PEÑA MONTAÑESA - AGUJA DE LA BUARDA- Leyendas de Patones, La del Centro, Los funcionarios de la Montañesa

 

Sarrera hau irakurtzeko pazientzia baduzue, aldaketa batez ohartuko zarete, akats bat zuzentzeko hartu dudan erabakiaz. Ez da izan azkar gertatu den gauza bat, une batean, bere denbora behar izan du sendotzeko eta gauzatzeko. Izan ere, zer dago barkamena eskatzea baino ausartagorik? Eskalada behintzat ez.

Ez dena aldatu historia ematen den lekua da, horma bera da, Buerda Orratzen dorre ikusgarria, eta bere gailurrera igotzeko nire gogoak. Baina ikus dezagun pausoz pauso.

Euritan iritsi ginen Oncisera, gaua itxia eta desatsegina zen. Furgonetaren fokuen argia ahula bazen ere gai izan nintzen herrixkan aldaketa batzuk ikuskatzeko; lehen aurrerabidearen arrastorik ez zegoen tokian orain kotxentzako aparkalekua eta bide zidor seinaleak daude. Horrek zer pentsatua eman zidan; eskalatzaileak hamarkadak daramazkigu inguru paregabe hauetan endredatzen, gora eta behera mugitzen gure trasteekin, eta ez ditugu infraestruktura guzti hauen beharrik izan. Hodei beltzak iragarri nituen, garai txarrak naturaren alde basatiaren maitaleentzat, beste behin ere eskalatzaileak izango gara filmeko gaiztoak.

Aurreko gaueko ekaitzaren ondoren, sinestezina zirudien egunsentia argia eta atsegina izateak, lozakuen babesean jarri ginenean zerua gure gainera erortzen zen, hurrengo egunerako eguraldi onaren iragarpena okerra izango zela apustu egin genezakeen. Gosaria luzatu egin zen; Chemarik eta biok denbora asko generaman elkar ikusi gabe, gauza asko genituen kontatzeko. Eta zer hobe, Peña Montañesako kareharrizko horma erraldoiak lehen eguzki izpiek laztantzen hasten diren une labur horretan, furgonetaren erosotasunean kafe mingots on bat hartzen dugun bitartean solasaldi alai bat baino?

Ez genuen presarik, bide berriak irekitzeko asmorik gabe gindoazen, eta eskalatu nahi genituen bideak ez ziren luzeak, horrek ematen zigun denbora erritmo lausengari bat hartzeko.

Bi bide generamatzan buruan; Leyendas de Patones eta La del centro, azken honetatik hastea erabaki genuen, lehorragoa egongo zela pentsatuz. Oso pareta tentea da Canal Mayorreko horma, sabaiz betea; gogoan dut Kepa Escribanorekin Ordesa en Montañesa bidea eskalatu nuenean euria ari zuela, eta modu duinean egitea lortu genuela. Asko gustatu zitzaidan aipatu dudan bide hau, eta oso ona iruditu zait La del centro; bigarren eta hirugarren luzeak espektakularrak dira, baina batez ere hirugarrena nabarmentzen da.

Irteera honen helburu handinahia ez zen deskribatu dudan bidea; ilusioa beste linea batean jarrita neukan, Leyendas de patones bidean, agujas de la Buerda erakargarrian.

Idazten ari naizen honetan, sarrera hau nola konposatu buruhaustean nahastuta nagoela, Buerdak oroitzapenak ekarri dizkit, eta orratzera itzultzeko gogoa beste arrazoi batengatik izan dela pentsatzera iritsi naiz; eskalada honek kapitulu bat ixteko edo berriro hartzeko aukera eman didalako izan dela ausnartu dut. Izan ere, hainbeste esan nezakeen eta ezer esan ez nuen eskalada bat zama handia izan da niretzat urte luze hauetan: La prima bidearen kronika ahulean irudi batek protagonismoa hartu zuen, izenburuaren balizko komikotasunari umorea kenduz. Beraz, Buerda orratzera bueltatzeak krokisa berrikusteko aukera eman dit eta erabaki bat hartu dut; argazkia ezabatzea. Hemen duzue sarrera horren esteka:

http://non-stopeskaladabloga.blogspot.com/2012/06/pena-montanesa-que-riesgo-tiene-la.html

Honekin Que riesgo tiene la primari buruz idatzirik gabe utzi nuen azalpena gehitzen diot Leyendas de Patones bidearen kronikari:

Gogoan dut Peña Montañesarako bidaian irrati guztietako albistegietan ekonomiari buruzko albisteak baino ez zirela entzuten, eta hitz bat zela, niri gaztelaniaz aditzean, grazia handia egiten zidana: arrisku-saria edo prima de riesgo.

Modu horretan elkartu nintzen Chemarirekin Oncinsen, egoera ekonomikoak grazia handiagoa ematen zidala kezkatzeak baino. Izugarri dibertitu ginen elkarrekin egon ginen bi egunetan; Madrildar eskalatzaile handiarekin izan ditudan topaketa guztiak alaiak eta umoretsuak izan dira eta dira gaur egun ere.

   Agujas de la Buerdan txunditu ninduen bide zaila eta konpromezu handikoa zabaldu genuen. Eskalada honi izen bat jartzerakoan, duen edertasuna eta konpromezua goraipatu nahian, Montañesako bidaian irratian ekonomiari buruzko albisteetan entzun nuenari hitz joko barregarria egin nion, "Que riesgo tiene la prima", izenburu bezala bururatu zitzaidan eta horrela proposatu nion nire lagunari. Honek berehala baietz erantzun zidan. Beraz, Buerdako orratzean bizi genuenaren krokisak, gure abentura pertsonala islatzen, sexu-desiraren balizko arriskuak eskaladakoekin parekatzen saiatzen da; bulkadaz bakarrik jokatzen badugu, segurtasun-neurririk hartzen ez baditugu, kolpe ederra har dezakegu.

Baina akats bat egin nuen: Behin etxeratu nintzenean, Chemarik eta biok ireki genuen bide itzelaren krokisa marrazten ari nintzela, paper gainean espazio zuri bat geratzen zen, bibujoaren trebetasuna banu neure eskuez marrazki batekin beteko nukeena. Bibujoaren dohaina ez dudanez, niri erakargarria egin zitzaidan argazki bat aurkitu nuen interneten, eta krokis polemikoan itsatsi nuen gero. Eta hortik ondorioak; krokis xumeak zeharkatu behar ez zituen zelaiak zeharkatu zituen, eta horma handitik kanpoko giroetan epaitu zuten, eta ez nago batere harro horretaz, eskalada baten berri emateko sortu baitzen.

Ausnarketa egin diot guzti honi, eta iritsi naiz gaizki ulertu honen arrazoia argazkiko imagenak estereotipo bat islatzen duelako izan dela, ez delako irudi orokor bat, egokiagoa litzateke argazkiak emakume guztien edertasuna islatuko balu; aurkitu ez dudanez, krokisean fede onez jarri nuen argazkia erretiratzen dut. Eta zin dagizuet argazkia ezabatu dudanean lasaitasuna sentitu dudala, eta, aldi berean, bide eder honen krokisak gehiago erakarri nauela; gauzak nola aldatzen diren.

Guzti hau esanda heldu diezagun sarrera honen protagonistari, Leyendas de Patones eskalada bide ikaragarriari:

Madrileko lagun talde batek lagunduta, eta ziur nago umore bikainez, 2014an sortu zuen Chemarik Leyendas de Patones bidea. La Prima bidearen ondoan, pitzadura sistema nabarmen batean, hasten da Leyendas de Patones. Eta paraleloan doaz bi bide eder hauek, harik eta laugarren luzean, trabesia luze batez, arrokazko plaka trinko bat ezkerretik eskuinera gurutzatzen duen. Hasierako luze hauek zailtasun-maila ertaina badute ere, eskalada garbikoak dira, eta Chemariren zigilua dute; beraz, lasai eta tentuz igo behar dira. Ikaragarri gustatu zaizkit.

Laugarren luzearen ondoren, Leyendas bideak beste bide on batekin egiten du topo, Devorando la vida. Bosgarren luzean, une batez, elkar ukitzen dute, baina azken bide honek eskuinetara dagoen arrail zabal batetik jarraitzen du eta Leyendasek ezkerretara dagoen haitz plaka zorrotz batetik. Luze hau, bosgarrena, zen gure erronka. Ireki zutenean, ezin izan zuten behetik kateatu, eta ordutik galdera ikur bat zeraman krokisak. Nire masailak harrotasunez gorritzen dira galdera ikurra hau kendu ahal izan diodalako: Lehen begiratuan argi ikusten da arrokazko plaka leunak zailtasun handia duela. Oin finak erabiliz eta helduleku txikiak hartuz, pausoz pauso, aurrera egin behar da. Hiru parabolt daude harkaitzezko plaka zorrotz honetan jarrita, eta esan behar dut, azken paraboltaren txapajea ez dela eskura geratzen, bidetik kanpora ateratzen zaituela, soka pasatu ondoren hasierako posiziora itzuli behar izateko. Hemen mugimendu zail batzuk egin behar dira harkaitzezko belarri on batera iritsi arte, friend bat jartzen da, eta oinik gabe, regleta bertikal fin txiki batzuk hartuz, irten egin behar da konpromiso egoera horretatik, adrenalinarekiko mendekotasuna dutenentzat gozamena. Hor ez da festa amaitu, nahiz eta zailtasun-maila jaitsi, oraindik 25 metro geratzen dira bileraren segurtasunera iritsi arte.

Azken luzea, seigarrena, blokeen arteko paseotxo bat da, eta arretaz heldu beharko zaie, helburua Devorando la vida bideko rappeletara joatea da, hortik jaitsiko baikara.

Irteera honetan bi eskalada bide txiki eskalatu ditudan arren, aurrera pauso handia eman dudanaren sentsazioa daukat. Mendiak, natura, ez dira aldatzen, edo gu ez gara gai eraldaketa horiek hautemateko. Aldiz, pertsonak, ikasteko jaio gara, eta horrekin eboluzionatzeko.

 

 

2025/12/30 LOS FUNCIONARIOS DE LA MONTAÑESA

 

Denak berdin agertzen zitzaizkidan, zuriak, handiak, txanpi erraldoiak, nola jakin zein zen Chemarin autokarabana? Goiz hotz horretan, Ainsako gazteluaren parkinga beteta zegoen, autoen kristalak izotuak, eguzkiaren indarraz apurtzeko zain.
Orube zabalean bigarren buelta hastear nintzenean Chemita ikusi nuen, keinuka ari zitzaidan, telefono dei bat egin behar izan nion goxotasunetik ateratzeko, besarkada batekin agurtu ginen. 

 

Neguan, egun batzuetako Bielsako bailarara bidaiatzen badugu, kotxea trastoz beteta ekartzea da ohikoena, gure maletategian, piolet eta kranpoi itsaropentxuetatik, komodinak diren eskietara zeuden, beti prest egoten diren katuoinekin nahastuta, beraz, argi zegoen, ez genekiela non bukatuko genuen egun dirdiratsu hori.

 

 Peña Montañesak ez du huts egiten, zaldi irabazlea da. Izotz eskalada amets genuen egunaren ondoren, eta eskiatzen bukatu genuena, Oncinseko aparkalekuan ginen goizeko lehen eguzki goxotan eskalatzeko materiala egiten. Zein bide igo nahi genuen bagenekien, eta horretarako zer materiala behar zen ere, Los funcionarios de la Montañesa, soilik gauza bat eskatzen nuen, bidea izena baino ederragoa izatea.
Buerdako orratzen eskuin aldean dagoen bide hau 2012 urtean zabaldu zuten, izenak dioen bezala, estatuko bi funtzionario, guardia zibilak edo polizia nazionalak, ez nago ziur.
Bidea motza da, ehun eta berrogeita hamar metro, bost eskalada luze.

 

 

Beso hutsetan hasi nintzen eskalatzen lehen tirada, zer gehiago eskatu behar nuen kontuan izanda goizean minus seiko tenperatura markatzen zuela termometroak? Txapa bat du hasierako luze honek, eta tiradaren zailtasuna hor dago, eskalada pauso blokero batean, bi mugimendu, ederrak egin zitzaizkidanak. 

 

 
Bilera dagoen erlaitzetik ezin nizkinion begiak kendu gainean zabaltzen zitzaidan pitzadurari, haitz plaka marroi lisu batean mugimendu geologikoek sortutako arrakala, gustura emango niokena aurretik baina Chemariri tokatu zitzaiona.
Hirugarrena bai egin nuela lehenengoz eta azalpen bat eman nahiko nuen, agian, norbait hau irakurri eta ausartzen delako egitera. Nire iritziz, eskalada hobetu daiteke. Bideak, hirugarren honetan, ezkerrera trabeska arraroa egiten du, arroka eskaxeko diedro zikin bat hartuz. Ordez, gainean, itxura ederreko hareharri haitz plaka fisuratua uzten da, ilargi arroka “roca lunar” deitzen dugun kalitatekoa. Aipatu dudan aukera hau hartu ezkero, ez zen arazorik egongo, ezkerretara trabeska berdina eginez, iltze bat dagoen erlaitz erosoko bilera iristeko. Esana dago.
Laugarrena, katu-oinak kenduta eta, zoru harritxuan eserita, segurtatu nuen Chema, aurrera egiten ikusten ez nuela, tarteka, hori bai, zer moduz ari zen galdetzen nionean, hitz positiboak bidaltzen zizkidan. Eta bai, ona iruditu ziztzaidan niri ere atzetik materiala biltzen igo nuenean.
Ez ordea azken luzea bezain ederra, zergaitik eskalatzen dugun galdera erantzuten duen tirada iruditu zitzaidan, gozatzen dugulako erantzun posible bakarra ematen duen horietakoa.

 

Eguzkiaren azken printzeak, Buerda orrotzaren atzean izkutatu aurretik, jaso ahal izateko garaiz iritsi ginen. Bidearen gailurrean, argazki kamerarekin egin nuen argazkian, gure aurpegiek ondo pasatu gunuela azaltzen dute.
Jaitsierak apunte bat eskatzen du, ez bai da erraza bide sortzaileen leku berdinetik behera egitea. Honutzaino iristeko kapaz izan zaren irakurle horrek, jakin, guk ez genuela krokisean markatzen duen rapela bilatu, eta trabeska luze bat eginez kanal zabal batetik oinez jaitsi ginela. Azken bileraren gainean lau metroko harresi bat igota erlaitz estua ateratzen da, eskuinera, harri dorre bat edo beste dago hemen. Krokisak aurrera segitzea markatzen du, rapel instalazioarekin topo egin arte, segi eta segiz aipatu dudan kanalera iritsi ginen, inongo arazorik gabe jaitsi ginen hortik.

 

Ezin nituen Pirineoak utzi, zuriz eder, eskiez beste igoera bat egin gabe, gainera, urteko azken eguna izanik, ondo bukatzea garrantzitsua da, nola hasi behar dugun markatzeko. Chema agurtu ondoren Villanuan geldialdia egin nuen, baina hau, eskalada ez den beste istorio bat da.

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ZIORDIA ERTZA - Bidelagun

 

Proiektuaren berri izan nuen lehen une hartan, harridura sortu ez ezik, beldurrak eta aurreiritziak areagotu ere egin zitzaizkidan, sorkuntza hori egiteko behar bezain duina eta merezia ez nintzela sentiarazi zidan; Euskal Herriko hormarik esanguratsuenean bide berri bat zabaltzea proposatzen ari zitzaidan Aritz, asmo handikoa proiektu horretan bidelagun izatea.

Harrituta begiratu nion, kezkati, leku sakratu batean sartzeko tentatzen ari zitzaidan, eta ni zalantzaz beterik nengoen; - horma hori tenplu bat da, eta txapuza bat egiten badugu? Aritzen azalpenak entzun ondoren, trazatua zein izango zen jakitun izan nintzenean, harrotasun puntu bat piztu zitzaidan, eta proiektuan bidaide izatea erabaki nuen.

Ziordiako ertza, Nafarroan egon arren, Arabako Egino eskalada eskolaren barruan kokatu izan da beti: Iztar-ezur itxura duen bizkarrezur hau 70. hamarkadan izan zen eskalatua lehen aldiz. Saialdi asko, sokada ezberdinen artean, behar izan ziren monolito erraldoia gainditzeko. Ahalegin horretan, gazte ausart horiek, hainbat aldaera ireki zituzten horman zehar, eta gaur egun horietako bat, kirol eskaladarako hornitua izan bai zen, Ziortzako ertza bidea kontsideratzen da.

Irudi batek mila hitzek baino gehiago balio badu, laurogeiko hamarkadan Vicente Peralesek idatzi zuen eskalada-gidari begiratu bat ematea proposatzen dizuet, " Egino, paseos en vertical " , eta kontatzen ari natzaizuen honetaz ideia bat egingo duzue.

.

Denbora dexente behar izan dugu Aritz Azkuek eta biok Bidelagun bidea eskalatzeko. Eta ez naiz eskalada egun efektibotaz ari, bost egunetan sortu bai genuen bidea, baizik eta, inbertitutako denbora osoaz ari natzaizuet; hiru urte luze behar izan ditugu bidea txukundu, bukatutzat eman eta krokisa argitaratzeko erabakia hartu dugun arte.

Eguneroko konpromiso saihestezinak eta erdian harrapatu gintuen covid maltzurra izan dira proiektua denboran luzatzeko arrazoiak. Hiru urte horietan, gure proiektua astiro gauzatzen ari zen bitartean, beste bide bat gehitu zitzaion Ziordia ertzeko jaiari: Gokyo, Donostiako lagun batzuen eskutik. Zorionez, azken sorkuntza honek, gure bidearen ondoan hasten dena, oro har, monolito handiaren eskuinaldean dauka bere jokalekua.

Hiru bideen artean sortutako errespetua eta sinbiosia izan dira bidearen izena aukeratzeko orduan inspiratu gaituzten arrazoiak; Bidelagun. Horixe goraipatu nahi izan dugu, eskalada estilo ezberdinen arteko ulermena, baina batez ere, eta hau letra maiuskulaz idatzita uzten dut, eskalatzaileen arteko ADISKIDETASUNA, Aritz eta bion arteko adiskidetasun lotura.

Eli Azurmendiren margo bikaina.

Premia larri bati erantzun nahian; etxe ondoan eskalada bideak sortzea: eta ez naiz xehetasunetan sartuko, luze jo dezakedalako, nahiz eta istorio interesgarria izan, agian beste batean kontatuko dut.

  Esaten ari nintzaizuen bezala; Goierrin eskalada bide berrien sorkuntzan murgilduta nengoela, bere antzinako distira berreskuratzeko ahalegin bakarti titaniko batean idortua, eztarri egarritsu baterako ur freskoko trago bat bezala agertu zitzaidan Aritz Azkue (Galdakao 1980); malda astuna igotzen nindoan, zama eta erantzukizun gehiegi motxilan sartuta, ezinean, lehen urrats txarrean oreka galdu eta nire zama guztiarekin hankaz gora erortzeko arriskuan. Aritzek, bere betiko irribarrearekin, bizkar-zorroaren pisua arindu zidan, eta Goierriko eskalada berriro loratzen ikusteko ilusioa partekatu genuen. Horregaitik, magnesioz zikindutako behatz lodi eta itsusi hauekin idatzia uzten dut; eskerrik asko adiskidea. Aipatu beharrekoa da ere, bidearen izena Nerearen ideia izan zela, Aritzen bikotearena.

Bidelagun bideak ziordia ertzaren ezker aldetik jotzen du gora, sabai handiaren eskuineko muturretik abiatzen da, eta eskalada librean plaka bertikal horiek gainditzeko modua aurkizen du. Berehala monolitoaren ertzaren bila doa, metalak imanaren erakarpenari jarraitzen dion bezala. Lehen tirada ondoren, eta ia trazatu guztian zehar, ertzaren ondoan joaten da paralelo, bidekide duen ertz klasiko bidearekin bat.

Iñaki Mendizabalekin egindako errepikapena.

Lehen tirada honek, aipatu dudan denbora dilatazio horretan, aldaketa bat izan zuen. Hasierako trazatuan sabai handiaren ezker aldetik egiten zuen gora, eta zeharkaldi luze batean, kalitate ezin hobeago eskaladan, bileraren segurtasunera iristen zen. Luze ikusgarri honek hurrengo luzeek dituzten zailtasun-antzekotasunekin jarraitzen ez zuenez gero, 6a pluseko luze bat da, eta zeozer gogorragoa bilatzen, orain deskribatuko dudan luzea sortu genuen. Krokisean lehen luze hau trazadura etena batekin markatua geratzen da, eta aipatu nahiko nuke aldaketa zailtasun iritzi bat segitu dugulako dela, zeren biak edertasunean pareko dira.

Etzanda dagoen diedro batean hasten da Bidelagun bidearen behin betiko lehen luzea, eta berehala plaka trinko eta tentera pasatzen da; Parabolta dago hemen. Ondoren, pitzadura orizontal eta zabal batekin topo egiten du, lau zenbakidun kamalota beharrezkoa da. Hemen kokatzen dira luze honen zailtasun handienak, arrakala hau eskuin-ezker zeharkatzen. Gero, pitzadura sistema bertikal bat segitzen du bilera arte; iltzea dago kokatua.

Bigarren luzea; nire iritziz, ikusgarria da, mugimendu elegante asko ditu eta haitza ezin hobea dauka. Eskuin-ezker tendentzia du, beti ertzarekiko paraleloan eta harri bertikalaren bila. Lehen luzeko arrakala sistemak segida du hemen eta honi jarraitzen dio metro batzuetan. Hau bukatzean, sabai handi bat baino lehenago, plaka konpaktu batetik gora tiratzen du. Eskalada pauso gogorra du zati honek, haitz plaka bertikala; parabolt batez babestua dago. Zuhaitz batzuetara iritsi bezain laster, ezkerrera biratzen du, eta sabai txiki bat gainditu ondoren, luzearen bigarren zati konplexuan sartzen da, plaka tekniko batean. Ezkerretara dagoen diedro nabarmenean bilatzen du segurtasuna eta bilera muntatu ere.

Lehen luzearen aldaera.

Hirugarren luzearen berezitasuna, bileratik atera eta berehala zailtasunekin topatzen dela izan daiteke. Eskuinetik ezkerrera egiten den pasabide tekniko bat da; horrela, bilera gainean dagoen sabaia gainditzen du, eta, ondoren, pitzadura handira sartzen da berriro, kontrako norabideko zeharkaldi batean. Sarrera hori gainditu ondoren eskuinera egiten du zertxo bat sabai nabarmen bat saihestuz. Azken zatian plaka liso eta konpaktu batekin egiten du topo, ezkerrera tiratuko dugu hemen, beste bide bateko parabolt batzuetatik gertu, eta hortik eskuin tendentzia hartuta orratzaren puntara iritsiko gara. Tirada oso luzea da hau, 55m.

Laugarren luzearekin hasteko lehendik orratzatik errapelatu behar dugu atzeko muino txikira, hamabost metroko errapela da zelai malkartsuraino. Bidelagun, Ziordia ertza bidearen ezkerretara kokatzen den bilera batetik, zelaian hamar metro beherago, zuhaixka batetan, hasten da.

Horma tente batetik jotzen du gora, betiere ageriko eskaladaren bila, nork bere burua babesteko aukeraren bila. Buruhaustea izan zen guretzat laugarren luze hau, buelta asko eman genizkion ekipamenduari dagokionez egokiena izango zenari. Zabaldu genuenean garbia atera zen luzea, baina ikusi genuen konpromezu asko hartzen zuela eskaintzen zuen harriaren kalitaterako. Gainera, eta Iñakirekin egin nuen errepikamen batetan gertatu zitzaigun, bidetik ateratzeko arriskua zegoen. Beraz, parabolt batzuekin hornitzea erabaki genuen.

Esan dudan bezala, deskribatutako hasierako gune bertikala igaro ondoren, helburua goiko sabaia izango da, pasatu egin behar da harri trinko ederreko plaka bat hartzeko. Gainean dauden zuhaitz batzuetan egiten da bilerara.

Bosgarren tiradak bidearen luzerik onena izendatzeko txartelak ditu, naiz eta ez dituen eskalada pauso gogorrenak, mugimendu ikaragarri politak dauzka. Berrogei metro luzera du eta bilera paregabe baten saria dauka bukatzean, erlaitz erosoa artea zuhaitz sendo baten babesean.

Hurrena, seigarrena, gailurraren gertutasuna agerikoa dela, oztopo natural batekin egiten du topo, sabai handi eta lisu bat. Sabaia hau sahiestea helburu duen luze honek, lehen itxurari aurre eginez, kalitate handiko eskalada ezkutatua dauka. Sabai handi honen azpian putreek habia egiten dute. Beraz, umatze-garaia kontuan hartu beharko dugu ahalik eta traba gutxien egiteko. Sabaiaren azpitik igaroko gara zailtasun handirik gabeko eskalada batean, eta metro batzuk gora egitean parabolt batekin egingo dugu topo, hemen bilera egin daiteke, baina aurrera segitzea gomendatzen dut. Luzea hau zapore atsegina uzten duen horietakoa da, gustu naturala dario mugimendu bakoitzeko, zentzumen guztiak asetzea lortzen duen tirada horietako bat. Paraboltetik aurrera diedro ireki eta tente batetik egiten du gora, heldulekuetan eta aseguramendu puntuetan eskuzabala. Erdibidean, diedro irekiak sabai txiki batekin topo egiten duenean, ezkerrera biratzen du horma tente eta pitzatu baterantz. Tarte hori eskalada-mugimendu politak eginez gainditzen da, beste sabai txiki batera eramango gaituztenak, han, eskuinera egiten du zeharkaldi luze batean zelai eseki batera iritsi arte, bilera erosoa muntatzen da bertan.

  Azken luzeak, zazpigarrenak, pitzadura zabal eta tente bat erakusten digu aurrean, zelai esekira iritsi garenetik igotzeko irrikan egon garen pitzadura. Aurrez aurre erasoko diogu pitzadura erakargarriari, eskuak bere sakontasunean sartuta; friend on bat eta iltze zahar bat erabiliko ditugu pasabide zail hori babesteko, azken piton hori jada jarrita zegoen eskuineko horman. Hiruzpalau mugimendu egin ondoren, sabai baten azpian, eskuinera egiten du iltze lerro zahar batekin bat egin arte, eta hortik iristen da desiratutako gailurrera.

   Zutaz hamaika kondaira entzunak nituen, eta zuk idatzitako eskalada kronika dezente irakurriak. Goierriko hormetan eginak zenituen lanak ongi miatuak nituen, eta askotan sufrituak ere. Goizetan, Jentilbaratzako paretan uzten zenituen magnesio arrastoak arratsean segitzen nituen nik, eta esan behar dizut, Olentzero bezalakoa zinela niretzat, zure atzetik ibili arren inon topatu ezin. Hau 2010eko kontuak dira.

   Hurrengo urteko udaberrian Unai Leterekin geratu nintzen Urdianen eskalatzeko, eta lan bilera baten ondoren zurekin zetorrela jakinarazi zidan. Urduri nindoan topaketara, baino ikusi zintudanean… txikia, ximur betea eta irrifartxu, jajajaja; arrazti ederra pasatu genuen. Etxera itzuli nintzen Zaldibiako Haitzarte eskalada eskola erakutsiko zenidala hitzematearekin, eta Nereari lagun berria nuela esanez, irribarre biribila neraman ahoan.

   Bi mila eta hamabian, egun batetik bestera, goizak libre edukitzera pasatu nintzan; orduan konturatu nintzen zergatik berandutu ginen elkarrekin topo egiten. Eskalada goizak ezagutu nituen, eta nireak bihurtu nituen ere. Ulertu nuen nola maite duzun Goierri eta, nire erreinu bilakatu nuen. Ogibidea aldatzea bultzatu ninduzun; gogoan dut Balerdira eskalatzera gindoazela hartu nuela erabakia, eta suhiltzaile bihurtu nintzen. Zure akatsak ere nireak bihurtu nituen; txapa gutxi, dibertsio asko, jejejee. Eskalada mota hori ezagutzen hasi nintzenetik, ordutik hona berritzen saiatu naizen eraldaketa izan da. Mila adibide jar nitzake, baina bada une bat, juxtu ere bide honetan, memorian grabatuta daukadana. Bidelagun bidearen azken luzea irekitzen nengoela blokeatuta egotera pasatu nintzen momentua: dardarka nituen oinak,izerdi hotza bizkarrean, beldurraren ondorioz barre inozoa ahoan. Adorea eskatu nizun egoerari buelta emateko eta zuk ahoa frutaz beteta zeneukala esan zenidan: - ezin badek jeitsi adi eta nik emango zioat!!. Jajajaaa. Esaldi horrek helduleku kamutsak erregleta on bilakatu zituen, itsaspenean nituen oinak erlaitz zabalak bihurtu, eta kokatuak nituen friend eta fisuak 12ko parabolta gaitik aldatu ziran, adorea bilatu nuen. Tontorrean nintzen jadanik, nik proposatutako bidea bukatua, zuk erakutsitako teknika eta estiloa erabiliz gainera. Pozik nengoen Bidelagun izan ginelako. 

   Eta zerk eraman ninduen Ziordiako ertzean bide posible bat ikuskatzera?: Bi mila eta hamabostean, Club Vasco de campingo kideak, Antton Gorrotxategi buru zutela, Ziordiako eskubiko paretan eskalatzen zenbiltzan. Gu garai hartan Lizarrustin, Gorokarastako horman, tope goxatzen genbiltzan ere eskalada bideak marrazten. Lanera bidean nindoala, Ziordiako paretei begiratzen nien, errepideari jaramonik egin gabe askotan, eta lineak antzematen nituen, denbora batera Anttonek egia bihurtzen zituenak. Gogo itzela nuen zonalde horretan bide bat irekitzeko baina Lizarrustik harrapatuta nindukan; eskalada tradizional estiloa, km0an, ederra zen. Gorokarastan bide berrien aukerak desagertzen zindoazen eran Ziordiako momentu iritsi zela antzeman nuen. Zazpika bidearen eta Ziordiako espoloiaren artean dagoen kofaguneak deiadar egin zidan eta informazioa bilatzen hasi nintzen. Lanerako bidean nindoala, Ziordiako irteeran geratu nintzen, eta reflex argazki kamerekin argazki on parea atera nizkion hormari. Eta tate!!, belarrak erdi tapatuak, arrakala sistemak antzeman nituen. Eskalada garbian bide posiblea ikusi nuen, baina gogorra izango zela zirudien. Interneten ordutxo batzuk sartu nituen ere eta ez zen ezer agertzen, argi zegoen zonalde horretan ez zegoela biderik. Nire ideia planteatu nizunean asko harritu ninduen zure aurpegiak. Ez omen zenuen pareta hori ikusita, naiz eta zazpika bidea bakarka egina izan. Raro-raro.

   Kostau zaigu bidea bukatzea baino pena merezi izan du. Eskertu nahi dizut bukatzeko presioa sartu ez izana. Eskerrak ere Nereari, bideari izena emateagatik. Mikelek eta biok ez genuen izen txukun bat bilatzen. Ziordiako espoloi bide mitikoari omenalditxo bat egin nahi genion bidearen izenarekin baino ez genuen izen politik lortzen eta Nereak bere lehen burutazioarekin dianaren erdian eman zuen; izen bat bi esanahirekin, bikaina.

ARITZ AZKUE