lunes, 7 de mayo de 2012

LA CABRERA - Eskalada batzuk


Pico de la Miel eta orratzak
   Gogoa jartzen diogula ez dago dudarik, ez zen egun aproposena eskaladan aritzeko. Arrakalak bustiak zeuden, eta euri txikia egiten zuen aldiro. Bromatan aritu ginen gero eta europarragoak bihurtzen ari garela esanez. Beti komentatu izan da ipar aldean eguraldi txarrarekin eskalatzen aritzen direla, beraz, integraziorako pauso bat eman genuen guk.
   Granitoan  eskalatu nahi genuen, eta horregatik Cabrerara gerturatu ginen, arroka tipo hau da ugaria Guadarrama eta Gredos mendietan. Ohitura asko ez dugunez inguru hauetara mugitzeko, joaten garen bakoitzeko bertako lagunei deitzen diegu elkartu eta eskalada saiotxo batzuk egiteko, Raul Gonzalez animatu zen gurekin asteburua pasatzea.

   Kepa, jose manuel araiz bidean

   Larunbatean bakarrik geunden paretetan, normala, gu pixka bat iparralderago bizi garenez Europarrekin integratzeko beharra handiagoa dugu. Pico de la Miel horman dauden bideetatik hasi ginen. Itxurak erakartzen duelako eta inertzia horri segiz, Psicosis bidearekin hasi ginen. Polita iruditu zitzaigun marra hau, plakeroa, naiz  eta ezea egon harri granitoak ongi heltzen zuen. Ondorengo eskaladetarako bide klasiko batzuk aukeratu genitun. Jose Manuel Alaiz eta Diedro Loquillo, biak zuhaitz arte.

Aguja de los tres amigos

   Igandean berriz Aguja de los tres amigos aldera jo genuen, eguraldia pittin bat hobeagoa zen. Via sin nombre, Metamorfosis eta Sobaco de mono eskalatu genituen. Ederrak hirurak. Ez ziran metro asko izan, baina nekaturik geunden, eskalada garbia denean psikolojikoki ere esfortzu bat da, hotza ere egiten zuen.

Kepa, sin nombre bidean
   Granitoa, eta bati bat seguru flotanteak beste kontu bat dira, eskaladak beste dimentsio bat artzen du hemen, eskalada teknika eta mugimentuak dominatzea denbora eta granitoan aritzea eskatzen dute, laister etorri beharko dugu berriro.

Raul, sin nombre bidean

Mikel, metamorfosis bidean

 Mikel, metamorfosis azken txanpan