lunes, 16 de octubre de 2017

Pico Bisaurin Punta Fetas Minoria Absoluta






   Minoria hitz handia da, potoloa, ausardiaz betea. Gutxiengo talde bateko partaide izatea deserosoa gertatzen da, frustantea. Errazago da bizitza gehiengo baten barruan egonez gero, demokraziaren diktatura. Minoriak beti baztertuak izan dira, zapalduak, ezikusiak. Adore handia behar da egoera hauei aurre egiteko.
   Gizartea hobetu nahi badugu, gutxiengoak kontutan hartu beharko ditugu, ez dago errespetoa ez den beste interbiderik. 
   Ba dira pertsonak gutxiengoan egoteko aukera jarrera moduan hartzen dutenak, zirraragarriagoa delako, galtzeko apenas dagoelako, irabazteko asko dutelako. Gizarteak ezartzen duen normei aurre egiten diete, borroka egiteko era baketsua dute.


    

   Bakarka zabaldu nuen Minoria Absoluta bidea. Punta Fetaseko pareta hau ikuskatu nuen egunetik txunditu ninduen, harrapatua sortatu nintzen. Hau 2009an izan zen, eskalada artifizial teknika erabili nuen horma eder honetatik igo al izateko.
   Asko bete ninduen igoera honek, baina hobetzea zegoen, eta egin beharra zegoen.
Ez zen oharkabean pasatu eskalada hau, eskalatzaile askok galdetu zidaten bide honi buruz, ea posible zen librean igotzea zuten zalantza. Hauetako bat Arkaitz Yurrita izan zen.

lehen luzea
bigarren luzea



hirugarren luzea


   Gustura eskalatzen dut Arkaitzekin, gehiago esango dut, bere beharrean naiz. Ormaiztegiarrak eskaladarekiko agertzen duen zaletasuna eta ilusioa kutsagarriak dira, eta nik, jadanik, hori behar dut.
  Ez zen hau Arkaitzek eta biok pareta eder honetara egindako lehen bidaia, eguraldi eskasagatik buelta hartuak ere ba giñan. Beste behin ere, ala nola, igo genuen hirugarren luzea, eta soka goitik jarriaz askean kateatzea lortu genuen.
   Aurrekoan eguraldia alde genuen, lehen luzean hotzak ez zigun gehiegi egurtu, bigarren luzerako eguzkiak goxatzen gintuen. Arkaitzek igo zuen hirugarrena katxarroak sartzez eta heldulekuak magnesioz pittin bat markatzen. Zailtasuna bukatzen den puntutik, arrakala zabaldu egiten da eta paretak ez du hainbeste atzeraka tiratzen, bilera bat muntatu eta errapelatu zuen, nire txanda zen.  
   Konbentzimendu gutxirekin atera nintzen bileraren segurtasunetik, baina berehala arin sentitu nintzen, gainean materialik ez eramateak, eta seguroak jadanik kokatuak egon izanak asko aldatzen du pelikula, kateatzea lortu nuen. Pozez zoratzen nengoen, amets bat bete zitzaidan.
   Hurrena Arkaitzen txanda izan zen, eta honek ere eguna borobiltzea lortu zuen, kateatu zuen.
     

      
   Blogga kaxkar honek ematen didan aukera aprobetxatuz nire iritzi apala adierazi nahi dut Minoria Absoluta bideari buruz, altuera txikia duen arren garaiera gehiago duten eskaladen inbidia ez den bideaz .
   Naturak magina bat haitz pareta sortu ditu non nahi eskalatuak izateko, hauetariko gutxi batzuk nondik eskalatu behar dugun argi marraztua agertzen dute, guk igo besterik ez dugu egin behar, era garbian noski. Hormaren edertasuna ikaragarria denean, Punta Fetas kasuan bezala, Lizarako aran behera olatu bat moduan jausi nahian dabilen horma lirain bat da, emaitza maisulana da.




   


viernes, 6 de octubre de 2017

Arrantzales-Larrasa-Txindoki




   Iparrik gabe ez dago hegorik, bata besteari elkarturik daude, batuak direna izateko.Irudizko bi puntu horien artean, beti, erdian, gu egongo gara, libre, gora, iparrera, edo behera, hegora, joateko.
   Iparra eta hegoa desberdin behar dute izan,bereziak, interesgarriak egiteko, ezagutze grina sortzeko. Dena berdina balitz aspergarria gertatuko litzaiguke, monotonoa, interes eskasekoa.
  Ez da urrutira joan beharrik iparra eta hegoaren arteko berezitasunaz ohartarazteko, hemen Euskal Herrian ikuskatu ditzazkegu aldaketa horiek. Paisaia, jendea, klima…desberdinak topa ditzakegu distantzia motz batetan.




  Nire etxea zentro moduan hartzen badut, eta iparrera marra bat marraztu, itsasoarekin egingo dut topo, hareharrizko itsas labarrekin.
  Ulia mendiaren magalean, itsasoak astintzen duen lekuan, Arrantzales eskalada gunea dago. Lekua ez da handia, soilik hamar bide daude, gehienez berrogei metro altura dutenak. Hareharrizko horma eder honetan eskalada bide bat nabarmentzen da besteekiko, itsasoak zauritu balu bezala arrakala agerikoa duena, lehen begi-kolpean erakargarria dena, eskalada kalitatea aparta daukana, Arrantzales bidetaz ari naiz. 
   Plaka pauso batzuetatik hasten da, arrakala hartzeko ondoren, eskalada pauso ederrak eskainiko dizkigu arrakala oparotsu honek. Seguru kimikoekin babestua dago guztia. 
   Pareta azpira iristeko errapelatu beharra dago. Gailurrean errapelatzeko seguruek erakusten duten itsura beldurgarria da, kimikoen masa haitzetik kanpo dago, erosioak sortua. 
   Haitzaren behe partea bustia topatzea ohikoa da, itsaso hezetasunaren eraginez blai egoten da plaka hau maiz. Gogoz estutu beharra dago zati honetan pasa al izateko. Asko gustatu zait bide hau, egin beharreko modukoa sailkatzen ausartzen naiz.










  Berriro zentroan egonik, hau da, nire etxean, hegoaldera tiratzen ba dut, Errioxa lautadarekin topo egingo dut, eta eskalatzaileentzat deigarri den Kantauri mendi zerraren oinetan izango naiz.
  Haitz punta zuriz osatutako mendi zerra honetan, Larrasa gailurra nabarmentzen da guztietatik, garbi, zerua ikuitu nahian. Eskalada bide asko daude haitz hauetan, sortez hauetatik asko eskalatu al izan ditut nire gozamenerako. 
   Hegoaldera egin nuen migrazio honetan, Operacion Truño bidea aukeratu nuen. Gipuzkoan zirimiria ari zuen, txoriek neguan bezala hegoaldera hanka egin beharrean egon nintzen.
  Nik pareta honetara iristeko Lagran herritik dut gustuko, oinez gehiago egin beharra dago, Biasteriko hurbiltzearekin konparatuz gero, baina kotxez gutxiago ibiltzea eskatzen dit honek, gustuetarako eginak daude koloreak.
   Ez zitzan asko gustatu bidea, harritu nau interneten errepikapen aipamen ugariekin topatzea. Haitzaren kalitatea ikusiz, lehen partean bati bat, ez da oikoa izaten sokadak terreno hauetan animatzea. Hori bai, abentura egun eder bat ziurtatua duzue pareta eguzkitsu honetan.













   Etxeko leihotik ikusten dut Txindoki mendia, munduaren zentroa kokatu dut nik emen. Harrigarria dirudien arren, eskalatu gabe nuen bide batekin ausartu nintzan lehengokoan, Ikusi eta Ikasi bidea.    
  Nabarmena da, egileek, irekiera honetan, eskalada askea eta zailtasuna bilatzea zutela helburua, laurogei hamarkadan zabaldua izan zen. Saiakera horretan, pasarte askotan, gehiegi bortxatu zuten bidea plaka lisoetatik gora, arrakalak ondoan zituztela, helduleku oparoak eskainiz, ez naturala bihurtu zuten puntu askotan. Bigarren luzean, hiru buril eskas daude plaka batetan pasarte bat babesten. Artifiziala dirudi, nik aurreko paraboltetik eskuinera tiratu nuen buril hauen azpitik ur tanta on batzuk hartzera, hurrengo parabolta ezkerrean hartuz.
   Azken luzea benetan ederra da. Frienak beharrezko dira azken hamar metroetarako. Nik ez nituen eraman, eta azken paraboltetik behera jaitsi nintzen ondoko bidetik igotzeko. Soka goitik nuela eskalatu nuen azken zati hau osorik. Erdi neurriko friend pare batez, 0,75, 1, eta mikro ertain bat nahikoa izango litzateke igotzeko.
   










   Gauza kuriosoa gertatu zitzaidan egun horretan. Paretara urbildu nintzenean jabetu nintzen ahuntz bat hormaren erdian zegoela negarrez, putre mordoa zebilzkion gainean bueltaka, arrapàtua zegoela nabaria zen.
   Ikusi eta ikasi bidetik behera errapelatzen ari nintzela ahuntza paretatik jaiste erabaki nuen. Ez zitzaidan asko kostatu, ez bai zen lehen aldia ahuntz bat amildegitik ateratzen nuela. Teknika egokia behar da, ankak lotu behar zaizkio eta buruz behera jaitsi. Horrela egin nuen, eta hiru errapeletan berriro lurrean zan animalia.
   Gero jakin nuen ahuntzak bi aste zeramatzala arrapatuta Txema bidearen erlaitzean. Ahuntzaren jabeak, Jonek, eskertu zidan lagundu izana.