sábado, 14 de marzo de 2015

PICO LENITO - CANAL NORTE




   Lau hamarkada pasatu dira Javier Escartin (1951-1995) eta Lorenzo Ortasek Pico Lenitoko Ipar Kanala zabaldu zutela. Hogeita hamazortzi urte zehazki. Aldaketa handiak gertatu dira urte guzti horietan, eta mendizaletasuna ez da salbu geratu aldaketa horietatik. 
  Javier eta Lorenzo, Lenitoko elur maldan gora abiatu zirenean, hirurogeita hamarreko hamarkada zen. Jendeak garai haietan praka estu estuak janzten zituzten, ipurdi aldea ondo markatuaz, kanpai moduan eramaten zituzten galtzen oinak, alkandora koloretsu eta hilea naiz bizarra luzeekin. 
  Garai haiek, aldaketa sozial handiekin batera, eskaladaren askatze momentuak ere izan ziren. Katu oinak sartu ziren hormetara, bota astunak albo batetara utziz, eta era aske batean hasi ziren igoerak planteatzen. 
   Eskalatzaileen jarrera soziala asko aldatu da orduezkero, eta kaleko jendeak orokorrean nola ikusten gaituzten eskalatzaileak ere. Garai haietan, eskalatzaileak, oso marjinatuak zeuden. Drogak eta bizitza erraza zuten ardatz, antisozialak ere ziren. Gizarteak, txima luze, drogadikto, alper eta horrelako hitzekin deskribatzen zituzten. Gaur egun, eskalada, sozializatu egin da, edozeinek egiten du, beste edozein kirol bazalakoa da, eskoletan ere irakasten dute. Jendeak orokorrean orain normal ikusten gaitu, kirolariak omen gara. -Zer galdu dugu, eta zer irabazi, horren iritzia ere ba dut, baina, hori beste baterako utziko dut.



   Bideari buruz ez dut gauza handirik esan nahi, krokis xume bat besterik ez. Era horretara, informazio eskasarekin, gure oinordekoei omenaldia egin nahi diet, gu baino kontu gutxiagoekin sekulako eskaladak burutzen zituztelako.
   Josebari ere eskerrak eman nahi dizkiot egun eder bat pasatu dugulako, ¡¡¡ Aupa hi !!!









Lehen bilerara iristen

Bigarren luzea

Laugarren luzea


bostgarren luzea

Irtetzen


miércoles, 11 de marzo de 2015

LIZARRUSTI - Jendetza guztiaren gainetik





   Lasaitasuna gauza handia da. Betiko esaera zahar bat dugu hau. Denok saiatzen gera bake momentuak bilatzen. Nola ulertzen dugun lasai egotearen unea da diferentzia. Batzuentzat lasai egotea tripa zorrian egotea da, golperik eman gabe, telebista aurrean etzanda adibidez. Beste batzuek jende aglomerazioetatik at egotearekin ulertzen dute lasaitasuna, bakardadean edo koadrilan, baina beti giro apal batean. 
   Mendia izan da beti azken lasaitasun mota hau bilatzeko leku aparta. Baina hemen ere ba dira ezberdintasunak. Batzuek mendira joatearekin bakarrik ez dugu sosegu hori bilatzen. Ahuntzak bezala oiko bidetik at joan behar izaten dugu, ohiko biderik ez dauden lekuetara, eta orduan bai aurkitzen dugu askatasuna, jende multzo andanak gure azpian ditugularik. Konplikatuak gera gizakiak, hain sinple den mundu honetan.
   Lizarrusti aterpetxe gaineko pareta hau asko begiratu dugu azken urte hauetan. Kirol eskalada egiten den sektoreetara joateko ondotik pasa behar izaten dugu. Ez da pareta nabarmen bat. Bide on bat ateratzeko ongi ikuskatu behar duzu, era horretara, kalitatezko haitza topa dezakezu. Eta egon badago.
    Horma pittin bat etzana dago, eta honek eskalada errazten du. Leku ezin hobea dugu hau mendi eskaladan aritzeko eta trebatzeko
   Bidearen hasiera kotxetik bost minutura dago, Lareo urtegira dijoan bidearen alboan. Jaitsiera oinez egitea gomendatzen dut, paisaia zoragarria da. Horretarako, Gorokarasta gailurrean gaudela, Alleko basora jeitsiko gara, inguru karstiko paregabe bat da hau, Agiña zuhaitz ederrak ikusi daitezke. Pago zuhaitz basoan, Alleko ibilbidearenkin topo egiten dugunean, Lizarrusti aterpetxe norabidea hartu beharko dugu. Hemen bi aukera ditugu kotxera bueltatzeko; bidea aterpetxeraino segitu, edo aterpe gaineko begiratokira joan eta ferrata bidetik jaitsi, gustuen arabera. Hamar minututan beheran izango gara. 

lehen luzea


 
Bigarren luzea

Laugarren luzea

 
Aitzkorri urrunean ikusi dezakegu

Lizarrustiko aterpea bertan dugu