viernes, 28 de octubre de 2011

ETXAURI- Tormenta del Este bidea


   Sinets ezina dirudi, baina egia da. Egun gutxi falta dira mundu osoko gizakien populazioa zazpi mila milioietara iristeko. Leku lasai bat aurkitzea ia ezinezkoa da. Nik lortu dut. Bakar bakarrik egon nahiz Etxaurin, putre eta beleen konpaia izan dut soilik egun osoan. Arraroa dirudi arren, batzuetan, bakarrik jendearen artean baino babestuagoa zaude.
   Tormenta del este, Eneko Cesar eta Mikel Zabalzaren bide bat da. Beraiek dena librean eskalatu zuten. Nik berriz al izan dudan moduan igo dut. Lehen luzea izatez 7a da. Nik 6b/A1 egin dut. Gantxo bat beharrezkoa izan dut bigarren paraboltetik ateratzeko. Bigarren luzea librean egin dut 6b+. Hirugarrena artifizial hutsean burutu dut, A2 izango da. Parabolta txapatu eta arrakala guztia friend eta fisurerotaz zintzilikatzen igo dut. Mikelek bere blogan aholkatzen duen bezala, azken luze honetan ez naiz zuhaitzeraino igo, Kimikoen bilera batetara joan naiz zuhaitza baino 10m beherago.
   Txapo Eneko eta Mikel. Oso ondo pasatu dut zuen bidea eskalatzen.
Lehen tirada

Bigarren tirada

Hirugarren tirada. Erdiko arrakalatik dijoa bidea. Materiala erretiratu eta gero atera dut argazkia.


Etxauri udazkenez jazten ari da.

sábado, 22 de octubre de 2011

GRANDES JORASSES- No Siesta bidea




   Eskalada bidai honetan pentsatzean,  abentura film klasikoetan azaltzen diren pertsonaietaz oroitzen naiz. Gizon bat dago mendiko etxola batean dago, erretiroan, eta bere egunerokotan dabil,  bat-batean antzinako lagun bat azaltzen zaio akzio pixka bat eskaintzen. Gizonak, asko pentsatu gabe dena utzi eta laguna segitzen du abentura egarriz. Nire kasuan ia gauza bera gertatu zen, lasai asko nengoen Iturtxon azienda zaintzen. Bat-batean korreora Keparen mezu bat iritxi zitzaidan sei enlaze desberdin eskegiak zituela. Lehenengoa  klikatzearekin batera , nire begi bista aurrean aspaldian desiratutako informazioa bat azaldu zitzaidan, honekin batera bertara joateko proposamen zoragarria zetorren, motxila prestatzen hasi nintzen segituan.  
  No siesta bidearen eskalada baten berri, eta Grandes Jorasses hormaren baldintzak azaltzen ziren artxibo haietan. Gehiago ez nuen behar izan dena utzi eta abentura bila irteteko.



      Chamonixek estresa sortzen dit. Iritsi eta berehala hasten gara gora eta behera ero mun, azken ukituak eman nahi dizkiegu eskaladetan beharko ditugun gauzei. Nekatu egiten nau. Azaroan gaude, urte sasoi honetan oporrak hartzen dituzte bailaran bizi diren gehienek, beraz, denda asko itxiak daude. Montenbers-ko trena ere konpontzen ari dira. Dena dago hankaz gora.
    Kepa eta biok, azkenean, ados jartzen gara zer igo eta zer utziko dugun auzian, estrategiaren puntu batzuetan eztabaida izan dugu. Petatearen asuntoak ni ez nau konbentzitzen. Ez zait logikoa iruditzen pareta tramu txiki bategatik petatearen deserosotasuna sufritu beharra bide osoan.  Ala ere prest azaltzen naiz nire petate txikia motxilan sartu eta behar denean ateratzeko, baina logikaz aukera hau ez da ona ere, beraz, azkenean motxilekin goaz, nirea erabiliko dugu petate moduan behar denean. Janari asuntoan ez dugu asko eskatimatu, Lechaux-ra behintzat mordoa eramaten dugu.



   Lasai goaz glaziarretik gora, frontalen argiek laguntzez gaituzte paretarantz-ko bidea bilatzen. Pittin bat harritua noa, normalean urduritasuna eta ezin egona sortzen dizkit lehen momentu hauek, gaur oso lasai noa, aterpean egon garen ordu gutxi horietan ere lo egin dut. 
  Gaua da oraindik pareta azpira iristen garenean. Gasezko sukalde txikia ateratzen dugu eta te bat prestatzen itxaroten diogu egun sentiari.  


Lehen erresaltearen azpian
   Izotzaren kalidadea lehen partean ez da oso egokia. Konkretuki luze bat tokatu zitzaigun barrukoak mugitu zizkigunak. M7-ko erresaltearen aurreko tiradaz ari naiz. Oreka hutsa izan zen, plaka etzan batetan gindoazen, haitzean erantsitako izotz “ karkaxa” batzuetan pioletak kokatu nahian. Seguruak hurrun eta eskaxak ziren, nerbioak ezin dominatu genbintzan, brutala.


   Konturatzerako eguna joan zitzaigun, ez giñan iritsi gaua pasatzea pentsatua geneukan lekura. Nekatuak geunden, bertan bibaka egitea adostu genuen. Oso desatxegiña geratu zen bibaka, ez genituen mendiko botak ere kendu lo zakura sartzeko. Eserita itxaron genion egun sentiari.
   Goizean goiz gaude berriro martxan. Zailtasun teknikoak handitzen dijoaz, zortez, izotzaren kalidadea baita ere. Azkarrago eta seguruago mugitzen gara. Oraindik egun argiaz haitz pareta tentearen azpira iristen gara. Denbora dugunez bi luze ekipatuak uzten ditugu eta bibakatzera izotz maldetara jaisten gera. Gau hau ere oso deserosoa suertatu zitzaigun.


   Libre- artifiziala erabiliaz metroak nahiko erraz irabazten dizkiogu pareta tenteari. Gogotsu goaz eskalatzen. Gaur gustatuko litzaiguke paretatik ateratzea. 




   Azkeneko tiradak benetako izotz eskalada dira. Linea zuri sendo bat segitu genuen gorantz. Tramu batzuetan izotza juxtu xamarra azaltzen zen, gehiago saiatu beharra suposatzen zuen horrek. Azken tirada frontalaren argiaz lagunduta eskalatzen dugu. Irteera haitz hutsean egin genuen, baina bukatzeko ditugun gogoak baliatuz erraz gainditzen ditugu zailtasun horiek.



   Gailurrean geunden, ezin nuen sinetsi, Kepa eta biok besarkatzen gara, gure bihotz hoztuak berotasuna behar zuten. Lo zakuaren epeltasunean, elur gainean etzanda, ezin izan nizkien malkoei eutsi, emozionatua nengoen. Leku magiko batetan nengoela sentitzen nintzan, munduaren gainetik nengoela. Aita etorri zitzaidan burura, Alfonso ere han zegoen, nik denei eskerrak eman nizkien. Zoriontasuna existitzen bada, horrek behar zuen izan.  



martes, 4 de octubre de 2011

OGOÑO- Heriotzaren Semeak bidea

  


   Inguru bakoitzari bere momentua iristen zaio. Arrazoi puntual batzuen gaitik, egun batean, bertaratzen gara eta ezagutzen dugu zona hori. Ogoñoren kasuan ere horrela izan da. Familia izan arte, eta asteburua pasatzeko denen gustuko leku baten beharra sufritu dugun arte, ez genuen leku paregabe honen beharra izan.
   Nire gustuko lekuak eskalatzeko aukera behar dute izan. Etxekoak berriz hondartza soil batekin konformatzen dira. Beraz, zer gauza ederra denak pozik eta gustura ikustea. Tamalez, gu bezala beste askok behar berdinekin dabiltza, eta horrek paradisua pixka bat altaratzen du.

   Larunbata goiza hondartzan eguzki azpian, intsolazio baten puntuan, egon eta gero, azken orduan, Keparekin abiatzen naiz ogoñoko paretetara, orain bai, benetako beroa pasatzera. Arratseko seiak dira, eta oraindik eguzkiak erre egiten du. Errausketarik Ez bidea eskalatzeko asmotan rapel egiten dugu Josu Garcia bidetik. Flipatzen noa parajearen edertasunaren gaitik. Itsasoa eta haitzaren kontrastea, dena, eguzkiaren azken orduko argitasunarekin resaltatua, sinets ezinezko momentua sortzen du. 
   Errausterik ez bidea polita da, ondo egiten da. Patxi eta Mikelen opari bat eskalatzaile guztientzako.

   Igandean lehen orduan pareta azpian geunden berriro. Ez genuen nahi, aurreko egunean bezala, eguzkitan kixkaldu. Egun handia zen ura, nik katu oinak estreinatzen nituen, eta ez zen gutxiagorako, Keparekin nijoan berak zabaldutako Heriotzaren Semeak bidera. Lau urte kosta zitzaion bide hau bere gustura uztea. Igoera gutxi ditu. Unaiek estreinatu zuen bere  klase paregabea erakutsiz. Erlantzek ere heldu ditu regleta mingarri horiek. Hurrengoak zerrendan gu omen giñan.
   Asko gusta zait bidea, naiz eta hirugarren luzea enkaderatzerik ezin izan. Nik zailtasun hauek proposatuko nituzke luze bakoitzeko. Lehen luzea 7b “vidilla” izango zen. Bigarrenari 7a+ emango nion. Tirada hau bigarrenez eta motxila txiki batekin egin nuen. Hirugarrena gogorra iruditu zitzaidan. Helduleku edo hanka asko markatu eta garbitu gabeak zeuden. Nik 7b+ on bat bezala proposatzen dut. Baina berriro diot ez nuela enkadenatzea lortu. Laugarrena 6b+ izango da. Orokorrean bide paregabe bat, betea uzten dizuen horietakoa. Ez nuen besterik espero Keparengatik.      


Ederra benetan lekua


Errausketarik ez bigarren luzea


Heriotzaren semeak lehen luzea


Heriotzaren semeak bigarren luzea


Heriotzaren semeak hirugarren luzea