Jaizaleek parrandaren ondorioak ezagutzen eta onartzen dituzten bezala, guk, Xabier Artolak eta idazten ari den rokero zahar honek, jakin bagenekien gure festak ondorioak izango zituela. Bi gorputz alderrai ginen, orekarik gabe, motel eta astun, egunsentiak ustekabean harrapatu dituen eta non babestu ez dakiten bi mozkorren pareko. Baina gure aurpegi izerditsu, sufrituak, ongi begiratuta, ikusi zaitekeen irribarre mehe bat marrazten zitzaigula, - merezi izan du, esaten duen imintzio bat.
Pirinioak elurrez gainezka daude. Elur masa zuri hori negu gordineko ekaitz gogorretatik udaberriko egun argietara igaro da denbora laburrean. Mendizaleak apur bat beldurtuta gaude, kosta egiten zaigu aldaketa azkar eta bortitz horiek ulertzea eta onartzea. Elur-zelaiak birjinak ikusten dira, sarrioek bakarrik uzten dituzte beraien urratsak mantu zurian marraztuta.
Kras, kras, kras, oihu egiten zuen elur jelatuak kranpoien hortzak iltzatzen nizkinionean. Nik, metal gogorra izotzean sartzen deneko basakeria gustagarri dut, indartsu sentitzen naiz, ondo, gau liserjikoan, komun estu eta pixaz kiratsu batetik, kokaina linia zuria esnifatu ondoren, begiak dirdiratsu, jainko ateratzen den tipoaren pareko. Egun argi eta sano bat, desenfrenorako, nuen aurretik.
Zuzen tiratu genuen Belellaza eki ertzaren oinarrira arte. Bentaja hori du neguak, malkartsuak diren zelaiak elurrak lisatu ditu, plazerra da malda zurian, gorputzaren oreka bilatuz, zigi-zaga zeharkaldiak eginez goruntz egitea. Ez genuen atsedena hartu, Belellaza eki ertzaren oinarrira iritsi bezain pronto eskalada materiala hartu eta soka arnesera lotutzea bat izan zen, elur konotik gora galdu ginen. Sumatu dut negu ezohiko honetan lehen aipatu dudan basakeria falta, beharra, pioletaren hortzak kanal estuaren izotzean trinko iltzatu zenean garrasi euforikoa atera zitzaidan barren barrenetik, gure festak giroa hartzen zioan.
Onartu beharra daukat banituela prejuizioak bide hau errepikatzeko garaian, ez nator bat sortzaile izan dituen eskalatzaileek beste mendi eta horma esaguratsuetan ireki dituzten marretan erabili duten etikaz. Aspeko hego horman pintura gorriarekin egin zutena aberrazioa kalifikatu nuen Anaya bidearen kronika egin nuenean. https://non-stopeskaladabloga.blogspot.com/2020/09/aspe-anaya.html
Gustatu zait Belellaza eki ertza bidea. Zalantzazko momentuak izan ditugu, inprobisatzeko tokia, abentura izan dugu, disfrutatu dut. Negu giroan egin dugu eskalada, elurrak harroka zati asko estaltzen zuen, beraz, agian, nire balorazioa gordintasun egoerak bultzatua da. Bidearen pasarte askotan mendiko botak kendu eta katuoinak jantzi behar izan dugu, eta alderantziz.
Bidearen sortzaileek, begi onez, haitz plaka konpaktua bilatu eta hortik bideratu dute linea.
Gehien kostatu zaiguna, kronikaren hasieran aipatu dut, jaitsiera izan da, eguzki gupidagabe batek elurra bigundu du eta ibiltze hutsa ezinezkoa bihurtu du. Gauaren hotzari itxarotea soluzioa izan zitekeen. Furgonetan zain genuen Xabierrek ekarritako idiazabal gazta motibazio nahikoa zen aurrera jarraitzeko, parrander@, kale esnatu berrian balantzaka, zabaldu berri duten kafetegia azken tragoa hartzeko motibatzen duen bezala.
iruzkinik ez:
Argitaratu iruzkina