domingo, 23 de enero de 2011

PICO LENITO - EZTANDA

                            
Pico Lenito iparra, selva de Oza sarreran kokatzen da. Bera da Zurizatik hasita Peña Alano, Peña Forca eta Achar de Lenitok osatzen duten kordalaren azken punta. Ipar paretara iristeko, bide motzena Puerto de Aguas dioan bidea hartzea da. (Bide hau selva de ozako kanpinera iritsi aurretik kilometro batera ateratzen da). Maldan gora goaz metroak errez irabazten aterpe ireki bateraino. Bertatik pareta nabarmen agertzen zaigu gure ezker gainean. Norabidea aldatzen dugu malda fuerte batez pareta azpirantz. Beste ordu erdian  pareta azpian gaude. Pico Lenito nahiz eta pareta ezezagun bat izan, ba daude eskalada bideak. Berezi ditzakegu neguko bideak eta udako bideak. Negukoen artean lehen bidea Canal Norte dugu. Javier Escartin eta Lorenzo Ortasek 1977 zabaldua. Beste bide bat El sentido de las ultimas cosas, Oscar Acin eta Nuria Diazek zabaldua. Bide onek Eskofet-Gonzalez udako bidearekin partekatu dezake kanala. Guk zabaldutako neguko Eztandak, Picazo-Muñoz udako bidearekin partekatzen du sarrerako kanala. Udako bide gehiago daude eta nahi izan ezkero informazioa Picazoren Ansoko gidan bilatu dezakezu. Gida orretan egileak punta oni Peñaforca deitzen dio.
Eztanda bidea izotz bide bat da orokorrean, sutsu alpino handiarekin. Babesteko batik bat frienak erabiliko ditugu. Frienen artean mikroak izango dira gehien sartuko ditugunak. Lehen luzea palaren azpian asten da. Bigarrenak pala zeharkatzen du kanalaren hasiera arte. Hirugarrenak resaltetxo bat gainditzen du. Laugarrena delikatua da.  Bost garren luzeak kanala segitzen du bere bukaera arte. Picazok socabon deitzen dio leku oni. Seigarrenak eskuinetara tiratzen du terreno ez oso bertikalean erresalte fisuratu batetaraino. Zazpigarren tiradan fisura hau eskalatzen dugu herramienta guztiekin, M6 gogor bat suertatzen delarik. Zortzigarrena misto ez oso bertikalean da.Eta azkenean bederatzi garrenean harizta segituz  gailurrean gaude.
Jaisteko collado de Lenitora iritsiko gera hegoaldetik trabeska eginez eta bertatik ipar aldera hartuko dugu paretaren base arte.
Igoera hau burutu dute Oñatiko Ivan Urzelaik eta Mikel Saez de Urabainek.


La cara norte del Pico Lenito se encuentra a las puertas de la selva de Oza. Forma parte del cordal que desde Zuriza comienza con el Achar de Alano, Peña Forca y Pico Lenito. Para llegar a esta cara norte, el camino mas corto consistiría en coger el sendero que sube al Puerto de Aguas. Este sendero comienza mas o menos un kilómetro antes del camping de selva de Oza. El camino asciende rápido por el bosque hasta un refugio libre. Desde aquí tenemos una perspectiva bastante buena de parte de la pared. Cambiamos el rumbo hacia nuestro objetivo. Seguimos en fuerte pendiente, pero en terreno abierto. En otra media hora estamos bajo la pared. A pesar de que el Pico lenito es una pared olvidada del pirineo, podemos encontrar algunas vías de invierno y de verano. De las vías de invierno la primera es la canal norte. Abierta en 1977 por Javier Escartin y Lorenzo Ortas. Otra ruta invernal es El sentido de las ultimas cosas. Abierta por Oscar Acin y Nuria Diaz. Esta vía puede coincidir con la línea de verano Eskofet-Gonzalez. La vía abierta por nosotros, Eztanda, sigue también la canal de la Picazo-Muñoz. Hay mas rutas de verano. Si alguien desea mas información, puede consultar la guía de Anso de Picazo. El autor llama a esta pared Peñaforca.
La vía Eztanda es una ruta de corte muy alpino. Para protegernos utilizaremos sobre todo frienes. De entre los frienes los tamaños pequeños son los que más colocaremos. El primer largo comienza bajo la pala. El segundo cruza toda la pala hasta llegar a la canal. El tercero escala el resalte de entrada de la canal. El cuarto es delicado. El quinto sigue la canal hasta el final. Picazo en su guía llama socavón a este lugar. El sexto sigue hacia la derecha por terreno mixto no muy vertical hasta un resalte fisurado. En la séptima tirada escalamos esta fisura con toda la herramienta, siendo a mi parecer un M6 duro. El octavo sigue la tendencia derecha y después recto por terreno mixto no muy vertical. El noveno y ultimo largo sigue la arista hasta salir de la pared.
Para bajar llegaremos al Collado de Lenito por la vertiente sur, y una vez en este punto bajaremos por la ladera norte hasta debajo de la pared.
Esta escalada fue realizada por Ivan Urzelai de Oñate y Mikel Saez de urabain




sábado, 15 de enero de 2011

RIGLOS VIA DEL PAJARO

   Auñamendiek pena ematen zuten. Bi mila metrotara nengoen eta euria ari zuen. Meteoak eguerdi partean eguraldiak hobetzear zihoala zioen, aldiz nik ez nuen inongo hobetze trazarik sumatzen. Grisa zegoen eguna, be laino fin batzek estaltzen zuela Lenito mendiaren ipar pareta. Denbora daramat pareta onetan korridore bat eskalatzeko asmotan. El sentido de las ultimas cosas deritzon bidea. Oscar Acinek eta Nuria Diacek zabaldu zuten kanala 90-eko hamarkadaren bukaeran. Baseraino igo nintzen tramankulu guztiekin. Nabarmena zena konfirmatu nuen, baldintzak ez ziran onak eskalada burutzeko. Penaz buelta hartu nuen.
   Zer egin hurrengo egunean, ori zen nire dilema. Elurretan geratu edo harkaitzean eskalatzera joan. Hartu nuen astinduarekin, mentalki ez nengoen hurrengo egunean egoera horretan berriro saiatzeko. Beraz Riglosera joatera erabaki nuen. Beti izango dugu Riglos aldizkatze bezala. Pirineotan eguraldi txarra edo baldintzarik ez daudenean, or dago Riglos. Oraingoan ere bertan nintzen paretaren kolorearekin txunditurik. Egunaren azken argiek sugarren kolore gorriaz estaltzen du dena, une magiko bat bihurtuz. Momentu horretan pentsatu nuen La via del pajaro berriro eskalatzea bakarka. Egina dut estilo berdinean. Orain bi urte izan zen, eta ez dut oroitzapen txarra. Pisoneko ormarik ikusgarriena zeharkatzen du. Gaur egun errekipata dago. Buril zaharrak zeunden tokian paraboltak sartu dira eta bilerak ere hobetuak daude. Bide hau bere garaian oso famatua izan zen. Fernando Cobosen izugarrizko balentria izan zen lehen igoera hau. Urte asko dira Manu Beriainekin saiatu nintzela burutzen, ekipamendu zaharrarekin zegoen oraindik, oso errepikapen gutxi zituen. Lehen luzean ari nintzela tamalezko arri bat aska zitzaidan eta Manuri hankan eman zion. Eskalada bertan behera utzi genuen. Bideak aintziñeko sutsua du oraindik, ez da alboan edo Biseran dauden bide berri horiek bezalakoan, tirada luze eta zuzenak dituztenak.Hemen alde batetik bestera zoaz trabesi batzuk eginez, honek soken errozamendua sortzen dute, beraz tirada motzak egin beharra daude. Bakarka eskalatzean hau ez da gertatzen, errozamendua ez da existitzen, estilo onetak bai elkartu daitezke luzeak. Nire iritziz eskalada exigente bat da, nahiz eta zailtasun teknikoa ez izan handia 6c, konpromisoa ba dago. Tramu oso luzeak daude segurutik segurura. Tarteka kordinoak daude puente de roca batzuetan, aldiz aldatzeko moduan daude denak, itxurak erakusten du ez dutela erorketa bat geldituko. Gustura gelditu nintzan eskaladarekin eta era bat gomendagarria da.