martes, 28 de noviembre de 2017

Monolito de Leire - Leire de Rien




   Eskaladan literaturan bezala autore klasikoak daude, miresten ditugu beraien lanak, baina gutxi batzuk irakurtzeko gai dira, edo gure kasuan eskalatzeko gai gara. Literaturan, normalki, obra klasiko hauek eguneratu egiten dira, moldatzen dituzte idatzitakoa errazago ulertzeko. Eskaladan berdin gertatzen da, berrekipazioari esker bide hauek moldatzen dira, jatorrizko izaera galduaz.



   Denborak eskalatzaile klasiko bihurtu du Christian Ravier. Bide berrien sortzaile amorratua,  eskalatzaile nekaezina, hormetako Cervantes bat. Christian oso ezaguna da, mirestua, baina gutxi batzuk eskalatzen dituzte bere bideak. Bere sorrerak egoera gordinean aurkituko ditugu, gutxi ukituak, berak aurkitu zituen moduan uztea gustuko du, errepikatzaileak sortzailearen sentsazio antzekoak izan ditzan. Eta lortzen du helburua.








   Leire de Rien horrelakoa da, gordina, tentuz eskalatzekoa, serioa. Material fixorik apenas dauka, eta haitza tramu askotan oso delikatua da. Hiltzeak sartu gabe pasa nuen, naiz eta krokisean lau hiltze markatu, mikrofienak gogoz erabili nituen. Leire du Rien bideak hiru luze ditu, Leireko monolito puntara igotzeko Anglada-Gillamon bidearekin egiten du topo. Tramu honetan material fixo gehiago aurkituko dugu, baina eskalada delikatua izaten segitzen du. 




   Ez ditugu Christianen bide asko Euskal Herrian, nik dakidanez hau eta beste bat daude soilik, liburutegiko apalean dauden bi liburu arraro dira, eskalatzaile edonork apaletik hartu hautsak kendu eta irakurri ditzan zain daudenak.



Bide hau Bunnyrekin batera zabaldua zuen Christianek 2002-an. Nola ez, krokisaren diseinua bide honetan ere paregabea da.





No hay comentarios:

Publicar un comentario