martes, 19 de mayo de 2015

RIGLOS - Fiesta beti jaia





   Alpinismo minimalista.
   Izenburu hori jarri diot Donostiako Zulo Zahar elkartean eman behar dudan emanaldiari. Maiatzak 23 larunbata arratseko 6etan izango da hitzaldia, Intxaurrondo kaleko 52-an.
   Zer nahi dut adierazi hitz sinple onekin. Asteko, definizioa aztertuko dugu. Minimalismoa, hiztegiak dionez, beharrezkora soilik murriztea da. Soberan diren elementurik gabea. Orduan nik planteatzen ditudan eskalada bidaiak, honelakoak dira. Arinak, azkarrak eta merkeak. Arinak, zama gutxirekin joaten garelako, hegazkin konpainiek baimentzen duten pisua soilik eramaten dugu. Azkarrak, denborak garrantzi handia du eskalada bidai batetan. Hemen garrantzia handia hartzen du burokraziak. Espedizio baimen tramiteetan,denbora asko galtzen da. Baimen konplikatuak behar ez diren lekuetara soilik mugatu beharko gera. Merkeak, lehenago aipatu dudanagatik, espedizio baimenak astunak eta garestiak dira, al izan ezkero zona ireki bat bilatuko dugu. Bidaian garraio publikoa erabiliz ere, bertako jendearekin harreman gehiago duzu, eta beti, merkeagoa izango da.







    Naiz eta gertutasun fisikoa egon, batzuetan, oztopoengatik, urrun dira gauzak. Riglos eta Murillo de Gallego, naiz eta bat bestearen aurrean egon, Gallego ibaiak urrundu izan ditu beti. Guretzako, eskalatzaileontzat, mailoetako haitz gorrixkatik at, ez zegoen ezer. Ibaiaren beste aldeko bazterrak ez zuen garrantzirik. Urteak daramazkit Riglosen eskalatzen, eta, aldiz, Murillo,  ezezaguna egin izan zait beti. Orain berriz, GR ibilbide bati esker, zubi bat eraiki dute betidanik aldenduak egon diren bi herriak gerturatuz. Niri horrek aukerak zabaldu dizkit. Murillok kanpina izanik, erakarriagoa egiten zait orain, egonaldia bertan planteatzea.
   Goiz jaiki nintzan igande goizean Gallego ibaiaren gaineko zubia zeharkatzeko. Rigloseko mailoetan,  viseran, fiesta del biceps bidea eskalatu asmotan nindoan. Arraroa egin zitzaidan Riglosa bide desberdin batetatik  iristea, mailoak beste ikuspegi bat eskaintzen dute. Herria lo zegoen oraindik iturrian ur botila bete nuenean. Bizikleta eliza inguruan utzi nuen, jaitsieran bertan berriro aurkituko nuen kezka buruan nuela . Inpresionantea iruditu zait beti Riglosen eskalatzea, bainan, bakarrik aritzea are gehiago da. Desplome izugarri horietatik, soka askatzera, rapel egiten duzunean, flipatzen duzu. Igoera erritmo ona neraman festa hasi zenean. Igande onetan ospatzen zuten Rigloseko mendi lasterketa. Hango musikak, zarata eta oihuak, niri oraindik bakartiago sentitu erazten zidaten viserako amildegian. Han, beran, herriaren berotasunean, korrikalari guztientzako zegoen animo oihuren bat. Lehena helmugan izan zen korrikalariak ere, txalo zalaparta izugarria jaso zuen. Ni berriz han nengoen bakarrik. Ez zegoen pertsonarik animoak emateko. Inor ez zen konturatu nire presentziaz. Minimalismoak hori dauka, elementuak asko murrizten badituzu, pertsonen begietara ikusezin bihurtu dezakezu.


   Goizean kanpinetik ateratzen



 Gallego ibaia zeharkatzen duen zubia



 Mailoen erreinura iristen

 La fiesta del bices  krokis klasikoa korkuerari hartua

 Visera azpian. Fiesta marraztua ageri da





 lehen luzean

 Goruntz goazen eran atzera botatzen asten da

 Herrian ere festa dago

Azkenengo luzeetan tetxua da


No hay comentarios:

Publicar un comentario