BERBERANA -- Monsieur Bidon

 

Berriz ere Sierra Cantabrian, edo, hobeto, Toloño mendilerroan, euskerazko toponimian onartua den bezala; entzuteaz, ohitura eginda, lehen izena erabililtzen dut nik, agian ba dut garaia Toloño erabiltzen hasteko. Nioen bezala, bueltan nintzen Toloño mendietan. Oraingoan Iker Uragarekin batera. Donostiarrak ez zuen eskaladarentzako altxorra den zona hau ezagutzen, ni gustu handiz erakusteko prest nintzen.

Ikerrek oitura duen bezala, bati deitu eta bestea interneten irakurriz, eskalada krokis piloa pilatzen joan zen informazioz gainezka duen telefono mugikorrean. Hainbeste aukeren artean, eta denak batera eskalatzea ezinezkoa genuenez, kostata, eskalada bide bat adostu genuen otsaileko ostegun buruzuri batean saiatzeko.

Argi dago, naiz eta gogo asko izan, edo, hamar mila aldiz eguraldi iragarpenari begiratu, honek ez duela eraginik izango egin behar duen eguraldiarekin, ez oraingoz behintzat. Beraz, Berberanako ermitaren ondoko aparkalekuan kotxea utzi arte ez genuen ziur jakin adostutako bidea eskalatzeko baldintzetan egongo zen.

Aurreko egunean Euskal Herria azkar gurutzatu zuen frente bero batek euri dexente utzi zigun. Ondorioak nabarmenak ziren Berberanako eskalada horma grisa begiratzean, goitik behera hezetasun horban luzeak marrazten ziren, ziega bateko lehioa zirudien. Soilik tarte bat salbatzen zen pintzelada beltz horietatik, Susana bidearen ertza ingurua. Bide eder hori orain ez asko Xabier Artolarekin batera eskalatua nuenez, euritan aritu ginen egun heze horretan ere, beste bide baten alde egin genuen. Monsieur Bidon kolore gris biziaz azaltzen zitzaigun begi aurrean, bistazo azkar horretan jakin nuen bide ikusgarri hori berriro eskalatzeko unea nuela.

Orain urte asko izan zen Monsieur Bidon bidea bakarka eskalatu nueneko balentria, eta eskalada bide itzel hau, eta garai hurrun haietan egiten ari nintzen horrelako beste eskalada batzuek, eraman ninduten blogga honen sorkuntzara; aurreko mendearen bukaeran eta aldrebesa suertatzen ari den honen hasieran kokatu behar gara. Esan nahi dudana, Blogga honen sorkuntzara eraman ninduen intentzio bakarra, ahotsik gabeko mendizaletasunak bozgorailu txiki bat izatea zela. Gainera, euskerazko eskalada kroniken presentzia sarean xuxurla bat besterik ez zenez. edukia euskaraz izango zen.

Harroputza eman dezaket, eta, agian, norberak egiten duenari buruz hitz egitea horrela da, baina nire ustez, etxe ondoko eskalada-txokoetan alpinismoari hainbeste ematen ari nintzaionez, non, era batera edo bestera, jasota utzi behar nuen, eta tresna hau, blogerrarena, egokia iruditu zitzaidan, nahi eta behar duenak informazio hori bilatu eta erabili dezake.

Lehen metrotik oinak fin eta behatzak zorrotzak eraman behar dira Berberana orratzaren ertzeko haitz plaka gris konpaktu honetan, kontzentratuta joan behar duzu bidea egoki hartzen joateko, ondo irakurri behar dituzu pasarteak susto lazgarri bat gertatu ez dedin. Haitz zubi haul batzuetan kokatuta dauden kordino zahar batzuk markatzen dute hasiera irmo hau. Ezpel-baso itxi eta hezetik ere txapa zuri bat ikusten da. Haren ondora iristen garenean, zortziko espit zahar bat dela ikusiko dugu, atsegin handiz txapatuko duguna.

Hortik gora, tirada luzeetan banatuta, iltzeak eta zortziko parabolt txikiak aurkituko ditugu. Luze egingo zaizkigun tarte garbi horietan friendaz eta fisuaz babestu ahalko gara.

Argi ikusten da Monsieur Bidon lehen luze honek bi garai desberdin bizi izan dituela, flysch betean bezala haitz eskaladaren historia agertzen zaigu kapa desberdinetan, hasiera epoka batekoa da eta bukaera beste batekoa. Lehen metroak harkaitzezko plaka trinkoak irekitzea lan arriskutsu eta neketsua zenekoak dira, eskuz sartutako pare bat espit daude hori ondorioztatzeko, eta hortik aurrera parabolt txiki batzuk zulagailuaren laguntzaz jarriak, eskaladaren iraultza garaikoak. Emaitza bikaina da, eskalada luze bat lasai asko sar genezakeena Berberanako eskalada luzeen top hamarren zerrendan barnean.

Bigarrena ere ez dago urrun laudorio horiek jasotzetik. Bilera muntatu dugun erlaitz erosoaren ondoren haitz plaka konpaktuak segida dauka. Erakarpen fisikoa eragiten dizun harri trinkoko pareta eder batean jarritako bi paraboltek adierazten dizute zer norabide hartu behar duzun. Hemen dago kontzentratua luze honen zailtasuna, mugimendu dinamiko azkar batekin irtenbidea aurkituko diogun eskalada pausoa. Hortik aurrera zailtasuna pittit bat jaisten da, edertasunak ordea eusten dio. Gure plazerrerako luze honen bilera ere erlaitz eroso batean egiten da.

Hirugarren luzea transizioa da, sabinak saihestuz Susana bidearekin partekatzen den bilera iristea.

Eta dagoeneko bide itzel honen laugarren eta azken luzearen azpian gaude. Gu, euri tantan fin batzuek zeru beltzera bigiratzera behartu gintuen. Ordura arte, gure kontzentrazioa hain zen sakona, non ez baikinen konturatu zer gertatzen ari zen gure gainean, bustitzera gindoazela. Laugarren tirada hau bidearen zailena da. Lehen itxuraz teknikoa izango dela ikusten da, haitz plaka lehun bat bere ezker aldea bortizki ebakia dagoena. Paraboltaz dago aseguratua plaka hau, eta hauek, atzera botatzen duen izkina irregularrarekiko paraleloan jarrita daude. Hau pista bat da, jakiteko agian haitz plaka konpaktuaren erosaotasuna utzi beharko dugula eta ertz desorekatu horren bila joan. Emaitza, luze bat joku asko ematen duena tabernako mahai baten inguruko solasaldirako, adibidez, eskalada bide bat nola graduatzen den gaiari buruz eztabaidatzeko. Luze hau oso zaila da bistaz egitea, hemen ez daude klekak, behin mugimenduak ezagututa uzten den horietako bidea da.

Gogoa jarri genion luze on honen eskalada iraun zuen tartean, bata besteari emandako animo beroak ezkutu bat bezala babestu gintuen erortzen ari zen etengabeko euri finetik, Ikerri bostekoa eman nionean honen eskuak bustiak zeudela konturatu nintzen.

Euripean rapelatzean, iruditu zitzaigun maniobra horretan parte hartzen duten elementu guztiek konplot orokor bat eginten ari zirela gure kontra; soka hezeak etengabe korapilatzen ziren elkarrekin elkartu nahi balute bezala. Hori gutxi balitz, soka bihurri hauek sabina lodiekin batu zituzten indarrak, eta haietan trabatzen ziren gogoz. Gainera, dakizuen moduan, zerua ez genuen alde.

Berberanako ermitarako lurrezko pistak N-232 errepidearekin bat egiten duen tokian, denbora batez, zalantza bat izan genuen: noranzko bietako zein hartu, etorri ginen bidetik besterik gabe itzuli, edo Toloñoko eskaladako beste txoko batera joan. Nire erruki aurpegiak azken plan honek baino gehiago konbentzitu zuen Iker. Guardiako kale ilunetan barrena ibiltzea eta ardo ezin hobearekin pintxo on bat dastatzea ez da egunero egiten den gauza bat.

Orduan bai, mahiaren bueltan bukatutzat eman genuen eskalada egun aparta hau.

SIERRA CANTABRIA - EL HUSO - Requiem por el Otoño

 

Paseando por las montañas argazkia.

Bakarkako saiakera:

Lur gorri eta itsaskorreko pista zulatuari segiz, kotxea uzteko lekura iritsi naizenean, furgonetaren motorra itzali eta kanpora atera naiz, ixiltasunaren  errealitatearekin egin dut topo. Haizearen zarata, hostoen astintzean, zen soilik entzuten nuena, oztoporik gabeko xuxurla hotza, requiem kutsuko kantua. Inkontzienteki bakarrik nagoenaren sentzazioa areagotu egin zait. Ordurarte, gidatzean, irratia piztuta neraman eta bidai luzean zehar esatarien ahots epelak konpainia egin didate, ez naiz nire egoeraz jabetu ere egin. 

Burua altxatuz aurrera begiratu dut, mendiko zuhaitz-hegalera, ekarri nauen lurrezko bideari bizkarra emanez, haran emankorrari, erosotasunari, uko eginez. Eskalatu nahi dudan horma aurkitzean burua argitzen joan zait. Zertara etorri naizen pentsatzeak kemena ematen dit, motxila prestatzen hasi naiz.

Caminando por las montañas argazkia.

Gogorra izan da. Hormaren azpira ezin iritsi Ibili naiz, zuhaixken artean trabatuta, ezin pasa, amore emateko pronto, orratzaren oinarrira heltzea balentria izan da.

Ezin da gutxietsi sierra Cantabrian hormen hurbiltzea, askotan idatzi dut baso itxi hauetan jasan ditudan zorigaitzez. Errepidetik bertan ikusten dira, gertu, baina ezpeldi hauek amets gaiztoak dira. Eta ez da bakarrik adar-sare estuarekin burruka egin behar izatea, hezetasun egunetan, eta horrelakoetan etortzen naiz ni honuntza, goierrin euria ari duenean, ezpel hostoak blai egoten dira, adarrak mugitzearekin dutxa hotza hartzen duzularik. 

Gaur ere horrela iritsi naiz orratzaren oinarrira, nekatua eta bustia. Antoñanzas anaien krokrisak berrogei minutuko hurbilltzea markatzen zuen, nki bi ordu tardatu ditut. 

Ez ditut ohikoak horrelako eskalada egunak, non ezinezkoa gertatzen zaidan bidea egin edo gutxienez saiatzea, gaur eskalatzen hastea zuhurtasunetik kanpo zegoen, ez da hau eskalada bide bat arinki hartzekoa.

Ez dut eguna alperrikoa izan danik baloratzen, horma azpian egon naiz eta beherakoan bidea zertxobait garbitu dut. Zaia izango da hurrengoan nik garbitutako traza aurkitu eta segitzea, baina, horrela bada, lagungarri izango dut modu txukunean orratzera iristeko.  Horma handiaren ezkerretara zuzen orratzera igotzen den kanal harritsua hartu beharra dago, hemendik kanpo, eta hau da gaurkoan gertatu zaidana, natura basatiarekin gupida gabeko borroka da.

Lagunarekin burutzea:

Hitz batekin definitu beharko banu Iñakirekin batera El Huso orratzera egin dudan bigarren eskalada saiakera, hitza, “juxtu” izango zen:

Lur gorriko pista zulatutik barrena furgonetarekin hormara hurbiltzean larri ibili gara. Iñaki ibilgailutik jaitsi behar izan du, eta, buztin irenskorretik ateratzeko gogoz bultza egin.

Nekez hurbildu gara ezpel baso itxitik orratz tematira, gaurkoan ere amore emateko gertu, ozta-ozta iritsi gara. Bigarren aldi honetan ere oker ibili naiz, eta noraezean ibili gara baso hezean zehar kanal arraioren bila. Busti-busti eginda iritsi gara orratzaren oinarri ezerosora.

Eskalatzean ere, geure barren-barrenetik atera behar izan dugu gogoa. Laino itxi eta hotz batek estali gaitu, giro goibela sortuz, aurrera egitea oso estua izan da.

Kezka bat eraman dut bueltaka buruan eskalada osoan, itzulerarena. Basoko jaitsierak ez ninduen larritzen, hori banekien urraturen bat gehio edo bat gutxiagorekin lortuko genuela. Urduritasuna furgoneta pista baldarretik ateratzeko gai izango ote ginen edo ez galderarekin batera zetorren. Sabela uzkurtuta, eta daikiri bat baino astinduago, ozta-ozta gainditu dugu pista-tarte malapartatua. Lasaitu handia hartu dut furgoneta pista lohitsuaren beste aldean ikusi dudanean.

Eskalada kronika orok eskatzen duen moduan, “Requiem por el Otoño” bideak utzi didan aho zaporea baloratu behar dut, ez da kritiko baten irizpena: Oso-oso ona dela diot, bost izar merezi duen eskalada bide horietako. Bigarren luzea, average sistema erabiliz, hau da, puntutan berdinduta dauden luzeak sailkatzeko detalle txikietan jarri beharko genuke arreta, bideko txapeldun aterako zen, ikaragarri gustatu zait. Zabaldua dagoen estiloari ere puntuazio altua emango diot, Antoñanzas zigilua dauka. Honekin, mendiko eskalada bide bat izanik, ondo menderatu beharko dugu autobabesa. Horma eder eta tente honen ezaugarri nagusia zuloz beteta egotea da, eta ez dira beti Totemak ondo sartzen, batzuetan handiak edo txikiegiak gertatu zaizkit hutsunetan erabiltzeko ahalegina egin dudanean. Nik faltan bota ditut Tricamak, zuloetan bereziki primeran sartzen diren gailuak.

Zerbait negatiboa esateagaitik, “Requiem por el otoño” motz geratzen dela aipatuko nuke, beste horrenbeste eskalatzeko gogotan geratzen zara. Honek ba du soluzioa, ondoko beste bide bat egin eta listo.

Guk ez dugu denborarik izan, patxadaz ibili gara goizean, Gasteizen hamarretan elkartu gara; gauean euria egin du, eta goizean oraindik prezipitazio horien arrastoak egongo zirela zioen eguraldi iragarpenak, egia esan egun osoan egon da nahasia. Azkenean, altxor hau eskalatzearekin konforme geratu gara.

PALOMARES - Mania persecutoria

 

Mugimendu bakoitzarekin madarikazio sorta bat etortzen zen. Hau ez da berria hemen, ezpel adar gogorrez jositako oihanarte zeharkaezin honetan, behin baino gehiagotan sentitu dut oihaneko esploratzailearen klaustrofobia adar trinkoz txirikordutako sare honetan. Oraingoan, babesgabetasun-egoera areagotzeko, mugimendu txikienera ur-tanta desatseginak erortzen ziren hosto berdez osatutako sabai marruskatutik. Iparraldeko haize hezeak laino-kapela lodi batez estaltzen zuen Palomares ertza, eta ezpel-zuhaitzen hostoek belaki baten gisa adsorbatzen zuten saturazio hori. Oineko behatz lodiaren puntatik buruko azken ileraino blai egina iritsi nintzen hormaren oinarrira. Atzetik Iñaki zetorren bere irribarre freskoa ezpainetan zuela, << ni ez nago hain bustia, bota zidan inozentzia guztiarekin << guda batean, lehen tiroa indio esploratzaileak jasotzen du, ahoskatzen saiatu nintzen hortzak dardarka nituela.

Deseroso nengoen, gorputz txarrarekin, arropa busti guztiak kendu behar nituen. Zapatilak eta galtzerdiak erantzi nituenean, oinak suspertu zitzaizkidan. Galtzak kendu nituenean, gozamena izan zen. Kamiseta eta jertsea primaloftagatik aldatu nituenean, erosotasuna sentitu nuen. Erdi biluzirik nengoela arazo batekin suertatu nintzen, ez nuen beste arroparik aldatzeko.

Ezin ditut arropa bustiak jasan, mela-mela egindako galtza horiek berriro janzteko ideia hutsak atzera egiten zidan. Nire obtimismo gordinean berunezko zerutik eguzkia ateratzea eta arropa guztia hau lehortzea espero nuen. Jantzi guztiak petatetik zintzilikatu nituen, horman gora igo ahala sikatu zitezen, eta galtzontzilotan eskalatzen hasi nintzen. Xelebrekerien kurrikulumari gehitu beharreko beste istorio bat.

Agian azkarregi noa. Haitzean gora hasi aurretik goazen pittin bat atzera, historia honen iturburura.

Guardiako gasolindegi ondoko tabernara sartu ginenean Palomareseko haitzak laino gris lodi batek estaltzen zituen. Errealitate horrek Arabako Errioxara ekarri gintuen eskalada plana aldatzera eraman gintuen, eta horixe izan zen Alberto Fernández, Fede San Sebastián, Iñaki Mendizabal eta laurok hitz egin genuena lokal jendetsuko mahai batean eserita geundela kafesnea eta tortilla pintxoa dastatzen ari ginela. Harrigarria da eskalatzaileok zein eroso egon gaitezkeen eskaladaz hitz egiten denbora pasatzen ari dela konturatu gabe, eta denbora hori gero funtsezkoa izan zitekeela kontuan hartu gabe. Zer litzateke eskalada une horiek gabe?

Azkenean mahaia utzi eta egun itzaltsu hartako argi apalera irten ginenean, Palomaresko haitzaren irudi ikusgarri batek agurtu gintuen, eta hori nahikoa izan genuen mahaiaren inguruan hitz egindako guztia baztertu eta hasierako planera itzultzeko.

Ez ninduen harritu basozainak bere ibilgailuan buelta hartu eta gure atzetik jartzea, ulertzekoa da lurrezko pista hartatik gora hiru furgoneta, bata bestearen atzetik, ikusteak susmagarri irudituko zitzaiola. Jakin mina horretan aparkatu genuen lekura segitu gintuen eta nora gindoazen galdetu. Eskalatzera gindoazela esan genionean lasaitu zen gizona, hori bai, aholku batzuk eman ondoren.

Eskaladarako materiala egitean bi sokadatan banatu ginen. Alberto eta Fede ezinbestekoa den “ Haitzaren Mintzora” biderako prestatu ziren, eta Iñaki eta ni “Mania persecutoria” zirraragarrirako.

Hurrengo gertakari lotsagarriak ezagutzen dituzuenez eskalada zehaztera pasatzen naiz.

Lehen luzea ezin definitu dezakegu tramite hutsa bezala, ez du ezer oparitzen. Gainera zertxobait belartsua da, honek sortzen duen eragozpenekin, eta hau gutxi balitz belar eta zuhaixka hauek hezetasunez blai zeuden, nire madarikazioak lehen bilera deserosotik zintzilikatu arte iraun zuten. Erdi biluzik igo izanak bentaja izan zen, berehala lehortu nintzen korritzen zuen aire finari esker. Ez ordea petatetik zintzilika nituen arropak, eguzkia ez bazen ateratzen gisa honetara haitzean gora igo beharko nintzen .

Bigarren luzearekin hasi ziren Iñakiren bidearekiko mirespen ohiuak, gustuko du Oñatiarrak eskalatzen ari den bitartean hitz egitea. Oraingoan baina are ozenago ari zen, Albertok, metro asko gure ezkerretara zegoena, entzun zedin; bide bikain honen sortzaileetako bat da Elgoibartarra.

Nire txanda iritsi zenean Iñakiren bakarkako hitzak baieztatu nituen, aparta da luzea, eta gainera oso ondo irekia dago.

Hirugarren luzea gogotxu hasi nuen, eta hobea nuen horrela izatea erronka horretatik onik ateratzeko, estutasunez sartzen bazara gaizki pasatu dezakezu. Bistaz egiteko zaila iruditu zitzaidan hirugarren hau, erorketa batekin igotzea lortu nuen. Asko gustatu zitzaidan luzea, ahazten ez den horietakoa da.

Laugarrena da bide honen izarra, eta tituloa ondo merezia dauka, top 10 artean sartzeko merezimeduak ditu. Zuloz betetako horma tente batetik hasten da, mugimendu arinak eta zehatzak eskatzen duena, eta guzti hau gure burua babesteko premia larria dugula, eskarmentu handia eskatzen du luze honek.

Bosgarren luzera iristeko hormaz aldatu beharra daukagu. Igoa dugun horma orratza da, eta begetazioaz betetako zulo batek banandutzen gaitu gailurrera eramango gaituen paretatik. Gaztelu bateko fosoa bezalako zulo zeharkaezina da oztopo hau. Hemen ere adar gogor eta estuekin burrukatu behar izan nuen pasatzeko. Gauza on bakarra, praka erdi bustiak janzteko aprobetxatu nuela leku basati hura. Asko kostatu zitzaidan eskalatzen hasteko dena prest edukitzea, sokak adarretan trabatzen ziren eta zuzen jartzea lana eman zidan. Eskuak txikitu zizkidan arrakala da bosgarren luze hau, eskuak pitzaduran sartuaz igo beharra dago. Motza da baina trinkoa.

Ez zen hain zaila izan hainbeste kostatu zitzaiguna desegitea. Hiru rapeletan behean geunden. Gehiago kostatu zitzaigun esekitako zelaiaren ertzetik gora eta behera jarraitzea. Eta pilatutako nekearen ondorioz, luze egin zitzaidan txilarrez betetako soroan behera pistaraino jaistea, non ehunka gurbitzek eskuzabaltasunez garangorri helduak eskaintzen zizkiguten.

Behin ibilgailuetan geundela, eta igotzean jarraitu genuen ilara posizioari jarraituz, pistan behera jaitsi ginen.

Guardian aparkatzea ez zen arazo izan, aste barruan mugitzeak abantailak ditu. Baina ez mokadu bat hartzeko orduan, ez genuen taberna bat lortu bokata batzuk jateko. Gure gozamenerako, taberna barra guztiak pintxo desiragarriz beteta zeuden. Eta horrela amaitu genuen eskalada egun handi hau, hasi genuen bezala, mahai batean eserita, jaten eta edaten.

SIERRA CANTABRIA - PALOMARES - Haitzaren mintzoa

 

Hatz nekatuak zulotxoan sartzen ditut eta, behatz mugimendu suabeaz, pianistak pianoari musika doinuak ateratzeko teklak laztantzen dituen moduan, harrizko barrunbearen intimitateak arakatzen hasten naiz.

Harri gozoari egiten dizkiodan igurtziak ez dira presatsuak, ez diot arrokari nire urduritasuna transmititu nahi, kontrakoa, lasaitzea da helburu. Behatz puntetan sentitzen dut haitzaren zimurdura. Begiratu gabe, soilik atzaparren mugimendu leun batekin, saiatzen naiz ulertzen helduleku minimo horrek esan nahi didana; zein den bere funtsa, zenbateko erresistentzia duen, nola heldu dezakedan egokien, eta horrela, nire ukimen zentzumenari esker, lortzen dut haitzarekin komunikatzea.

 Orain gure energiak bat egin dute, haitzarekin mintzatu naiz, jakin erazi dit zer emateko gai den. Nik sinetsi egin diot, aurrera tiratu behar dut.

Haitzaren mintzoa. Ze izen ederra eta egokia eskalada bide batentzako. Zeren, kontziente edo inkontziente, haitz hormatik gora goazenean, haitzarekin komunikazioa sortzen dugu, eskalatzailearen zentzuak bat egiten du harriaren arimarekin.

Ez zitzaidan erraza egin Iñigo eta Gorkaren bide hau bakarka planteatzea, gauza serioa da. Baina ez da zailtasunean soilik ulertu behar eskalada bide honekin saiatzeko arrazoia; bidaia berak, inguru natural paregabe horretan eskalada eguna pasatzeak pisu handia zuen.

Palomares haitzetan oraindik, eta zorte apur batekin, denon ahaleginaz, horrela jarraitu lezake, eskalada bideak era gordinean aurkitu ahal ditugu.

Eskalada bide hauen garbitasunari logistikaren zailtasuna gehitzen badiegu; bideen azpira iristea, eta bideen hasiera bilatze lanak, alpinismo egun bete bat izango dugu. Ezohiko leku hauetan hurbiltzeak eskaladaren parte dira, hanka sartze minimo batek kolokan jarri dezake igoera guztia.

Hormatik gora egiten dugunean material fixo falta berehala sumatuko dugu; haitza aztertu eta ulertu beharra dugu seguru ibiltzeko. Palomares haitzetan eskalada tradizionala era gordinean aurkituko dugu.

Hiru luze ditu haitzaren mintzoa bideak, zein baino zein hobea.

Azaldu behar dut nik bigarrengoa bariante batetik igo nuela, aurrerago ematen ditut xehetasun gehiago, beraz haitzaren mintzoak berezkoa duen bigarren tiradaz ezin dut iritzia eman.

Hirugarrengoa apoteosikoa iruditu zitzaidan, eskalada paregabea. Zoritxarrez, aurreko luzean dena emanda lehertua nengoenez ezinezkoa izan nuen benetako gozamenera iristea.

 Kostatu zitzaidan bidearen hasiera lokalizatzea, gehienetan horrela da, begiratzen nuen edozein lekutik izan zitekeen posible hastea.

 Bideak nondik jotzen zuen asmatzeko kapaz izan nintzenean, bertara iristea bihurtu zen arazo. Azpiko baso itxia ezaguna nuen tranpa bat zen, latz sufritu genuen aurreko batetan Lete eta biok hagin handi bidea eskalatu genuenean.

Artea zuhaixka txiki eta gogorren adarrak baztertuz, hosto garratz eta sastraka traidoreen ziztadak sufrituz, bide hasieran dagoen metro karratu garbira iritsi nintzen. Ziztu batean prestatu nituen trasteak bidearekin hasteko.

Lehen begiradan, baina batez ere behatz punten lehen ukituan, harriaren kalitate onez konturatu nintzan; kareharri zuria, lakatza, kapritxokoz formaz osatua, eskaladarako espresuki sortua.

Lehen luzea, zailtasun kontuetan, gehikora dela azalduko dut; lasai hasten da, eskalada pauso errazak ditu, ongi babesten direnak. Igotzen goazen eran paretak zutitutasuna hartzen doa, zailtasuna handituz. Azken zatian adi egon beharra dago, ez ohiko zeharkaldi bat egin beharrean izango gara, gauden diedroa zabala utzi, eta gure eskuinetara kokatua dagoen bilera bila joan beharko dugu.

Bigarren luzean, argibideak eskatzen dituen tirada da hau, arrakala oso nabaria dago bileraren gainean. Ikusi nuenean, eta bati bat Gorka eta Íñigo ezagutuz, ez nuen inongo dudarik izan hortik igoko zirela pentsatzean, gehiago esango dut, nire Totem jokoa apustu egiteko kapaz izango nintzan bi txapeldun horiek hortik igo zirenen alde. Eta ez nuen krokisa begiratu.

Ongi babesten da arrakala eder honen hasiera, baina berehala konturatzen zara zailtasun handietan sartu behar zarela. Zailtasunari ez nion gehiagoko garrantzia eman, Gorka eta Íñigok gogor estutzen dute arrakala eskaladan, eta nork daki, teknika on batek dena egiten du.

Hasierako fisura zabalak diedro itxi batetara eramaten zaitu, hemen hasten dira komeriak, zaia da babestekoa zati hau. Mikrofisurero bat sartzea lortu nuen, eta eskalada pauso zail batzuk egin beharrean izan nintzan hortik atera ahal izateko . Erorketa garbia da, paretak atzera tiratzen du, pare bat sake jo nituen gainditu aurretik.

Ondoren, irteeran, arrakala berriro ere handitu egiten da, friendak gogoz kokatzen dira hemen, baina zailtasuna handia segitzen du izaten, nire uste apalean zazpigarren gradu altuaz ari gara hizketan.

Bilera ez dago muntatua, zuhaixka batetan egiten da.

Luzea garbitzean, errapelatzen ari nintzela, konturatu nintzan nire hanka-sartzeaz, iltze bat ikusi nuen ezkerretara. Amorru garrasi bat atera zitzaidan nire eztarri lehorretik, asko estutu behar izan nuen luzea gainditzeko, eta lehertua nengoen.

Hirugarren tiradak eskaintzen duen eskalada paregabea da, plaka, kalitate handikoa.

Hasierako metroetan daude luze honen zailtasunak, eskalada pauso tekniko batzuk dira, ez nituen batere gozatu, hankak hazita nituen, txikituta, ahal nuen bezala igo nintzan.

Bide osoan dagoen parabolt bakarra txapatu ondoren horma etzan egiten da, baina ez eskaladaren kalitatea, plaka konpaktu batetik gora egin beharra dago, ongi auto-babestea eta nabigatzea dira klabe.

Mahast ondoak fruitu preziatuaz apainduak daude, nekazariak hasiak dira uzta jasotzeko lan neketsuan, eguna azken argietan dago; ze plazera, ni hemen nago guzti hau kontenplatzen. Gauza sinple hauetaz gozatzea da mendizaletasunaren unibertsitateak erakutsi didan garrantzizkoena.