz honetan, Diedro Norte eta Diedro Serenidad, bi bide hauek Soledad eskalatzeko asmoa nuen teknika berdinean igoak nituen, bakarka. Negu baldintzetan ere eskalatua nuen pareta alpino hau, Rabada- Navarro bidea segitzen izan zen Gasteizko Natxo Fenandezekin.
   Gauaren bakardadean, frontalaren argipean nijola,  zalantzak hasi zitzaizkidan burua kolpatzen. Ez nijoan eroso, dudak sekula ez dira lagun onak izan honelako mobidetan. Zer topatu behar nuen gutxi gora bera bai nekien. Eskalada materialez ondo nijoan. Dudak batik bat harriaren kalidadearen gaitik zetozen, edo, zer motatako bilerak topa nitzazken ere zalantza zen. Bakarka eskalatzen denean, soka bileran lotu eta rapel egin behar izaten da materialea errekuperatzeko. Honek suposatzen du bilerak egokiak behar dutela izan. Krokisak ez zuen ezer zehazten, marra bakan batzuk besterik ez ziran agertzen, zailtasunarekin batera. Beraz, Gran Diagonaleko aldapa igotzen hari nintzela buelta hartu nuen, eta ez zen inongo drama izan, alderantziz, askatasun bat izan zen nire buruarentzako. Lasai beherantz hasi nintzenean, egoera berriaz disfrutatzen nijoan. Eguna non pasatu behar nuen pentsatzea zen orain buruaustea.
   Panticosako Banearioan nengoen goizeko zortzi erdietan. Pico de los Infiernos 3.073 m mendira igotzeko asmotan ain zuzen ere. Motxila errez mugitzen dut oraingoan, bizkarrak eta oinek gustura hartzen dute motxila arin bat. Eskaladako ekipoak asko pisatzen du, eta askotan ezin izaten dugu gozatu ibilaldiaz. 
Bachimañako ibona iristen ari nintzela pareja batekin topo egin nuen. Motxila astun batzuk zeramatzaten. Pico de los Infiernos igo nahi zuten. Ibon de Pondiellos-en gaua pasa, eta hurrengo egunean Garmo Negro 3.051 m igo. Ondoren Panticosako Balnearioa jeitsi. Beraiek agurtu eta gero, gorantz noala, aukera hori interesgarria iruditu zitzaidan. Entzuna nuen trabesi  honetaz, eta orain aukera suertatu zitzaidan burutzekoa. 
 Ibones Azulesera iristean, bakarka zihoan beste mendizale batekin egin nuen topo. Edadetua zen hau, erretiroa aspaldi disfrutatzen ari zenareren itxura zuen, atzerritara zen. Tebarrayko ibona ikusi nahi zuela esan zidan. 
Pico de los Infiernos azken maldetan nekea sumatzen hasi nintzan, hiru mila metroetan gorputza presioaren eskasia nabaritzen haste homen da. Nireak bai behintzat. Gailurrean mokadutxo bat egin nuen bistaz disfrutatzen nuen bitartean. Han urrunean, itzaletan, Peña Telerako ipar pareta zegoen. Ezin dut uka amorru pixka bat sentitu nuela, baina, garrantzitsuena disfrutatzea da, eta nik Pirineismoa egiten gozatu egiten dut. 
Berehala martxan nintzen berriro. Infiernos punta guztiak zeharkatu eta Pondielloseko ibonetara jaitsi nintzen. Lepora iristear nengoela, Garmo Negroko puntan bi mendizaleen figura ikusi nituen.
Garmo Negrorako trepadatxoa erakargarria egin zitzaidan. Bati bat azkeneko zatian granitoa dagoelako. Nik granitozko arestetan ibiltzea gustuko dut. Eguerdiko ordu biak ziran gailurrera iritsi nintzenerako, Pantikosako balnearioa nire azpian zegoen, mila eta laurehun metro berago. Hankak apurtzen ditu jaitsiera honek, xamurragoa izaten da neguan eskiak jantzita ditugula, orduan bai gozatzen dugu aldapa latz honetaz.
 Laurak pasatxo zirela nintzen berriro furgonetan. Guztira ia zortzi orduko buelta izan zen.      
Ibon Bachimaña eta Pico Muga




Pico de los Infiernos eta Tebarray lepoa eskumata





Ibones de Pondiellos eta Garmo Negro

No hay comentarios:

Publicar un comentario