viernes, 13 de diciembre de 2019

MONTREBEI - Ksurulaina bidea




   Gaurko egunean, oraindik, denboran bidaiatzeko dugun era bakarra oroitzapenen bidez da, atzera egitea alegia, gure memorian gertaera eta leku bereizietara bueltatzea da aukera.



   Burutapen hau pasatu zitzaidan kaskezurretik, lo zakuaren goxotasunean lurrean etzana, l'estall herri utzian, Santiago Domingo zenaren etxeko sabai higatua begira nengoela, gau hotza bertan pasatzeko prest geunden Gorka Lertxundi eta biok.
   L'estall, Santiago Domingo, Montrebei; esanahi handiz betetako izen hauek, lehen aldiz, ezagutzeko aukera aurreko mendearen bukaeran izan nuen, Dani, Ra eta Karmel-ekin egindako bidai eder batean suertatu zitzaidan abagunea. Santiago orain etzana nagoen etxe honetan bizi zen, bakarrik, ez zituen mendi hauek uzteko inongo asmorik, bera herri isolatu honetan jaioa zen, eta bizitza gorabeheratsu baten ondoren bertan hil nahi zuen. 
  Eskalada bidai honetan Cade bidea igo genuen, abentura itzela izan zen nire lagun Donostiarrekin batera burutu nuena.



   Hona bueltatzeko bigarren aukera urte dezente geroago izan nuen, bakarrik etorri nintzen orduan milaka Lore eta zuhaixken usain gozoz asetua dagoen lur honetara, Santiagok bere  bizitzaren azken arnasak dastatzeko aukeratu zuen egoera berdinean azaldu nintzen ni, soilik, baina garai horretarako Santiago iadanik ez zegoen L'estallen. Eskalada esperientzi izugarri bat izan nuen Existencialismo bidea bakarka egitean, asko markatu ninduen eskalada honek ondorengo urteetan.


   Hirugarren bisitaldiaren bidai garaian aldaketa handiak sumatu nituen mendi paregabe hauetan, pista hobetua zegoen eta mendi aterpea martxan, congosteko bi bazter banakatuak zubi batez lotuak aurkitu nituen. Chemarirekin nengoen orduan, eta Totxaires bide mitikoa eskalatu genuen.


   Laugarren aldi honetan Gorka Lertxundirekin nago, eta erronka ausart batekin goaz horma erraldoi horretara, Ksurulaina bidea era askean, eta hiltzeak erabili gabe igo nahi dugu bi egunetan. Behin bakarrik egiña dago balentria, eta ez da izango lan makala erepikatzea. Josep María Alsinak eta Endika eskalatzaile kataluinarrak zabaldu zuten bide ausart hau 90ko hamarkadan, garai buelta ezin haietan ospe handia izan zuen igoera honek. Urteetan zehar errepikapen bakan batzuk izan ditu, baina guztietan puntakoena Nill-ek eta bere lagun katalanek orain gutxi burutu dutena da, artifizial ziren luze guztiak era askean eta iltzerik sartu gabe igotzea lortu dute, guk Kataluniar hauen testigua hartuz erronka berdina dugu helburu.


   Atxikita dagoen Link honetan, Josep Maria Alsinak 90eko hamarkadan idatzitako hausnarketa bat dago, La edad del hierro izenburuaz idatzi zuena, nire iritziz, ein handi batean, denborak arrazoi eman dio Alsinari.



   Etxeko goxotasunean orain, Gorkarekin batera bizitutakoak oroitzapenak dira jadanik, ahaztu ez nahi ditudan gogorapenak ditut.
   Goizean goiz esnatu giñan lo gutxi egin ondoren, beti gertatzen zaigu, bidai luze bat egin beharra dago Euskal Herritik Montrebeira iristeko, ordu txikietan hartzen dugu deskantsu. Gosari arin bat egin ondoren eskalada materialea prestatzen hasi giñen, naiz eta bi egunetako eskalada baten aurrean egon ez zigun denbora asko hartu dena prestatzeko eginkizun honek, sobran esperientzia dugu iadanik eta erraz iristen gara adostasun batetara.




  Gorkak petate handi bat eta nik eskalada materialez betetako motxila generaman bizkarrean, Congosteko errekazulora daraman malda astunetik behera gindoazen bideari arreta asko jarriaz, galtzeko ariskua handia da hemen. Urrutian behe laino desatsegin batek estaltzen zuen gure helburua zen horma, hilobiaz haraindiko zulo batetara gindoazela zirudien, ezagutzen genuen egoera batetara. Laino itxi ezak arrapatu gintuen momentuan haize zakar batek hasi zitzaigun joka, zaila egiten zen bide zidor estua segitzea.

  

  Horma azpian ere, Ksurulaina bidearen hasieran, naiz eta hormaren babesean egon gauzak ez ziren hobetu, gure aldamenean zegoen Congosteko arroilak haize bortitzaren ondorioz urru egiten zuen.

   Legezko zozketa batek erabaki zuen gure zortea, nork hasi behar zuen eskalada genuen jokoan, makilatxoen legeak aintzen ditu gure penak eta aintzak.
   Gorkari tokatu zitzaion lehenik katu oin izoztuak janztea, ziurtatzen dizuet ez zela lan makala izan baldintza kaxkar ohietan metroak irabaztea hormari, zaila dena ahare eta zailago egiten du honek.
   Eta bat-batean ia konturaturik gabe eguzki goxo izpiek besarkatu gintuzten, beltza zena zuria bihurtu zen, eguerdiko hamabiak ziran iadanik, eta soilik hasi berriak giñan.
   Petatea hormatik mugitzea eskaladaren zailtasun bat zen, bigarren luzearen bukaeran dagoen jardinean zaku astuna uztea lortu genuenean helburuetako bat egina zegoela sentitu genuen.


   Gure bibaka leku izan behar zuen terraza horretatik gora al genuen guztia eskalatu nahi genuen eguna bukatzerako, eta soka fixoz ornitua utzi, hurrengo egunerako eskaladari zati garrantzitsu bat kentzearren.
   Makiltxoen legeak agindu zuen bezala hirugarren luzea Gorkari tokatzen zitzaion, benetan nire zorte ona eskertu nuen, asko eskalatu beharra dago luze horretatik airoso ateratzeko, denbora dezente eraman zigun igotzea.


   Laugarren tirada graduz bide osoaren zailena den arren eskalatzeko garaian ez da horrela gertatzen, material fixo gehien duen luzea da hau, aldiz arroka txarrena duena ere bai.
   Egunaren azken argiak arrapatu gintuen laugarren luze hau bukatzerako, sokak bertan fixatu genituen eta bibakaren erosotasunera jaitsi giñan, deskantsua behar genuen.
   Egiazale izanik, esan beharra daukat, Gorkak eskalada hau proposatu zidanean eta nire baiezkoaren arrazoietariko bat, ein handi batean, bibaka proposatzen zuelako izan zen, eskalada erritmoak erakarri ninduen.
   Ez zidan huts egin bibakak, gau eze, haizetsu, hotz eta deseroso horrek.


   Eskaladaren bigarren eguneko goiz ilunean haizeak gogoz astintzen zuen oraindik, ahalegin handia egin beharra zegoen lo zakutik ateratzeko, proiektuaz amore eman edo aurrera segi arteko aria oso fiña zen goiz itsusi horretan, eskerrak gosari koxkor batek gauzak beste kolore batez ikusten uzten dizula.
   Aurreko egunean jarritako soketatik gora hasi giñan igotzen geneuzkan arropa guztiak soinean genituela, mugimenduak berotasunean sartzeko esperantzan gindoazen metroak irabazten eskalada soka fiñetatik gora.


   Ia eguerdiko hamabiak izango ziren Gorkak katu oinak jantzi zituenerako, momentu horretan ere makiltxoen legeaz gogoratu nintzan, pagatuak ere ez genituen lan horiek egingo, eguzki printze batzuk lortzen zuten be laino itxia gurutzatzea, itxaropen epel bat sortuz gure animo hoztuetan.


   Bostgarren luze honetatik haurrera haitzaren kalitateak asko hobetu zen, eskalada mugimendu arriskutsu askoei plazera ateratzeraino, bidearekin bat egiñak geunde jadanik, Ksurulainaren nortasunaz irentsiak.


   Luzeen kalitatea eta edertasuna handitzen dijoaz gora egiten dugun bitartean, seigarren sokada asko gustatu zitzaidan, ezin hobeto zabaldua dagoela diot, kalitate aparta dauka.


   Zazpigarren tirada plazer arriskutsu bat da, maila handiko eskalatzailea izan behar duzu bera kateatzeko, gure krokisak 6C+ markatzen zuen, lasai asko nire iritziz 7a+ on bat izango da, Gorkak txalotzeko moduan igo zuen.


   Zortzigarren sokada urteetan Montrebeiko luzerik desiratuena izan da, iltzeen trabesiaz ari naiz, izugarri ona da tirada hau, jokaleku pare gabe batean zaude sartua, eta irteera arrakala fin bat da trabeska hartzen dena, serio eskalatu beharra dago.


   Bi luze falta zitzaizkigun bakarrik bidea bukatzeko, azkenengo bi 6b+ak, dagoeneko gaua gainean genuen, Ksurulaina bideak orduak irentsi egiten ditu, paretako hamaka beharrezko izango genuen bilera horretan gaua pasa eta hurrengo egunean bi luze hauek igotzeko, ez genituen material horiek. Ksurulaina bidea errepikatua duten sokada gehienak guk egin genuen maniobra berdiña egin beharrean izan ziran, sokada denak ez badira izan ere, errapel txiki batez Totxaires bidea hartu, honen 6C luze motz bat egin eta Cade bidearekin bat eginez hazken hau gauaren deserotasunean eskalatu. Penaz, egindako esfortzu guztiak alperrekoak izan diren zapore gaziaz, errapel txikia egin behar izan genuen.


   Ondorengoak kontatu ditudan bezala suertatu ziren, gauak mugimendu guztiak mantsotzen ditu, eta kotxearen segurtasunera iristerako ordu txikiak ziran, Santiagoren etxe zakartua aukeratu genuen gure gorputz txikituak etzan eta deskantsu desiratua hartzeko.







        



martes, 8 de octubre de 2019

SIERRA CANTABRIA-PALOMARES-Hagin haundi bidea



Ezin aurrera jarrai genbiltzan, euliak armiarma sare batean bezala geunden, pauso bat emateko gai ez ginela. Sare trinko orlegia zuhaixka eta adarrez egiña zegoen, zurezko enbor gogorrak bata besteaz gurutzatuz sortzen zuten tranpa, aireari ere oztopoa jartzea lortzen zuen pareta organikoa zen.
   Bizkar gainean generamatzan motxila astunak mugimendu eza handitzen zuten, aldiro adar madarikatuetan trabatzen ziren, Unai Barrenetxea Leten laguntza beharrean egon nintzan momentu askotan zorigaitz horretatik askatzeko, basurdeek ere ez ziran eroso ibiliko oian sakon horretan.
   Basamortuaren erdian egarriz itoa dagoen bidaiariak, ezustean,oasia salbatzailea ikusten duenean bezala, guk, hosto eta adar masa konpaktuan espazio libre bat ikusi genuen. Gune ireki horretan, argi exkaxak giro aproposa sortzen zuen, presentzia bat sumatu genuen, denborari nekez irabaztea lortu duen zuhaitz bakarti bat zegoen harrotasunez tente, meditazio sakon batean dagoen yogi baten itxura zuen. Errespetu handiz gerturatu nintzen zuhaitz miresgarri honen ondora, bere azal marroi gogorra ukitu nuen, Unairi adierazi nion zuhaitz hau zela Mikel eta Jonek bere eskalada bideari izena jartzeko arrazoia, Hagin haundia zen.
   Zortez bizirik dirauen hagin eder honi, nabarmen ageri zaio enbor sendoan, gupidarik gabe eginiko aizkorakada zauria, - zergatik moztu nahi zuten Zuhaitz miresgarri hau?, -zerk geldiarazi zuen lan suntsitzailea?. Erantzuna ez dut sekula jakingo, gainera ez du garrantziarik, hagin haundia zutik eta sendo dagoela da garrantzitsu, aizkoretatik salbu dagoela da inportante, bere paradisuan loratzen aurkitu ahalko dugula.







   Txapela kentzen dut Mikel Arrue eta Jon Arantzetaren aurrean, izugarrizko bide ona zabaldu dute, kalitate ezin hobea duen marra bat da. 2011 urtean zabaldu zuen bikote honek Hagin haundi bidea.
   Hiru tirada ditu Hagin haundi bideak, zein baino zein ederragoak dira.


   Lehen luzeak eskaintzen duen eskalada bost izarretakoa da, aparta bezain estua. Plaketako eskalada da, erresistentzian fin ibiltzea eskatzen duena, zulo handiz betetako plaka batetan nabigatu beharko dugu, parabolta batzuen laguntzak erraztuko digute bidea, mikrofriend eta friendak jartzen argitsu ibili beharko dugu, zoragarria da eskalada.




   Bigarren tirada ere irmo beretik doa, lehen luzearen kalitate berdina dauka, eskalada pauso gogor bat gainditu beharko dugu bilera airoso iristeko.



     Hirugarren luzeak berriz izaera desberdina du, kalitatez eta edertasunez parekoa da. Arrakala moduko bat hartzen du erdi bidean, eskalada pauso apartak eskaintzen ditu zati honetan. Bidearen azken bilera Palomares ertz zorrotzean egiten da, juxtu pare bat metro beherago. Bertatik errapelatuko dugu, eta, bi errapeletan hagin haundiaren adar trinko eta estu artean egongo gara.







   










miércoles, 28 de agosto de 2019

ANSO - Nora hoa ardi galdu hori, Misterios del Oeste, Neorrurales MALLOS DE AGUERO - Meteo Blues, L'emoi et le jeu

   
   Zaia egin zait sarrera hau idaztea, zalantza asko izan ditut idazterako orduan, hausnarketa sakon bat egin beharrean izan naiz. Hau nire buruari egin diodan galdera; egokia da burutzen ditudan eskaladen berri ematea? Ni ere harritu naiz, hainbeste urte eta gero, krisialdi honekin hasi izanaz, proiektua ekin berritan izan nituen zalantza berberak dira hauek, burutzen ditudan eskaladen balio falta nabarmen bat dira.
   Barne eztabaidaren konklusioak azaldu nahi dizkizuet: Ez dut uste burutzen ditudan eskaladak ohikoak direnik, denak dute, eginak izan diren eraren gaitik, edo, soilik, eginak izan diren arrazoiagatik, berezitasun bat. Deskribatzen ditudan eskalada hauetariko batzuk lehen errepikapenak dira, hau da, zabaldu izan zirenetik ez ziran eskalatuak izan. Sarreran agertzen diren bide guztiak bakarka eginak daude, eta gaur egun, hau, berezitasun bat da.
   Burutu ditudan eskalada hauek, beste askorekin batera, esfortzu handi bat daramate atzetik, asko saiatu naiz teknikoki eta psikologikoki hobetzen burutu ahal izateko, amets baten emaitzak dira.
   Aurreiritziak alde batera utzi ditut, egiten dudana gehiago baloratzen saiatu naiz, eta plazer handiz, hemen doakizue nire azken abenturak.





  Uste osoa daukat eskalada honetan, Luzio Egigurenekin bat egin izan dudala. Oreretako eskalatzaileak, Anso bailaran, Ur horman, "Nora hoa ardi galdu hori" zabaldu zuenean nik nire errepikapenean izan ditudan sentsazio berberak izan ditugula, ziur naiz burutik gauza berdinak pasatu zaizkigula. Uste dut, bakardadearen hutsuneak pertzepzioan eragin zuzena duela, biderkatu egiten ditu sentsazioak. Horrela, pareta eskalada batean galdua zauden sentsazioa handitzen du, horma izugarri batean murgildua zaudenean ardi bat bezain ahula senti arazten zaitu, burua zalantzaz betetzen dizu, eta burutzen ari zaren ekintza bera kuestionatu dezakezu.
   Ez zen nire lehen asmoa Luzioren bidea igotzea, konpromezu gehiago duen beste bide bat eskalatzeko asmotan nenbilen. Aurreko gauean izandako ekaitza izan zen aldaketaren erruduna, edo zergatik ez,  azken momentu arte gauzak egin gabe uzteko nik dudan ohitura txarra.
   Ez zuen euri gehiegirik egin, tximista eta trumoiak ordea asko izan ziren. Goizean, esnatzerakoan, telefono mugikorrak ez zebiltzan, Anso bailara osoa inkomunikatua zegoen, jendearen kezka eta beharra ikusirik gauza serioa zela zirudien.
   Ni ere teknologia berrietara ohitu egin naiz, telefonoa bihurtu zait erreminta garrantzitsu bat. Lehenago aipatu dudan bezala, azken momentu arte utzi nuen eskalatzea pentsatzen nuen bidearen krokisa deskargatzeko eginkizuna. Ezinezkoa izan zen, hutsean geratu nintzen, krokisarik gabe eskalada bidea ezin aurkitu ibili nintzen, plan B baten beharrean.



 Luichi krokisa

   Nora hoa… bidea ia guztiz ekipatua dago, soilik friend gutxi batzuk sartu beharra daude, lehen metroetatik oso argia da trazatua, nik egun horretarako behar nuena.
   Gustatu zitzaidan bidea, ongi eskalatuta atera nintzen hormatik, bide guztia librean eskalatu nuen, azken luzea kateatzea ez nuen lortu.
   Lehen luzeak plaka pauso oso fin bat dauka, juxtu bilerara iristen ari zarela. Aderentzi batean ezin mugitu zaudela dinamiko bat egin beharra dago helduleku on batetara, ez da erraza pauso hau.
   Hirugarren eta laugarren luzeak trantsizio hutsak dira, bidearen azken zatian dagoen horma ederrera eramaten zaituzte.
   Bostgarren luzea, eta ondorengo guztiak asko gustatu zitzaizkidan, haitzak kalitate handikoa da, mugimendu zoragarriak eskaintzen ditu. Azken tirada da zati guzti honetan gogorrena. Plaka desplomatu batetik dijoa, laja bertikal batzuetatik, helduleku auskor eta arraroak eskaintzen ditu zati honek, azken tetxoara iristea, eta bertatik irtetea da gradua ematen dion mugimendua.









 
   
Anso bailarara egin dudan irteera honetan ezin zuen falta Christian Ravier eskalatzailearen bideren bat, Frantsesak marra dezente zabaldu ditu veral ibaiak mendeetan zehar zintzelatu dituen horma ikusgarri hauetan. Asko gustatzen zaizkit Christianen bideak eskalatzea, oso garbiak iruditzen zaizkit orokorrean, bere sorkuntzetan antzinako Alpinismo esentzia aurkitu dezakezu, bide zirraragarriak izaten dira, eta normalean, errepikapen batean ez da erraza sentsazio horiek bilatzea.
   Misterios del oeste bidea igo dut pilar del paso horman, ikaragarri gustatu zait. Ravierren bide gehienetan bezala bidearen hasiera bilatzea kosta egin zitzaidan, ondoko beste bide klasiko batekin nahastu nintzen, eta bide honen lehen luzea igo eta rapelatu nuen. 
   Bidearen xehetasunik aipagarriena azken luzearena da, nire susmoa da pareta zati bat erori egin dela, haitza mugitu izanaren zantzuak daude. Nire ustez zailtasunean ez dio eragiten honek, krokisean agertzen den antzeko gradua iruditu zitzaidan, esposizioan aldiz zati delikatua dela uste dut, segurtasun materiala kokatzeko ez dago aukera handirik.

 Corcueraren krokisa








   Hirietako erosotasuna, estresa, zarata utzi, eta, landan edo mendian, herri ezeroso, lasai, isil batean bizitza berrasteari izena ere jarri diote, Neorrularak omen dira pertsona hauek. Niretzako heroi batzuk dira, bi potro/obario ongi jarriak dituzten pertsonak, ez dute beste izenik behar.
   Neorrurales bidearen hirugarren luzean dagoen diedro finak atentzioa deitu zidan ikusi nuen lehen aldian, Kantuona bidea eskalatu ondoren izan zen, orain dela urte batzuk izan zen hau. Orduan ez nekien bertan bidea zegoenik, eta nire, eskalada bide berri zabaltzaile ase ezin grinak bertan bide bat zabaltzera bidaltzen zidan. Ondoren, bidea zabalik zegoela jakitun izan nintzenean, eta bide honen krokisa ikusi nuenean tristura sartu zitzaidan, ez diedroa zabalik zegoelako, normala iruditu zitzaidan, diedro hori zabaltzeko ainbeste parabolt erabili behar izanak tristetu ninduen.
   Gustatu zitzaidan Neorrurales bidea, oso ongi pasatu nuen eskalatzen. Bidearen xehetasun batzuk azaldu nahi nituzke.
   Lehen luzea eskalada librean kateatu nuen, hasietako horma tentean ezkerretara egin nuen, horma horretan kokatua dagoen bigarren parabolta txapatu ondoren ezkerrera tiratu nuen ain zuzen ere, azken parabolta, horma horretan dagoen hirugarrena, pausoa ezkerretik gainditu ondoren txapatu nuen, tartean tótem urdiña erabiliz aseguratu nintzen. Horrela eginda zailtasuna 6c iruditu zitzaidan.
   Hirugarren luzeko diedroak ez zuen nire itxaropenean huts egin, eskalada fiña eta gogorra eskaiñi zidan. Penaz, diedroaren irteeran, pauso bat ezin izan nuen librean egin, krokisak ere A0 markatzen du. Horma tente bat da hau, likenez zikina, helduleku hauskorrak ditu. Ziur naiz denborarekin, eskalatzaileak pasatzen diren eñean, tramu hau garbitzen joango dela, helduleku hauek asentatzen, eta ziur pausoa askatua izango dela.
   Neorrurales bidea Gerardo Telletxea eta Xabier Inziartek zabaldua da. Neorrurala, nola ez, Gerardo bera, !!!hau ere ikusi behar!!!












   Agueroz asko idatzi dut azken bi-hiru urte hauetan, aurkikuntza bat izan zen niretzat. Ez da ohiko leku bat, nire ustez ez luke sekula izan beharko, naiz eta batzuk, tamalez, taladroaren erabilera bereizi gabe batekin pareta hauek bezatzen saiatu.
   Oraingoan ere Christianen bi bide dakarkizuet, lan zaia dut eskalada hauetan jaso ditudan sentsazioak deskribatzen, bai saiatuko naiz bideen xehetasunak argitzen, zuendako norbaitek baliagarri izango dituelakoan.


   Metro Blues bideak Peña Sola mendebal aurpegi ikusgarria zeharkatzen du. Udan, beroa itogarria denean, goizez, oasia fresko bat da horma zati hau, hemen beti dago haize korronte bat.
   Peña Sola mendebal aurpegi hau oso tentea da, arrokak, marroi kolore argia dauka, eta itsura konpaktua erakusten du.
   Metro Blues bideak, lehen bi luzetan, pantza zona bat zeharkatzen du, bidearen zailtasun handienak hemen kokatzen dira, hauetako pantza nekagarri bat gainditzean hain juxtu.
   Hirugarren eta laugarren luzeak berriz plakerogoak dira, mugimendu finagoak eskatzen dute, hirugarrenak batik bat, non, ez ohiko plaka gris batean, helduleku txiki batzuk hartuz, gure abilezia erabili beharko dugu airoso atera al izateko.
   Gailur ikusgarrira iristean, orratz bat da Peña Sola, eta Aguero herria juxtu azpian geratzen da, umeen algarak ozen iristen zitzaizkidan kanpineko igerilekuan jolasean ari zirela. Torrijos bidetik rapelatzea falta zitzaidan bakarrik, nik ere, bañu freskagarri bat hartu al izateko.









   L'emoi et le jeu bidea beste joko bat da, Meteo Blues bidea baino gradu gutxiago dauka, aldiz, konpromezu handiagoa du. Bidea zabaltzen bederatzi iltze erabili zituzten sortzaileek, nik berriz iltzeak sartu gabe igo nuen. Ziur naiz bidea errepikatu gabea dagoela, beraz lehen errepikapen bat izango zen nirea.
   Bide hau Christian Ravier eta Phillipe Martinsena da, hemen doakizue igoeraren xehetasun batzuk.



   Lehen luzeak Christianek beti hain gustuko izan dituen diedroetariko bat hartzen du. Beste garai bateko eskaladetara eramaten gaituzte honelako diedroek, era honetako horma esanguratsuenetan, oraindik, arrakalak eta diedroak eskalatzea al ziren garaietara, Christian bezalako eskalatzaileek pareta hauetan nabariak ziren bideak aurkitu zitzaketen garai erromantikoetara.
   Bi pieza fixo daude soilik kokatuak lehen luze honetan, iltze bat hasieran, eta espita ondoren, tirada honen erdialdean. Kostatzen dira eskaladaren une batzuetan seguru fidagarriak jartzea, asko begiratu ondoren ateratzen joaten dira kokapenak, fisurero sorta on bat eramatea gomendatzen dizuet. Haitza tentuz ibili beharrekoa da, ezin zara edozein gauzatara heldu, eta are gutxiago nahi eran tiratu. Bilerara iritsitakoan, zer eskalatu duzun kontziente zarenean, gustura egoteko luze bat da hau.
   Bigarren luzeak ezkerretara jotzen du, krokisak espit bat markatzen du, nik ez nuen espit hau ikusi, agian ez nuen nahikoa ezkerretara jo, bileratik atera eta pantza bat eskalatu nuen dezente delikatua zena, ondoren diedroa berriro hartu nuen. Bilera antosta baten gainean kokatua dago, oso erosoa da.
   Hirugarren luzeak bi zati oso desberdin ditu, lehen zatian diedro eskalada da orokorrean, bigarrenean berriz biratxo batetik eskuinetara tiratu ondoren, horma zati gris batean sartzen zara, delikatua eta zikiña iruditu zitzaidan tramu hau.
   Laugarrena ere haitz kalidadez exkaxa da, zaila ez izan arren tentuz ibili beharreko arroka dauka, zortez, seguru onak kokatzen dira. Gailurra tirada batean egiteko aldi berean eskalatzea beharrezkoa izango duzue, nik hirurogeita hamar metroko soka neraman, eta juxtu iritsi nintzan punta ikusgarrira.
   





   Jaitsiera oinez egin nuen ipar-ekialde kanala erabiliz, ferrata moduan hornitua dago bide hau.