TORRE SANTA MARIA DE ENOL - Norte Directa

 

Hor nonbait egongo dira, gauaren iluntasunean ezkutatuta, turista andanaren begirada irritsetik salbu. Picos de Europako lekurik bisitatuenean nago, eta ikuskizun preziatu hau galtzeko arriskua dut. Gau itxian lurrezko pista batetik gora goaz, furgonetaren argi dardaratiek metro gutxi batzuk baino ez dute iluntasuna zulatzen, tarteka errepide ertzean agertzen diren harritzarrak ditut leku enblematiko hau bisitatu izanaren froga bakarra. Hau ez da nahikoa, Covadongako laku famatuetaraino etorri eta selfi bat ez egiteak ez du barkamenik. Berdin zait gure handinahiak gorago eramateak, haran paregabe honen punta garaienera, Torre de Santa Maria de Enol mendi ikaragarrira, norte directa neguko bidea eskalatzea, bidai honetan ez badut Covadongako lakuen argazkirik ateratzen ez naiz Picos de Europan izan. Kezkatuta noa, eserlekuan saltoka, suspensioaren kexaren erritmora, itzuleran ere txartel asko ditugu gau itxia izan eta lakuak lo aurkitzeko. Nola konplikatzen dudan bizitza.

Ordu gutxi batzuk lozakuaren goxotasunean besterik ez generamatzala, gustuen nengoenean, iratzargailuak, beti bezain izorragarri puntual, adostutako ordua dela jakinarazi digu. Ez dut gosaltzeko gogo handirik, ez da asko plater konbinatua afaltzen nengoen, beti, nahi gabe ere, konparaketa absurdoetara eramaten nauen Asturiasko sagardo naturala botella ondoan nuela. Kafea eta madalenak hartzera derrigortu naiz, gauza gutxi Ino irensten ari den ogitartekoarekin konparata.

Motxila bizkarrean zintzilikatzean, eskalatzera goazen hormara iritsi aurretik ditugun lau orduetarako pixutsua iruditu zait. Bi joku friend osoak daramatzagu. Iltzeak, izotz torlojuak, kranpoiak, pioletak, eta lehen zatian mendiko botak montxilaren bi aldetara zintzilik, elurra hasten den punturaino zapatiletan igotzeko asmoa dugu. Eskalada delikatua aurreikusten dugu, garraiatzen dugun guztia beharrezkoa izango da.

La fragua lepoan argitzen du, irriki nengoen momentu hau noiz iritsiko, non nabilen jakin gabe, erdi itsu, ibiltzea ez zait atsegina egiten. Ikuskizun aparta eskaintzen digu, gaurkoan ere huts egin gabe, sortaldetik jaiotzen den argi itsaropentsuak, banan banan inguratzen gaituzten haitzezko erraldoiak forma hartzen doaz.

Lehen begiratuan ederra ikusten dutTorre Santa Maria de Enol ipar aurpegia. Neguaren gordintasunean, izotzak kareharri gris iluneko hormaren arrakala sakonenak estaltzen dituenean, mendi alpinoaren irudi perfektua da, eta niri, gailurra den puntu urrun horretan neure burua imajinatze hutsak desiraz betetzen nau, mundua harri zorrotz horretatik begiratzea behar existentziala bihurtu da.

Norte directa bideak ez dizkigu gauzak erraz jartzen, izotz jauzia, hasierako zatian behintzat, eskasa dago, mengel. Balizko lerroaren bertikalaren eskuinaldean gaude, elur ordeka batean, eta sentsazioa dut hormatik urrun nagoela. Haitz zulo handi bat, leize beltz erraldoi batek mozten digu bidea. Elur tentean, eskuinetik ezkerrera trabesia eginez, harria izotzezko karkaxez zipriztinduta dagoen puntura iristen naiz, eta igotzeari ekiten diot, harkaitzean nire burua babestuz. Zulo iluna bistatik kentzeak lasaitzen nau, eta poliki eta tentuz segitzen dut aurrera, beti ezkerretara eginez. Tirada honen azken zatia guztiz haitzean egiten dut, dagoen izotz apurrak ez du konsistentziarik, harriak, ordea, babesteko aukerak eskeintzen dizkit.

Bilera muntatzen dudanean, Inok, garrasi batean, hurrengo luzea nola dagoen oihukatzen dit. izotz gehiago ikusten dudala esaten diot, itsaropen horretan soka muturrak lotu eta gose dagoen leizearen ertzean galtzen da.

Ez nengoen oker, bigarren tiradak hartzen duen kanalak lehenak baino izotz gehiago du. Ez dago azkar ibiltzeko, baina beldurrik gabe kolpatu daiteke izotza.

Hirugarreneko izotz jauziak, sabaia batean, kontinuitatea galtzen du. Izotz masa bizar zuri bat da, oinarritik lau metrotara zintzilikatzen dena. Albo batera, iseka ari zaigun mingaina balitz, segurtasun gutxi transmititzen duen izotz horma dago. Metro batzuk horma gelatu hortan gora egin ondoren haitzera iristen naiz, eta seguru on batzuk sartzea lortzen dut, nahikoa zintzilik dagoen izotz malkoarekin hasteko. Gogobetekoa zait zati hori gainditzea, zalantzei aurre egin eta oztopoak atzean uztea, asko bete nau.

Orain bai, izotz jauzi sendo eta sano baten barrenean geude, eta nire memoria uzkurtuan atzera eginez, azken neguetan eskalatu ahal izan dudan izotz jauzi dotorena da. Tirada luze bat eginez Inok izotz urdin horma gainditzen du. Soken luzera guztia erabiliz laugarren bilera markesaren kanaleko bilera batean egiten du. 

Norte directa bideak goiko zatian gailurrera zuzen jotzeko aukera ematen du. Hau egingarria izateko kareharrizko horma griseko pitzadurak izotzaz beteak behar dute egon, gaurkoan erabat lehor daude. Markesaren kanal bidetik gora, Ino eta biok aldi berean eskalatzen, iristen gara hainbeste desiratzen dugun mendi puntara.

Horrelako helburu bat lortzearen edo ez lortzearen arteko marra oso estua da. Horma azpian geundela pisuzko arrazoiak ikusi genituen eskalada bertan behera uzteko. Pausoz-pauso aurrera egin genuen, eta, konparaketarik ez duen poztasun batek estali gintuen, hainbeste ziurgabetasunarekin borroka egin ondoren horrelako gailur lirainera iristea ez du parekorik. Harro ginen egindako eskaladaz. Hau bistakoa da gailurrean errioxarrari atera diodan argazkian, Inoren irribarrea, Peña Santa mendi puskaren ipar aurpegi elurtua atzean duela, ez du engainatzen.

Ez da berandu, lasai jaisteko egun argi dexente dugu oraindik, inguru natural paregabe honetaz gozatzeko, eta hori egiten dugu, presarik gabe jaitsi. 
Ilunabarrean, argia bere ihes tristean lurrazala itzal ilunez estaltzen duenean, Covadongako lakuak letargia egoeran sartzen dira.
Furgonetaren erosotasunean berriro, ur-azal beltzaren ertzeko pistan behera goaz. Argazki kamera eskuan dut, Torre Santa Maria de Enol mendi multzoari argazki ikusgarria atera berri diot elur zuriaren distira itzaltzen ari zaion bitartean. Pistan aurrera noa laku ilunari begirada kendu gabe. Aintzira beltzaren erdian igerian dauden bi ahateak apenas bereizten dira ur itzalian, argia oso ahula da. Errepide zulatuan aurrera jarraitzen dugu eta oraindik ez dut liluratzen nauen momentua aurkitu. Astiro ibilgailuak lakuaren magala igotzen du, eta nire begirada galdua erreakzionatzen duenerako muinoaren beste aldean gaude, Covadongako lakuak atzean utzi ditugu.
Esku-hutsik bueltatzen naiz etxera, ez daramat Picos de Europako leku famatuenaren argazkirik. Behatza mugitu besterik ez nuen egin behar, eta nirea izango zen. Baina ez nau bete ikusten ari nintzanak. Itzuliko naiz, oinez edo txirrinduaren pedalei astintzen, bueltatuko naiz, zelai berde hauek berriro bisitatuko ditut. 
Orduan bai, nire ahaleginaren emaitzagaitik lakuei begira nagoenean, ni beteago sentituko naiz eta beste argi batek aintzira zoragarri hauek argituko ditu, orduan nire argazki-kameraren hondoan jasoko ditut.