viernes, 18 de diciembre de 2015

BERBERANA - Peña Parda - Dret a Aburrir






   Dena da gezurra ¡¡¡. Ezer ez da egia ¡¡¡.
   Parisen klima aldaketari buruzko gailurra. Mandatariek al zuten guztia egin omen dute. Akordio minimo batetara iritsi dira.
GEZURRA
   Sirian gerran daude. Izugarrizko drama humanitario baten aurrean gaude. Gure gobernu aberatsek al duten guztia egiten dute.
GEZURRA
   Espainia hauteskunde kanpaina bortitz batean murgilduta dago. Alderdi politiko guztietako kandidatuak beraien promesa elektoralak lau haizetara azaltzen dituzte.
GEZURRA
   Lau t´erdiko pilota txapelketaren finala. Irujo aurretik da 20-10. Irujo, Urrutikoetxea baino askoz gehiago da kantxan. Partidak jira bat ematen du. Irujok 20-22 galtzen du.
EZIN DUT SINETSI
   Ain eszeptiko bihurtu naiz, Rajoiri gazte batek eman dion muturrekoa ere, kanpaña elektoralaren barruan sartzen dudala. Bere alderdiak trazatu  duen zerbait izan daiteke.
EZER EZ DA EGIA
   Dret a burrir bidea eskalatu dugu, Berberanako Peña Pardan dago. Aratz Etxeberriarekin igo dut. Oso bide ona iruditu zaigu. Kalitate handiko plakak ditu. Benetan merezi du bere eskalada.
   Apunte bat egin nahian, nire iritzi pertsonala da, hirugarren tiradan paraboletatik zintzilika dauden kordinoak soberan daude. Iruditzen zait tranpa modu bat dela, pertiga bat eramatea bezala. Guk ez ditugu kordinoak txapatu.
   Lan bikaina egin dute Antoñanza anaiek. Hau egi borobila da.



Lehen luzea


Bigarrena

Berberanako begiek, zelati, begiratzen gaituzte.


Laugarren luzea

Bostgarrena

Aratz eta biok bidearen amaieran


domingo, 6 de diciembre de 2015

BALERDI - Sola Crack


BALERDI


   Zalantzak izan ditut jarduera hau sarean zintzilikatzeko garaian. Ez bideak merezi ez duelako, kontrakoa, bidea ona da, bera eskalatzea jarduera interesgarria dudarik gabe. Zalantzak beste alde batetik etorri zaizkit. Azken aldian, eskalada munduan, frente asko zabaldu dira. Kezkatzeko modukoak iruditzen zaizkit.
   Horma handiko eskalada bideetan, desadostasuna, nabaria da . Bideak nola zabalduak dira, zein etika segitzen duten, da, eztabaidaren iturri. Horietako bide batzuk,anonimoki, deshornituak izan dira, hornitzaileen haserrea eraginez. 
   Inguru giroa babestea lanbide dutenak, basozainek, eskalatzaileei “plaga” deitzen dituzte. Aurrekoan, basozain batek, paretatik jaitsi zidan. Bide berri bat zabaltzen ari nintzan. Ez dakit nola bukatuko duen asuntoak. 
   Zuk, idatzi koxkor hau irakurtzeko aukera ematen duen gailuari, internet, kontrakoak atera zaizkio. Gure artean, badaude, sarera zona konkretu batzuetaz gauzak zintzilikatzea gustuko ez dutenak. Beraien zona dela argumentuarekin, jende andana etorriko zaien beldurra dute. 
   Zerrenda luzatu nezake.
   Sola crack bidea eskalatzeak eman dit idazteko kemena.
   Brutala, basatia, gogorra, … ez da erreza Balerdiko haitzetan eskalatzea, pareta berak izutzen du. Altuera gutxikoa izan arren, konpromisoa du. Horma ikuskatzearekin bakarrik sumatzen dugu. Bide hau igo al izateko,eskalatzailea, ongi moldatu beharko du tenplea eskatzen duen terrenoetan. 
   Lehen luzeak gure lekuan kokatuko gaitu.
   Bigarrena brutala da, oso ona. Arrakaletako teknika eskatzen du.
   Laugarrenean, ondo estutu beharko dugu.
   Guztiak, bide zorrotz bat ematen dute, Piriniotako bideen maila parekoa.
   Nik ez dut planteatu ditudan arazo horien soluziorik. Gainera, ziur nago, nik emandako soluzioren bat, ez zela izango guztion gustukoa. Beraz, norberak, berarentzat, hausnarketarako momentutxo bat hartu ezkero, aurrera pauso bat da.


Azkarate herria




 


Lehen luzea

Bigarren luzea

Hirugarren luzea

Laugarren luzea

Azkarate paretatik




sábado, 28 de noviembre de 2015

MONOLITO DE LEIRE - Gartxot





   Motibazioa beharrezkoa dugu gauzak sortzeko garaian. Indar estra batekin laguntzen gaitu egiteko dugun hori burutzerakoan. Eskalada edo mendizaletasuna bezalako kiroletan, are garrantzi gehiago hartzen du motibazioak, kontran datozen beste burutazio batzuei aurre egiteko. Niri, eskaladan, pareta eta linearen kalitatearekin batera, bide berri bat sortu nahi dudanean, izenak ematen dit motibazio puntu bat. Saiatzen naiz, zabaltzen hasi aurretik, izen bat buruan izateaz. Onek, beldurra gainditzen eta aurrera egiten laguntzen dit. Noski, gero bidearen izena, soka kideekin adostu beharra daukat. Batzuetan guztion gustuko suertatzen da, bestetan berriz ez. Bietan efektu berbera sortzea lortzen dit, motibazioa.
   Oroitzapenetan murgilduz, eta adibide batzuk bilatzear, Intsumisioa bidearen izenarena oso garbia izan zen. Paine erdi dorreko ekialde aurpegian, marra ikusgarri hau, ezinezkoa izango zen errebindikazio motibaziorik gabe. Garai latzak ziren haiek gazteentzako, soldaduska derrigorrezkoa zen.  Intsumiso ikurrak eta oihuak non nahi zeuden Campo Torres basoan, pareta azpiko kanpalekuan. Aldarri hau, bertara hurbiltzen zen edonor jasotzen zuen, gurekin bat eginez gehienetan.
   Baina, zergatik Gartxot izena jarri, Leireko orratzera doan bide bati?, eta, zergatik onek motibazio efektu bat sortu dezake nigan? .
   Itzaltzu herriko elezahar batetan dago oinarritua, Arturo Canpionen, el Bardo de Itzaltzu liburua. Erdia aroan girotua dagoen istorio onetan, Gartxot bertsolari bat da, eta bere kantuekin plazatik plazara doa kultura herrikoia zabaltzen. Orreagako gudako kontakizunak dira transmisio kultural oitako batzuk. Itzaltzuko monasteriora, Leireko monasterioaren menpe zegoen hau, praile atzerritar batzuk etortzen dira. Hauek, beraien ideia kulturalak ezarri nahi dituzte. Gartxot jarraitua da, eta bere seme Mikelats bahitua monasterioan kantatzea derrigortzeko. Gartxotek ezin du hau jasan eta mikelats askatzen du. Jarraituak dira. Gartxotek Mikelats bere eskuekin hiltzen du. Nahiago du bere semea hilik ikusi, monasterioan sufritzen uztea baino. Gartxot hiltzera zigortzen dute.
Istorioak benetan hunkitu ninduen. 2011-ko film batetan Juan Jose Elordi eta Asisko Urmenetak ezin hobeto kontatzen dituzte gertakizunak.
   Askatasunaren aldarri bat da istorioa, salatzen du kultura batzuk nola inposatu diran, eta ari diren, interes ezkutuez, beste batzuen gainetik .
   Gartxot bidearen eskalada ezin hobea da. Tradizional eskaladako pasarte oso onak ditu, kalitate handiko plakekin batera. ziur nago bidea zuen gustukoa izango dela.
   Paretara iristeko, Leireko monasterioaren aparkalekuan utziko ditugu kotxeak. Pareta oso nabarmen agertzen da gure aurrean. GR 13 segituko dugu, Cañada de los Roncaleses deritzon zatian, oso eroso iritsiko gara harrobira. Pista batek ere eraman gaitzake puntu berdinera, baina buelta handiagoa emango dugu. GR 13 hartuz, Artea zuhaitz izugarri batzuekin topo egingo dugu. Bat-batean pista azalduko zaigu. Ez dugu hau hartuko, cañadatik segituko dugu oraindik. Berriro pista topatzen dugunean, orduan bai hau hartuko dugu pista gure ezkerretara. Segituan gaude orratzaren azpian. Puntu onetan, harrobiaren eskuin aldetik hasiko gara igotzen pareta azpira. Gailurretik jaisteko bi aukera daude. Iparrerantz errapel egiten, edo bide berdinetik errapelatu. Azken hau aukeratzen badugu, jakin, Artea zuhaitz handiaren bileratik, bira  eroso bat ateratzen dela orratzaren kolladu aldera. Destrepe txiki bat egin beharko dugu, ipar aurpegiko bidearen aseguru kimikoak eskuratu arte. Ia kolladuan, mendebal aldera doan malda hartuko dugu destrepatzen.
   Bide hau bakarka hasi nuen zabaltzen. Gero, Ivan Urzelai-ren laguntza izan nuen, eta bukatzeko Arkaitz Yurrita-rena. Benetan eskertzen diet bi lagun hauei, nire motibaziorekin bat egitea.










Laugarren luzea zabaltzen.




Seigarren luzearen hasieran.


seigarren luzearen erdi partean.


Arkaitz seigarren luzeko azken partean


Hirukotea osatzeko Ivan falta dugu

miércoles, 21 de octubre de 2015

HIGH SIERRA - Bidaia



   Sentitu al duzue inoiz, klaustrofobia ? Nik motel batetan sartua nengoela pairatu nuen. Bakarrik nengoen, horrela erabaki nuelako, nituen planak okertu egin zitzaizkidan. Orduan ; Bihotza azeleratzen da, ezin duzu ezertan kontzentratu, gelako paretak kartzela dira. Leihora joaten zara argitasun bila, eta ikusten duzun panoramak ez dizu batere laguntzen. Frente dagoen Sands kasinoko parkingean, poliziak miaketa bat egiten ari dira. Kaletik, ordu txiki hauetan dauden pertsona bakan horiek, norabiderik gabe doaz, espektroak moduan. Yonki bat dirudit, bere dosiaren eske. Pasa ez baduzue, ez dizuet deseatzen.
   Reno-n gertatu zitzaidan, Bishop-era eraman behar zidan autobusak tiratua utzi ninduelako. 30 ordu pasa behar izan nituen, Nevadako hiri horretan.
   Reno, kasinoz beteta dago, izugarrizko eraikinak dira. Circus, Sands... bereganatu dute hiriaren ezaugarria. Inoiz lokartzen ez den hiri bat. Baina, nik uste aurreratu egin naizela, hasieratik astea hobea izango da.
   Bidai honek bi funtzio bete nahi zituen; alpinistakoa alde batetik, eskalada zoragarriak daudelako Kaliforniako High Sierran, eta, bidaiari sentitzeko desioa, nire erritmoan eta beharretan. Lortu nuen, kostata baina lortu nuen.
   Sierra Nevada mendi zerraren ekialdeari, High Sierra deitzen diote mendizaleak. Gailurrik garaiena, Mount Whitney 4421m da. Mendi honek eta inguruko besteak bere ipar aldera erakusten duten itxura, eskalatzaile baten begietan, txundigarria da. Granitozko mendiak eta dorreak, amiltzen dira bere oinetan dagoen basamortura. Lur lehor horietan, Bishop, Lone Pine, Big Pine, Bridgeport daude. Herri hauek dira mendi eta pareta zoragarri horietara gerturatzeko puntuak.
   Sierra Nevadako ekialdea US 395 zeharkatzen du. Estatu batuetan, errepideen izenak garrantzi handia dute, batzuk mitiko ere egin dira. Nik, eskalada bidaia hau prestatzeko, Chris MacNamara eta McKenzie Long-en “High Sierra Climbiing” liburua erabili nuen. Hauek, begi onez, eskalada bideen aukeraketa bat egiten dute. Berrogei bide proposatzen dituzte mendi zerra osorako.

Mount Whitney eta ekialde ertza


   Horietatik nik bi egin ditut; Mount Whitney, east buttress eta Incredible Hulk, Red dihedral. Bi bide hauek deskribatzen saiatuko naiz.
   Mount Whitney, bere 4421m-ekin, Estatu Batuetako 48 estatuen mendirik garaiena da, hau da, Alaska estatua kendua. Honek, leku guztietan bezala, jende andana erakartzen du mendia  igotzeko asmoarekin. Hau ikusirik, parke nazionaletako buruek, baimen bat ezarri zuten mendia igo al izateko, egunero pertsona kopuru batetara mugatua dago. Imajina dezakezue, udan, ia ezinezkoa dela baimena lortzea. Jakinda gainera erreserbatu daitekeela denbora dezente aurretik, are gehiago zailtzen du baimena lortu al izatea, beste ohitura batzuetara egokitua dagoen mendizalearentzat. Hori zorionez Whitney Trail bidean gertatzen da, oiko bidean alegia. Eskalatzaileak beste bide bat hartzen dugu pareta ikusgarri hauetara hurbiltzeko, North fork of Lone Pine bidea. Hemen, naiz eta erregulatua ere egon, beste irizpide bat segitzen dute. Eskalatzaileak ez omen gabiltza hain tropelean. Errazena, baimena lortzeko, eskalada egunean egitearena da. Igo eta jaitsi egun berdinean. Oso indartsu eta alturara ongi egokitua behar duzu egon aukera hau hartzeko. Bestea da, kanpa nahi izatea, or juxtu xamar ibili dezakegu segun ze garaietan.
   Nik, eskalada, urrian egin dudanez, ez dut arazorik izan baimena lortzeko. Urteko sasoi honetan zorte gehiago behar duzu izan eguraldiarekin.  Elurtuta topatu dut nik ingurua. Kontuan izan beharrekoa beste puntu bat, Hartzena da. Beraiek oso serio hartzen dute. Dirudi, Hartzak, jan usainean ibiltzen direla, eta, edozertaz dira kapaz mokadu bat lortzeko. Bridgeport herriko Ranger-ak, Incredible Hulk paretarako baimena betetzen ari nintzela, ea armarik eraman behar al nuen komentatu zidan. Hau, guretzako, astakeria da, baina, Ipar Amerikan ba dakigu… Hortik aparte, jana sartzeko, plastikozko zilindro sendo eta astun batzuk eramaten dituzte. Nik zorionez ez dut Hartzekin problemarik izan. Beleekin berriz bai. Kanpalekuan nengoela, Hartzetatik ni babestu nahian, jana, arroka batetik zintzilikatu nuen. Hartza ez zen agertu, beleak bai berriz. Dena jan zuten, bueltatzeko nuen jan guztia.
   Eskalada aldetik, ekialde ertza, ez da zaila, bai aldiz interesgarria. Oso alpinoa da, niri tokatu zitzaizkidan baldintzetan, are gehiago.   Kanpalekua, Iceberg Lake, dena zuri zegoen. Paretan, elurtutako pasarteak zeuden. Jaitsierako bidea, Mointainer bidea, elur kanal bat zen.
   Asko gustatu zait bidea eta ingurua, gogoz saiatu behar izan dut eskalada hau lortzeko, eguraldia bihurri xamar zebilen.

Incredible Hulk pareta


   Incredible Hulk paretara joateko ere, baimena beharrezkoa da. Hau Bridgeport herriko Ranger etxean lortzen da. Mount Whitney-en baino arazo gutxiago izango dugu hau eskuratzeko. Bridgeport herritik, Mono Village-ra joan beharko dugu. Hamabi milatara dago zona errekreatibo hau. Amuarrain arrantzarako paradisua, ez gutxiago mendian soilik ibiltzea gustuko dutenentzat.
   Pareta hau izugarria da, oso estetikoa. Azken urte hauetan asko errepikatzen ari dira bertan zabalduak dauden bideak. Asko daude, eta, zailtasun handikoak gainera. Red Dihedral bidea, klasiko bat da.
   Arratseko eguzkitan, mendebalde orientazioa du, ongi ikusten dira bideek hartzen dituzten arrakalak. Urrian, goizez, altura horretan, fresko egiten du. Are gehiago, eskaladaren egun berean sartu zen haize bortitz horrekin. Kartak botata zeuden, horrela beharko zuen.    Eguna argitzearekin bat martxan nintzen. Tentuz eta patxadan jantzi nituen eskaladarako beharrezko nituen materialak bidearen azpian. Harriaren ukitua ez zen ona. Behatzek ez zuten ongi sentitzen heldulekuen ximurra. Hirugarren luzera iritsi nintzenean, konturatu nintzan, diedro zoragarri hori, bakarka eta librean igotzeko ez nuela material nahikorik. Hirurogei metroko arrakala garbia, camalot ertain pilo bat eskatzen zizkidan. Seguru jokatu nuen, ez nengoen horrelako erorketa posible bat jasateko moduan. Eskalada artifiziala erabiliz gainditu nuen. Luze horretatik aurrera, gehiago gozatu nuen, naiz eta haizeak segi, pittin bat epelago zegoen. Bakarka egiten denean honelako eskalada bat, azkenean, luze egiten da. Gustura iritsi nintzen gailurrera, eta, bertan zegoen kaxa laranja barruko koadernoan sinatu nuen.
   Jaitsiera ez da zaia, bai kontuz ibili beharrekoa. Ehun bat metro eskalatzen jaitsi beharra dago koiadutxo batetara. Harria oso ona da eta orrek konfiantza ematen du. Koiadutik behera, kanal bat segitzea da kanpamentu arte.
   Egun batzuk nituen oraindik. Tamalez eguraldi txarra sartu zen. Udazkeneko ekaitzak, elurtu zituen berriro Sierra Nevadako gailurrak. Aukerak aztertuta, Bishop inguruan dauden Bulder zona famatuak ezagutzea erabaki nuen.
   Benetan txunditurik geratu nintzen. Blokeen kalitatea aparta da. Lukua bera, zein ederki zaindua dagoen, eta, bati bat, inguruaren edertasunarekin.

Buttermilk bulder zona


   Bi zonatan ibili nintzen estutzen. Buttermilk famatuan, eta, Happy Bulders-en.
   Lehenak, granito kalitate ezin hobea du. Blokeen azpiak oso garbiak dira.
   Harri bolkanikoa du happy Bulders-ek. Blokeen azpiak ez ditu hain onak zona onek. Biak oso gertu daude Bishop-etik.
   Aipatu beharra daukat, bidaia, autobusak erabiliz eta auto stop eginez burutu nuela.
   Ordiziatik, trenez, Donostiara joan nintzen, Urriaren bosta zen. Gipuzkoako hiriburutik, autobusez, Madrileko aireportura ondoren. Hegazkinez San Franziskora. Autobusaz berriro, Reno-ra iritsi nintzen Urriaren zazpian. Autobusaz, Urriaren zortzian, Bishopera ailegatu nintzen azkenean.
  Eskalada lekuetara joateko, auto stopa erabili nuen.
  Hamabost eguneko bidai bat izan da.

 
California Hostel lema

   Norbaitentzat lagungarri izango delako, aiba bidai kostu batzuk:
Hegazkina Madrildik - San Franciscora  600€ ateratzen da +-
Metroa San Franziskon, aireportutik Greyhound autobus geltokira joateko 8,5$
Autobusa San Francisco - Reno  36$
Reno-n Motela edo Kasinoren bat 40$
Autobusa Reno - Bishop  53$
Hostelak Bishop, Lone Pine  28$
Campground-ak  22$
Erosketa normalak, jana, etxean baino garestiagoak dira.
Diru kanbiorik hoberena, txartelarekin egiten da.
Estatu Batuetatik bidaiatzeko, erosoena, kotxea alokatzea da. Merkea eta erraza da.
   Nik ordea beste egoera bat bilatzen nuen...

Mono village campgraund

Whitney eta Needles


Ekialde ertzean


Ekialde ertzean


Ekialde ertzean


Mount Whitney gailurrean


Incredible Hulk pareta


Red dihedral hirugarren luzea


Red dihedral bostgarren luzea



Incredible Hulk gailurretik