2020(e)ko abuztuakren 3(a), astelehena

ORDESA - Pared de la Fraucata - Jamoncito Vegetal


Nahi eta ezinean bizi gara; urdai azpikoaren zapore koipetsua gustuko dugu, baina  barazki egosiak jaten ditugu, gantzak saihestuz. 
Askatasuna dugu maite, baina amesten dugun askatasun prefabrikatuan ustez  beharrezkoak ditugun gailuak pagatzeko gure burua gatibu daukagu.
    Eskalada dugu gustuko, baina ez dugu onartzen bere arriskua, kapaz gara horma  baten nortasuna aldatzeko, segurtasunaren izenean, gure gabeziak onartu ezean, eta 
dena Instagramen argazki bat jartzeko; baina nere buruari galdetzen diot...  salbuespenak egon ahal daitezke?


    Jamoncito vegetal bidea eskalatu berri naiz Ordesako horma kaotikoan, Nacho  Merinorekin batera igo dut, eta ziurtatzen dut ez dela suzedaneo bat, urdaiazpikoaren gantz  koipetsua dariola eskalada mokadu bakoitzeko, kalitate ziurtagiria duela, ezkur   hobenekin elikatutako urdangetatik ateratako pata negra dela.


     Bide hau eskalatzeko bi motibazio desberdinak mugitzen ninduten: alde batetik bere  estiloa,  Ordesan dagoen bide zailenetako batekin egin behar genuen aurre, eta bestetik, bidearen sortzaile  bezala siñatzen duten hiru handiak oso laguntzat ditut, beraien bidearen errepikapena  egiteak, hein handi batean, beraiengana gerturatzen ninduen, eta estu saiatu beharrean gogoz  pizten nintzen, nire kidetasuna  adierazteko ilusioz.


    Udan eskalatzeko itzala beharrezkoa bihurtu da, ez dago pertsona zentzudunik  atzoko beroarekin eguzkitanjardungo zenik, salbuespenak kenduta, gure aurrean  sokada ausart bat genuen cascadako horman, errukitu genituen Fraucatako  itzal suspergarritik.


Esan dudan bezala, jamoncito Vegetal Fraucata horman dago, eta eguraldi  iragarpenak adierazten zuenari kasu egin nahi eta ezin horretan berandu genbiltzan,  goizeko hamarrak ziran lehen luzearekin hasi giñenerako.


Kuriosoa da lehen tirada hori, eskalada pauso bitxiak egin behar dira gainditzeko;  diedro, arrakala, artesi eta sabai nahasketa berezia; gogoratzen dut Diedro de las  Audibras bidea Santi Graciarekin eskalatu nuenean  sentsazio  berdina izan nuela,       - hau 6b bada zer izango da aurrerago aurkituko duguna? 


Komunikazio akats baten erruz, lehen hiru luzeak bietan egin genituen, nahiko  deseroso soka marruskadura gaitik, ezker eskuin trabeska egiten du nabarmen  bigarren luzeak. Hirugarrenaren irteera, bilera iristea, oso delikatua da, bloke kaosa  dela eta.


Laugarrena bideari zailtasuna jartzen dion luzea da, ezohiko tirada, horma tenteak lehen bistan ez du egin daiteken itxurarik, eta barruan zaudela, poliki aurrera egitean,  zortez babes eta helduleku aukerak azaltzen doaz, gustuz eta beharrez hartzen  direnak.


"Luzearen irteeran, diedro irekian, atzera egiten duen sekzioa da hau, babesa  beharrezkoa nuen zati zail hori gainditzeko; soka gorria friend more batetik pasatzea lortu  nuen, ez zegoen gaizki, justu kabitzen zen zulo errektangular batean kokatua zegoen, nire  kalkuluen arabera erorikoa eutsi zezaken. Azpiko segurua ordea, fisurero ertain  bat zen, arri bloke zatitu bateko arrakalan sartua zegoena, ez zidan konfiantza ematen,  zalantzazko hotsa ateratzen zuen harri zahar horrek ukabilez jotzen nuenean,  zetorkidan eskalada pauso gogorra hobeto babestu  beharra zegoen. 
Diedro irekiak kanaltxo estu bat dauka erdian, pauso gogorrarekin hasi eta berehala,  bertan fisurero bat kokatzeko aukera ikuskatzen zen; besoei ahalegin handia eskatuz  fisurero on bat sartzea lortu nuen, baina ez nuen arnas pittin baten bila atzera egiteko  aukerarik ikusten, segidan jo behar izan nion pausoari.


Gogotxo nindoan, luzea kateatzeko itxaropenez. Ezker eskua kanaltxoan sartu nuen  eta blokeo luze bat egiten saiatu nintzan urrutian ikusten zen laxa on batetara, luze geratu  zitzaidan  mugimendua. Ezin egonean, nekez dardarka, erregleta batekin egin nuen topo, eta nituen indar apur guztiak ateraz, kanaltxoko eskua itxaropentsua zen  erregleta horretara pasaz, laxa salbatzailearen bila lantzatzea bat izan zen. Behatz  puntekin ukitu nuen laxa, nire eskuin eskuko azal gogorrak sentitu zuen guratsu nuen  heldulekuaren zimurtasuna, baina ez zen nahikoa izan nirea egiteko, eskutik alde egin  zitzaidan.
Ez nuen ezer sentitu airean nengoenean, egun osoan gure aldamenean izan  genituen enarak bezala, Cotatueroko espazio irekian txori bihurtu nintzan une  izugarrian, umil, onartu nuen nire porrota". 


    Orain luze horretan pentsatzen dudanean, eta nola saiatu nintzan bera gainditzen,  pozik naiz, Ordesako hormetan erorikoa arte borroka egiteak, niretzat, eskalatzaile  bezala, oso positiboa da, are gehiago, bileraren babesean nintzela, eta Nachok, luzea   egin ondoren, txoko eroso horretara iritsi zen momentuan zoriondu  ninduelako.


Bosgarrena ere ez da luze makala, Nachori tokatu zitzaion, eta ongi saiatu behar  izan zuen gainditzeko. Krokisak bi iltze markatzen zituen trazatu aldrebes horretan,  bakarra txapatu zuen, paperean bigarren agertzen zena, bestearen arrastorik ez  genuen aurkitu, eta horrek, konpromisozko terrenoetan asko esan nahi du. Orokorrean  luze oso ona iruditu zitzaigun.


Seigarren luzeak bilera Diedro de las Audibrasekin partekatzen du, bide ezaguna  niretzat, eta alternatiba tentagarria zen aurrean ikusten nuen sufrikarioarekin  bukatzeko. Baina ez, gu jamoncitoren zapore koipetsu bila etorriak giñan, pata negra  urdai betekada egitea, egongo zen denbora dietetarako.



Luze honetaz ere, aurrekoan egin dudan moduan, xehetasunez azaldu ahalko nituzke eskalada mugimendu eta sentsazio guztiak, oso biziak ditut oraindik, tope saiatu nintzan kateatzeko. Baina ez zaituztet, aitona gaztetako kontuekin asten denean bezala, nekatu nahi, joan eta dastatu besterik ez duzue egin behar.


Ezin dut esan Jamoncito Vegetal bidea oso ona denik, Fraucatako bide gehienekin gertatzen da, gure hoberena eta txarrena azaleratzen du, baina bere helburua lortu du, salbuespena izatea.










  














iruzkinik ez:

Argitaratu iruzkina