lunes, 17 de septiembre de 2012

PLAZAOLA - BIAHIZPA


Otietan, hasi aurretik


    Errediooo !!! Euskaldunago sentitzen naiz. RH- kiskaltzen daukat. Hau genetikoa behar du izan. Bestela nola esplikatu hainbeste trebezi. 
   Batek Azpeitia plazatik butano botila bizkarrean hartuta Ernio mendi punta igotzen du, zamak lurra ikuitu gabe noski. Besteak  24 orduetan txindoki hamaika aldiz igo eta jaitsi egiten du ia izerdirik atera gabe. Bada ere ehun mila proba motz geratzen zaionik, berrehun milararte segitzeko kapaz izango zena. 
   Nik ere parte hartu nahi dut euskal trebezi rankinean, modu apalean noski, ezin nahiz konpara atleta hauekin. Nerea beste gauza bat da, baina hori bai, buru gogorretan buru gogorrena.


Biahizpetara iristen




Andoaindik bizikletaz Irurtzuna eskalatzea

   Ez da ohikoa txirrindua erabiltzea eskalatzera joateko, are gutxiago aukera izanik kotxea hormaetatik minutu batera uzteko. Nik ordea askotan erabili izan dudan garraio mota da txirrinduarena, plazerragaitik batzuetan, eskalada eguna hobetuko zuelako, edo behartuta, familia irtehera batetan adibidez, goizeko lehen orduan denak goxo goxo furgonetan lo daudela eta nik nere eskalada saio beharrean nagoela.

Ahizpa handiaren hego pareta


   Martinez del Pisonek idatzi zuen ausnarketa batetan zioen, Alpinistak mendiak eta hormak geroz eta gertugo ditugula, eta hori gure kalterako dela, egin behar izaten ez dugun inguratzean asko galtzen dugula, urrun dagoen mendia beti izango dela erronka handiagoa, eta hori dela gure kirolaren funtsa. Zergaitik ez hasi etxeko mendiak urruntzen?

Karnaza bidearen hasiera


  Andoaingo Otieta parketik txirrinduan abiatu nintzen goizeko  bederatzietan, Plazaola tren zaharraren bidea hartu nuen. Txirrindu parrillan motxila bat neraman lotua, jana eta eskalada materialez betea.
   Gustora hasi nintzen udaberriko goiz fresko eta garbian pedalei eragiten, irriki nengoen abentura honi forma emateko.

Karnaza bigarren largoa


   Lehen atsedena Lehitza herrira iritsi nintzenean egin nuen, bide baztarrean geratu nintzen ura eta jan pixka bat hartzera. Ziur naiz ze ordu zen telefonoan kontsultatuko nuela, ez dut baina gogoratzen, ez du garrantzirik, hau ez zen denboraren krontra zijoan erronka bat.
   Lekunberri herrian egin nuen bigarren geldialdia, gustu handiz hartu nuen kafesne bat geltoki zaharrean. Nafarroako herri eder honetan bukatzen da Plazaola trenbide zaharraren zatirik ikusgarriena. Andoaindik honuntzako bidea ikaragarri ederra da; Leitzaran erreka arana, baso eze itxiak zuhaitz miresgarriz beteak, gaua bezain ilunak diren tunel beltzak.

Caballe bidearen bostgarrena


   Lekunberrin  errepide normala hartu nuen, tren zarraren bidea berreskuratzen ari dira eta urte gutxi barru Iruñara iritsiko omen da bide berde hau.
   Aho zabalik begiratzen nuen ahizpa handiaren horma tentea, besteetan baino handiagoa ikusten nuen, heleazin. 
   Bizikleta bide ondoko zulo batetan izkutatu nuen eta pareta gerturatzen hasi nintzen, erronkaren bigarren zatiarekin hasi behar nuen, eskalada. Nire asmoa Karnaza bidetik hasi eta Cabelle bidearekin konbinatuz ahizpa handiko puntara iristea zen.

Caballe bidearen zazpigarrena


   Gustura hasi nintzen haitzean gora, paretari metroak irabazten nion einean hobeto sentitzen nintzan, lasaiago, hau ez zen ohiko eskalada bat. Ez nituen normalean bide hau egiteko erabiliko nituzken materialak, ezin nuen erronka hau burutu izateko zama asko garraiatu, beraz igoeraren zati gehienak babesik gabe egin nituen.
   Ahizpa handiaren haitz punta zorrotza zapaldu nuenean gustura sentitu nintzan nere buruarekin, arro egindakoarekin. Denbora gutxi egon  nintzan momentu hori dastatzen Andoinera bueltatu behar nuen, itzulera luzea izango zela banekien.
   Lekunberrin, geltoki zaharreko kafetegian, ospatu neun nire zoriona, zerbeza kaña eta bokata jan nituen plazer handiz. Hemendik Andoain arteko bidea oso jasangarria egin zitzidan, tripa bete ondoren presa guztiak ezabatu nituen.
   Oraindik egun argi dexente zegoela iritxi nintzen bueltan Otietara. Aitortu beharra daukat ezin dudala Euskaldun nortasuna hain arro eraman. ¡¡¡ nekatua iritsi nintzan !!!



Ahizpa handiaren gailurrean. Bidaiaren erdia egina zegoen.

2 comentarios:

  1. Hi, euskaldun ekintza izateko, gauzatxo bat falta da. Apustua motel!! dirua mahi gainean ez bada jartzen, ez dakit ni ba.
    Jarraitu horrela matxine, hiritarrak horrelako indarra galdu dugu.

    Xabi

    ResponderEliminar
  2. horrela duk Xabi, apostua beti izan duk ekintza guzti oien arrazoia. nik nahiko apostu dut nire buruarekin, urrengoa ez dakit zer bururatuko zaiten.

    ResponderEliminar