domingo, 8 de febrero de 2015

TXINDOKI - Kaixo Printzesa


   Aurreko egunean eskutitz bat iritsi zitzaidan Euskal Mendizale Federakuntzatik. Dirudienez, aurten, ospatu behar duten mendizale galan sari bat eman nahi didate: Alpinismo ibilbideari saria. Naiz eta lotsa pittin bat pasatuko dudan, ni naiz naizen bezalakoa, gustura onartzen dut errekonozimendua.
   Hiru alditan igo izan naiz holtza gainera Euskal mendizale Federakuntzaren galan alpinismo sari bat jasotzera; Lehena, orain hamabost urte izan zen, kusun Kanguru iparrean, neguan, egin genuen igoeragatik. Alfonso Vizan eta Karlos Vieira “Kanu” ziran nirekin saria jasotzen. Bigarrena, orain sei urte izango zen, Kepa Escribanorekin batera honako hau, urte horretako eskaladak saritu zizkiguten, elkar egin genituenak, eta bakarka eginak ere. Hirugarrena hau dut. Berrogeita zazpi urtekin datorkit sari hau, eta urteak aipatzen ditut, zeren, nabaritzen dira.
   -Non egon daiteke sekretua, pertsona bat, hainbeste urtetan, kirol frustante honetan irauteko? -Motxila, materialaz astuna, bizkar minduaren kalbario, zalantza mordoei batera; elurra, lainoa, haize hotza eta nekeari aurre eginez, bide berri bat zabaltzeko bakar bakarrik indarrez aritzeko? Denetik pittin bat, ilusioa, burugogor dosi handia, gaztaroko ametsak bete nahia asko. Baina, batit bat, berraurkitzean, bilaketan eta adaptazio gogoan dago sekretua.
   Pertsonak gara eta denboraren eraginez aldatzen goaz. Aldaketa horiek erabili behar ditugu, ohartzen garen eran, alpinista bezala berregiteko. Honek esan nahi du, beste alpinisten egiteko eratatik, teknikan eta joeran, dastatuko dugula, gu geu alpinista bezala hobetzeko . Era horretan, niri behintzat, balio izan dit beterano mailara iristeko.

   Amitziko pareta arista aldapatik

Txindokiko paretako elurrak pittin bat asenta beharra dauka