2011(e)ko azaroakren 20(a), igandea

ATXARTE- Tempus Fugit



   Bilboko eskalatzaile kastizo bati galdetzen badiogu zeintzuk diren bere inguruko hiru gauza edo leku esanguratsuenak, honako hauek adieraziko zituen; Bizkaitar eta Gipuzkoar arteko txantxa txar bat izan nahi du honek.
   Lehena Athletic esango zuen. -Bale, dudak ditut baina onartzen dut.
   Bigarrena Begoñako amatsu izango zen. -Ongi, hobeto isiltzen ba naiz, askotan, laguntza beharrean gaudenean, bai Begoñari , bai Manituari eske ibiltzen gara eta.
   Hirugarrena Atxarte adieraziko zuen aho handiz. -Ados, oraingoan berarekin bat egiten dut, Atxarte puta madrekoa da. 
   Ni betidanik Etxauri zale amorratua izan nahiz, eta oraindik nahiz. Ez ditut bi eskolak konparatzen hasi nahi, ez liguke inora eramango. Bakarrik adierazi nahi dut, sarrera alrebes honekin, gaur primeran pasatu dudala Atxarten eskalatzen. Ikaragarrizko eskalada lekua dela Durango aldeko txoko hau.  
   Labargorriko paretan egon naiz Keparekin, honek ekipatu berri duen,  baina behetik eskalatu gabea zuen, Tempus Fugit bidean. Lau luzeko marra da Tempus; 5+, 7a, 7a, 7b+.
   Lehen luzea pittin bat zikina dago. Bigarrena mundiala iruditu zait, Atxarten kolumnatxoak eskalatzea ez da oikoa. Hirugarrena teknikoa da. Laugarrena zailena da. Zailtasun handienak hiru txapen artean kokatuta ditu, blokeko paso nahiko obligatu batzuetan. Luzearen beste zati guztia ondo egiten da.
   Azken luze hau erorketa batekin igo dut. Zinta expresak jarriak nituen eta kantoak Kepak markatu dizkit. Bidea nahiz ekipatua egon ez dago errapelatzeko prestatua, beraz oinez edo beste bide batetik errapelez jaitsi beharra dago. La Roja bidearen eskuinetik hasten da Tempus fugit, eta, berriro gurutzatzen dira hirugarren bileran.
   Tempus Fugit “ denbora iheskorra” dioen moduan, ez utzi biharko gaur eskalatu dezakezuna. Beraz, beste Labargorri bat eskalatu dugu bi luzetan. Cocaina flas, la fisura blanca eta jata txikitu elkartu ditugu goraino. Batzuetan kostatzen da nerbioa apaltzea.

2011(e)ko azaroakren 8(a), asteartea

BERBERANAKO ORRATZA - Susana bidea




   Egun osoan buruan eraman dut atzo Garan irakurri nuen artikulua. Ez nuen Unairen azken zabalkuntzaren berri. Izugarrizko maila erakutsi du Nafarrak Bizcochito lehen igoera honetan ere.  Ez bakarrik fisikoki, Tekniko eta psikiko aldetik paregabe dabil. Nik konpromisoa nabarmenduko nuke, bere eskalada filosofiak eskatzen duen konpromisoa hain zuzen ere. Paretara taladrorik gabe sartu, Ordesako haitzari duen guztia atera nahi handia da. Josunek eta Rikar-ek berdiña egin zuten beraien El ojo critico bidean. Kepak dioen bezala batzuk Galaktikoak dira.

  Ni berriz beti bezala saltzeatzen nabil. Gaurkoan Errioxa aldean ibili naiz, Biasteri ondoan dagoen Berberanako orratzean. Harritua geratu naiz eskalatzaileen arrasto dezente ikusi ditudalako, seinale jendea eskalatzen ibiltzen dela pareta hauetan. Furgoneta berberanako ermita pasatu eta bereala utzi dut, bertatik zuzen ateratzen den pista hartzeko. Pista hau metro batzuk igo ondoren bidea egiten da, eta, bidetxurra azken zatian. Nahiko eroso da, 30 minututan paretan jartzen zara. 
   Susana bidearen lehen luzea ezkerretik hartu dut, espit batzuetatik. Azken egunetako euri jasak bustiak utzi ditu arrakalak,  horrek edertasun pixka bat kendu dio eskaladari. Zer egin behar dugu, dagoenarekin konformatu behar da, mendizaleon egunerokoa. Bidea 2002 urtean zabaldua izan zen Simon Elias eta Raul Paskualen eskutik. Orokorrean gustatu zait bidea.

Lehen luzea

Bigarren tirada

Laugarren luzea